An-Nazi'at النازعات

سوگند به آنان که با فروبردن برمی‌کنند، آنان که با نرمی می‌گشایند، آنان که شناکنان شنا می‌کنند، آنان که پیشی‌گیرانه پیشی می‌گیرند، آنان که کارها را سامان می‌دهند — روزی که نخستین لرزه خواهد لرزاند و دومین از پی آن خواهد آمد،

والنزعت غرقا والنشطت نشطا والسبحت سبحا فالسبقت سبقا فالمدبرت امرا يوم ترجف الراجفة تتبعها الرادفة

هسته‌هایی، در آن روز، لرزان خواهند بود، و بینایی‌هایشان فروتن خواهد بود.

قلوب يوميذ واجفة ابصرها خشعة

خواهند گفت: «آیا به‌راستی به حالت نخستین خود بازگردانده خواهیم شد، پس از آنکه استخوان‌هایی پوسیده شده باشیم؟»

يقولون اءنا لمردودون في الحافرة اءذا كنا عظما نخرة

خواهند گفت: «آنگاه تلافی‌ای بس زیان‌کار می‌بود!» با این همه، تنها یک غرش خواهد بود، و اینک ایستاده‌اند، بر روی جهان.

قالوا تلك اذا كرة خاسرة فانما هي زجرة وحدة فاذا هم بالساهرة

آیا گفتارِ مربوط به موسی به تو رسیده است؟ چون سرپرستش او را در دره‌ای پاک‌گردانده‌شده، طوی، ندا داد،

هل اتىك حديث موسى اذ نادىه ربه بالواد المقدس طوى

«برو به سوی فرعون، او از حد فراتر رفته است؛ به او بگو: «آیا می‌خواهی خود را پاک کنی، تا من تو را به سوی سرپرستت راه نمایم، تا او را بیم داشته باشی؟»»

اذهب الى فرعون انه طغى فقل هل لك الى ان تزكى واهديك الى ربك فتخشى

او آنگاه بزرگ‌ترین نشانه را به او نشان داد؛ اما دروغ انگاشت و فرمان نبرد، سپس پشت کرد در حالی که می‌کوشید، گرد آورد، بانگ زد و گفت: «من سرور شما هستم، بسیار بالا.» آنگاه خدا او را به سرمشقی بازدارنده از زندگی واپسین و زندگی نخستین گرفت.

فارىه الءاية الكبرى فكذب وعصى ثم ادبر يسعى فحشر فنادى فقال انا ربكم الاعلى فاخذه الله نكال الءاخرة والاولى

بی‌گمان در آن درسی است برای کسی که بیم دارد.

ان في ذلك لعبرة لمن يخشى

آیا آفریدن شما دشوارتر است، یا آسمان؟

ءانتم اشد خلقا ام السماء

آن را ساخت، سقف آن را بالا برد، سپس آن را شکل داد؛ شب آن را تیره کرد و روشنایی بامدادی آن را بیرون آورد.

بنىها رفع سمكها فسوىها واغطش ليلها واخرج ضحىها

و زمین را، پس از آن، او آن را شکوفا کرد: آب آن و چراگاهش را از آن بیرون آورد، و کوه‌ها را، آن‌ها را لنگر انداخت — بهره‌ای برای شما و برای دام‌های شما.

والارض بعد ذلك دحىها اخرج منها ماءها ومرعىها والجبال ارسىها متعا لكم ولانعمكم

سپس، چون بلای بزرگ خواهد آمد، روزی که انسان آنچه را برایش کوشیده است به یاد خواهد آورد، و کوره به هر که ببیند نشان داده خواهد شد،

فاذا جاءت الطامة الكبرى يوم يتذكر الانسن ما سعى وبرزت الجحيم لمن يرى

اما آن‌که از حد فراتر رفته و زندگی نزدیک را برگزیده است، کوره همانا پناهگاه او خواهد بود؛

فاما من طغى وءاثر الحيوة الدنيا فان الجحيم هي الماوى

و اما آن‌که از ایستادن در برابر سرپرستش ترسیده است، و برای خویشتن هیجان را ممنوع کرده است، باغ همانا پناهگاه او خواهد بود.

واما من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى فان الجنة هي الماوى

از تو دربارهٔ آن لحظه بازپرسی می‌کنند: کی لنگر خواهد انداخت؟

يسلونك عن الساعة ايان مرسىها

پس تو را با یادآوری آن چه کار؟

فيم انت من ذكرىها

حد نهایی آن به سوی سرپرست توست.

الى ربك منتهىها

تو فقط هشداردهندهٔ آن‌کسی هستی که از آن بیم دارد.

انما انت منذر من يخشىها

به آنان چنین خواهد نمود، روزی که آن را خواهند دید، که فقط یک عصر یا یک صبح گذرانده‌اند.

كانهم يوم يرونها لم يلبثوا الا عشية او ضحىها