Al-Ahzab الاحزاب

ای اطلاع‌دهنده، در برابر خدا محتاط باش،

يايها النبي اتق الله

و نه به انکارکنندگان گردن منه و نه به دورویان،

ولا تطع الكفرين والمنفقين

و از آنچه از سرپرست تو به تو پرده‌برداری می‌شود پیروی کن.

واتبع ما يوحى اليك من ربك

و به خدا وکالت بده.

وتوكل على الله

خدا برای هیچ مردی دو هسته در درونش قرار نداده است.

ما جعل الله لرجل من قلبين في جوفه

و همسران شما — آنان که به آنان پشت می‌کنید — را مادران شما نساخته است،

وما جعل ازوجكم الي تظهرون منهن امهتكم

و پسرخواندگان شما را پسران شما نساخته است.

وما جعل ادعياءكم ابناءكم

این است سخن شما، از دهان‌های شما؛

ذلكم قولكم بافوهكم

آنان را به نام پدرانشان بخوانید: این نزد خدا دادگرانه‌تر است.

ادعوهم لءابايهم هو اقسط عند الله

و اگر پدرانشان را نمی‌شناسید، پس آنان برادران شما در قانون و متحدان شمایند.

فان لم تعلموا ءاباءهم فاخونكم في الدين وموليكم

و بر شما در آنچه از سر اشتباه کرده باشید هیچ سرزنشی نیست،

وليس عليكم جناح فيما اخطاتم به

بلکه در آنچه هسته‌های شما از پیش اندیشیده‌اند.

ولكن ما تعمدت قلوبكم

اطلاع‌دهنده به باورمندان نزدیک‌تر است از خودشان به خودشان،

النبي اولى بالمومنين من انفسهم

و همسران او مادران آنانند.

وازوجه امهتهم

و دارندگان پیوند خویشاوندی بر حسب ضابطهٔ خدا از باورمندان و مهاجران به یکدیگر نزدیک‌ترند — مگر آنکه با متحدان خود آنچه را شناخته‌شده است بکنید.

واولوا الارحام بعضهم اولى ببعض في كتب الله من المومنين والمهجرين الا ان تفعلوا الى اوليايكم معروفا

و از آنان پیمانی استوار و محکم گرفتیم، تا او از راست‌گویان دربارهٔ راست‌گویی‌شان بپرسد؛

واخذنا منهم ميثقا غليظا ليسل الصدقين عن صدقهم

ای کسانی که باور آوردید! دهش خدا را بر خود به یاد آورید، آنگاه که لشکرها بر شما آمدند، و ما بر آنان بادی فرستادیم، و لشکرهایی که نمی‌دیدید.

يايها الذين ءامنوا اذكروا نعمة الله عليكم اذ جاءتكم جنود فارسلنا عليهم ريحا وجنودا لم تروها

آنگاه که از بالا و از پایین بر شما آمدند،

اذ جاءوكم من فوقكم ومن اسفل منكم

و آنگاه که گروهی از آنان گفت: «ای مردم یثرب، برای شما جایی نیست؛ بازگردید»،

واذ قالت طايفة منهم ياهل يثرب لا مقام لكم فارجعوا

و گروهی از آنان از اطلاع‌دهنده اجازه می‌خواست، می‌گفت: «خانه‌های ما همانا بی‌حریم است» — حال آنکه نبود:

ويستذن فريق منهم النبي يقولون ان بيوتنا عورة وما هي بعورة

و آنان پیش‌تر با خدا پیمان بسته بودند که پشت نکنند؛

ولقد كانوا عهدوا الله من قبل لا يولون الادبر

بگو: «گریز برای شما سودی نخواهد داشت اگر از مرگ یا از کشته شدن بگریزید،

قل لن ينفعكم الفرار ان فررتم من الموت او القتل

بگو: «پس چه کسی شما را از خدا نگاه می‌داشت، اگر برای شما بدی می‌خواست، یا اگر برای شما مهری می‌خواست؟»

قل من ذا الذي يعصمكم من الله ان اراد بكم سوءا او اراد بكم رحمة

خدا همانا آنان از شما را که دیگران را کند می‌کنند بازخواهد شناخت، و آنان را که به برادران خود می‌گویند: «به سوی ما بیایید» — و تنها اندکی به نبرد می‌آیند، حریص نسبت به شما.

قد يعلم الله المعوقين منكم والقايلين لاخونهم هلم الينا ولا ياتون الباس الا قليلا اشحة عليكم

سپس چون ترس آید، می‌بینی که به تو نگاه می‌کنند، چشمانشان می‌گردد چون کسی که مرگ او را از حال می‌برد.

فاذا جاء الخوف رايتهم ينظرون اليك تدور اعينهم كالذي يغشى عليه من الموت

سپس چون ترس برود، با زبان‌هایی تیز شما را درمی‌نوردند، حریص نیکی.

فاذا ذهب الخوف سلقوكم بالسنة حداد اشحة على الخير

اینان باور نیاورده‌اند؛ پس خدا کردارهایشان را از اعتبار انداخت،

اوليك لم يومنوا فاحبط الله اعملهم

می‌پندارند که حزب‌ها نرفته‌اند؛

يحسبون الاحزاب لم يذهبوا

و اگر حزب‌ها می‌آمدند، دوست می‌داشتند که در میان سرشناسان کناره گرفته باشند،

وان يات الاحزاب يودوا لو انهم بادون في الاعراب

و چون باورمندان حزب‌ها را دیدند، گفتند: «این است آنچه خدا و فرستاده‌اش به ما وعده داده بودند، و خدا و فرستاده‌اش راست گفتند»،

ولما رءا المومنون الاحزاب قالوا هذا ما وعدنا الله ورسوله وصدق الله ورسوله

از میان باورمندان مردانی هستند که با پیمانی که با خدا بستند راست‌گو بودند:

من المومنين رجال صدقوا ما عهدوا الله عليه

و هیچ چیز دگرگون نکردند — تا خدا راست‌گویان را برای راست‌گویی‌شان بازپرداخت کند، و دورویان را، اگر او را پسند افتد، کیفر دهد، یا با نرمی به سوی آنان بازگردد،

وما بدلوا تبديلا ليجزي الله الصدقين بصدقهم ويعذب المنفقين ان شاء او يتوب عليهم

و خدا آنان را که انکار کردند، با خشم خود، عقب راند، بی‌آنکه هیچ نیکی‌ای به آنان رسد؛

ورد الله الذين كفروا بغيظهم لم ينالوا خيرا

و خدا جنگ را بر باورمندان نگذاشت.

وكفى الله المومنين القتال

و آنان از دارندگان نوشتار را که از ایشان پشتیبانی کرده بودند از دژهایشان فرود آورد، و در هسته‌هایشان وحشت افکند:

وانزل الذين ظهروهم من اهل الكتب من صياصيهم وقذف في قلوبهم الرعب

و شما را وارث زمین آنان، خانه‌هایشان، مال‌هایشان، و زمینی که پای در آن ننهاده بودید ساخت.

واورثكم ارضهم وديرهم وامولهم وارضا لم تطوها

ای زنان اطلاع‌دهنده، هر که از میان شما زشتکاری‌ای آشکار مرتکب می‌شد، ما کیفر او را دوچندان می‌کردیم، دوبار؛

ينساء النبي من يات منكن بفحشة مبينة يضعف لها العذاب ضعفين

پس لحن سخن خود را نرم مکنید، مبادا آنکه هسته‌اش بیماری دارد طمع کند؛ سخنی شناخته‌شده بگویید، و در خانه‌های خود بمانید،

فلا تخضعن بالقول فيطمع الذي في قلبه مرض وقلن قولا معروفا وقرن في بيوتكن

و چون نخستین نادانی خودنمایی مکنید.

ولا تبرجن تبرج الجهلية الاولى

و تماس را پابرجا نگه دارید و گشاده‌دستی ناب را بدهید،

واقمن الصلوة وءاتين الزكوة

و برای خدا و فرستادهٔ او گردن نهید.

واطعن الله ورسوله

و آنچه را در خانه‌های شما از نشانه‌های خدا و فرزانگی برخوانده می‌شود به یاد آورید،

واذكرن ما يتلى في بيوتكن من ءايت الله والحكمة

و هیچ باورمند مرد و هیچ باورمند زنی را نسزد که چون خدا و فرستادهٔ او دربارهٔ کاری فیصله دادند، برایشان در کار خودشان گزینشی باشد.

وما كان لمومن ولا مومنة اذا قضى الله ورسوله امرا ان يكون لهم الخيرة من امرهم

و آنگاه که به آنکه خدا او را به دهش خود نواخته بود و تو خود نیز او را به دهش نواخته بودی می‌گفتی: «همسر خود را نگه دار، و در برابر خدا محتاط باش» — در حالی که در درون خود آنچه را خدا آشکار می‌کرد پنهان می‌داشتی، و از مردم بیم داشتی، حال آنکه خدا سزاوارتر است که از او بیم داری.

واذ تقول للذي انعم الله عليه وانعمت عليه امسك عليك زوجك واتق الله وتخفي في نفسك ما الله مبديه وتخشى الناس والله احق ان تخشىه

سپس چون زید با او هر پیوندی را پایان داد، ما او را به همسری تو دادیم، تا برای باورمندان دربارهٔ همسران پسرخواندگانشان، چون آنان با ایشان هر پیوندی را پایان دادند، تنگنایی نباشد.

فلما قضى زيد منها وطرا زوجنكها لكى لا يكون على المومنين حرج في ازوج ادعيايهم اذا قضوا منهن وطرا

بر اطلاع‌دهنده در آنچه خدا برای او تصریح کرده است هیچ تنگنایی نیست —

ما كان على النبي من حرج فيما فرض الله له

این است هنجار خدا نسبت به کسانی که پیش‌تر گذشته‌اند.

سنة الله في الذين خلوا من قبل

آنان که پیام‌های خدا را می‌رسانند، و از او بیم دارند، و از هیچ‌کس بیم ندارند مگر خدا —

الذين يبلغون رسلت الله ويخشونه ولا يخشون احدا الا الله

محمد پدر هیچ‌یک از مردان شما نیست،

ما كان محمد ابا احد من رجالكم

بلکه فرستادهٔ خدا و نگین اطلاع‌دهندگان است.

ولكن رسول الله وخاتم النبين

اوست که با شما در تماس است، او و کارگزارانش، تا شما را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آورد؛

هو الذي يصلي عليكم ومليكته ليخرجكم من الظلمت الى النور

درودشان، روزی که با او روبه‌رو شوند، این خواهد بود: «آرامش».

تحيتهم يوم يلقونه سلم

و نه به انکارکنندگان گردن منه و نه به دورویان،

ولا تطع الكفرين والمنفقين

و به گزندهای آنان اعتنا مکن،

ودع اذىهم

و به خدا وکالت بده.

وتوكل على الله

ای کسانی که باور آوردید! چون زنان باورمند را به همسری گیرید و سپس پیش از آنکه به آنان دست زده باشید طلاق دهید، بر آنان هیچ مدت انتظاری ندارید که شمارش آن را نگه دارید.

يايها الذين ءامنوا اذا نكحتم المومنت ثم طلقتموهن من قبل ان تمسوهن فما لكم عليهن من عدة تعتدونها

ای اطلاع‌دهنده، ما همسران تو را که پاداش‌هایشان را به آنان داده‌ای برای تو روا ساختیم، و آن را که با سوگند به تو بسته است از آنچه خدا به دست تو درآورد، و دختران عموی تو، دختران عمه‌های تو، دختران دایی تو، دختران خاله‌های تو را که همراه تو مهاجرت کردند، و هر زن باورمند را اگر خود را به اطلاع‌دهنده عطا کند — به شرط آنکه اطلاع‌دهنده بخواهد او را به همسری گیرد:

يايها النبي انا احللنا لك ازوجك التي ءاتيت اجورهن وما ملكت يمينك مما افاء الله عليك وبنات عمك وبنات عمتك وبنات خالك وبنات خلتك التي هاجرن معك وامراة مومنة ان وهبت نفسها للنبي ان اراد النبي ان يستنكحها

ویژهٔ تو، جدا از باورمندان.

خالصة لك من دون المومنين

ما می‌دانیم آنچه را برای آنان دربارهٔ همسرانشان و آنان که با سوگند به ایشان بسته‌اند تصریح کردیم، تا برای تو هیچ تنگنایی نباشد؛

قد علمنا ما فرضنا عليهم في ازوجهم وما ملكت ايمنهم لكيلا يكون عليك حرج

هر که از آنان را بخواهی می‌توانی واپس اندازی، و هر که را بخواهی نزد خود بپذیری؛

ترجي من تشاء منهن وتوي اليك من تشاء

و هر که را از آنان که کنار گذاشته بودی بجویی، تو را هیچ سرزنشی نیست.

ومن ابتغيت ممن عزلت فلا جناح عليك

این نزدیک‌تر است تا نگاه آنان خنک شود، اندوهگین نشوند، و همگی از آنچه به آنان می‌دهی خشنود باشند.

ذلك ادنى ان تقر اعينهن ولا يحزن ويرضين بما ءاتيتهن كلهن

و خدا آنچه را در هسته‌های شماست می‌داند؛

والله يعلم ما في قلوبكم

از این پس زنان برای تو روا نیستند، و نه آنکه آنان را با همسران دیگر عوض کنی، حتی اگر زیبایی‌شان تو را خیره کند — مگر آن که با سوگند به تو بسته است.

لا يحل لك النساء من بعد ولا ان تبدل بهن من ازوج ولو اعجبك حسنهن الا ما ملكت يمينك

ای کسانی که باور آوردید! به خانه‌های اطلاع‌دهنده درنیایید، مگر آنکه برای خوراکی به شما اجازه داده شود، بی‌آنکه منتظر پخته شدنش بمانید؛

يايها الذين ءامنوا لا تدخلوا بيوت النبي الا ان يوذن لكم الى طعام غير نظرين انىه

اما چون دعوت شدید، درآیید؛ و چون خوراک خوردید، پراکنده شوید، بی‌آنکه در گفتگو خود را فراموش کنید،

ولكن اذا دعيتم فادخلوا فاذا طعمتم فانتشروا ولا مستنسين لحديث

زیرا این اطلاع‌دهنده را می‌آزرد، اما او از شما شرم داشت،

ان ذلكم كان يوذي النبي فيستحي منكم

حال آنکه خدا از حقیقت شرم ندارد.

والله لا يستحي من الحق

و چون از آنان چیزی خواستید، آن را از پشت پرده‌ای از آنان بخواهید:

واذا سالتموهن متعا فسلوهن من وراء حجاب

این برای هسته‌های شما و هسته‌های آنان زلال‌تر است.

ذلكم اطهر لقلوبكم وقلوبهن

و شما را نرسد که فرستادهٔ خدا را بیازارید، و نه آنکه همسران او را پس از او به همسری گیرید، هرگز؛

وما كان لكم ان توذوا رسول الله ولا ان تنكحوا ازوجه من بعده ابدا

بر آنان دربارهٔ پدرانشان سرزنشی نیست، و نه دربارهٔ پسرانشان، و نه برادرانشان، و نه پسران برادرانشان، و نه پسران خواهرانشان، و نه زنان پیرامونشان، و نه آنان که با سوگند به ایشان بسته‌اند.

لا جناح عليهن في ءابايهن ولا ابنايهن ولا اخونهن ولا ابناء اخونهن ولا ابناء اخوتهن ولا نسايهن ولا ما ملكت ايمنهن

و در برابر خدا محتاط باشید،

واتقين الله

خدا و کارگزارانش با اطلاع‌دهنده پیوسته در تماس‌اند.

ان الله ومليكته يصلون على النبي

ای اطلاع‌دهنده، به همسران خود، دخترانت، و به زنان باورمندان بگو که گوشه‌ای از ردایشان را بر خود بکشند:

يايها النبي قل لازوجك وبناتك ونساء المومنين يدنين عليهن من جلبيبهن

این نزدیک‌تر است تا شناخته شوند، و آزار نبینند.

ذلك ادنى ان يعرفن فلا يوذين

اگر دورویان، و آنان که در هسته‌هایشان بیماری است، و شایعه‌پراکنان در پایتخت، دست برندارند، ما تو را بی‌گمان بر آنان خواهیم گماشت؛ آنگاه تنها اندکی همسایهٔ تو خواهند ماند، نفرین‌شده.

لين لم ينته المنفقون والذين في قلوبهم مرض والمرجفون في المدينة لنغرينك بهم ثم لا يجاورونك فيها الا قليلا ملعونين

این است هنجار خدا نسبت به کسانی که پیش‌تر گذشته‌اند،

سنة الله في الذين خلوا من قبل

مردم دربارهٔ آن لحظه از تو می‌پرسند.

يسلك الناس عن الساعة

بگو: «دانش آن تنها نزد خدا است،

قل انما علمها عند الله

و چه چیز تو را از آن آگاهی می‌دهد؟

وما يدريك

ای کسانی که باور آوردید! چون آنان که موسی را آزردند مباشید؛ خدا او را از آنچه می‌گفتند بی‌تعهد ساخت،

يايها الذين ءامنوا لا تكونوا كالذين ءاذوا موسى فبراه الله مما قالوا

ای کسانی که باور آوردید! در برابر خدا محتاط باشید، و سخنی راست بگویید: او کردارهای شما را شایسته خواهد ساخت، و تقصیرهای شما را خواهد بخشود.

يايها الذين ءامنوا اتقوا الله وقولوا قولا سديدا يصلح لكم اعملكم ويغفر لكم ذنوبكم

و انسان آن را برداشت: او همانا بسیار ستمگر و بسیار نادان بود — تا خدا دورویان مرد و زن، انبازگیرندگان مرد و زن را کیفر دهد، و خدا با نرمی به سوی باورمندان مرد و زن بازگردد.

وحملها الانسن انه كان ظلوما جهولا ليعذب الله المنفقين والمنفقت والمشركين والمشركت ويتوب الله على المومنين والمومنت