At-Tur الطور

سوگند به کوه! سوگند به نوشته‌ای ثبت‌شده، بر پوستی گسترده! سوگند به خانهٔ رفت‌وآمدشده! سوگند به سقف برافراشته! سوگند به دریایی که به جوش آورده شده است! کیفر سرپرست تو بی‌گمان خواهد رسید —

والطور وكتب مسطور في رق منشور والبيت المعمور والسقف المرفوع والبحر المسجور ان عذاب ربك لوقع

هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را بازدارد.

ما له من دافع

روزی که آسمان با گردشی سخت تکان داده خواهد شد و کوه‌ها به حرکت درخواهند آمد —

يوم تمور السماء مورا وتسير الجبال سيرا

وای، در آن روز، بر دروغ‌انگارندگان، کسانی که در گفتارهای پوچ بازی می‌کنند.

فويل يوميذ للمكذبين الذين هم في خوض يلعبون

روزی که به سوی آتش جهنم با خشونت رانده خواهند شد،

يوم يدعون الى نار جهنم دعا

«این است آتشی که آن را دروغ می‌انگاشتید.

هذه النار التي كنتم بها تكذبون

پس آیا این چشم‌بندی است، یا آنکه شما روشن نمی‌بینید؟

افسحر هذا ام انتم لا تبصرون

شما جز بر پایهٔ آنچه می‌کردید بازپرداخت نمی‌شوید.»

انما تجزون ما كنتم تعملون

و سرپرستشان آنان را در برابر کیفر کوره محتاط ساخته است.

ووقىهم ربهم عذاب الجحيم

«بخورید و بنوشید گوارا، برای آنچه می‌کردید»، تکیه‌زده بر تخت‌هایی ردیف‌شده؛ و ما آنان را به همسخنانِ پشتیبان پیوستیم.

كلوا واشربوا هنيا بما كنتم تعملون متكين على سرر مصفوفة وزوجنهم بحور عين

هر کس در گرو آنچه به دست آورده است نگه داشته شده است.

كل امري بما كسب رهين

و آنان را از خوشخوراکی‌ها و گوشت، از آنچه آرزو می‌کنند، بهره‌مند خواهیم ساخت؛ در آن جامی را دست‌به‌دست خواهند داد که در آن نه بیهودگی‌ای است و نه برانگیختن به تخطی.

وامددنهم بفكهة ولحم مما يشتهون يتنزعون فيها كاسا لا لغو فيها ولا تاثيم

و پسران جوانی که از آنِ آنان‌اند در میانشان رفت‌وآمد خواهند کرد، همانند مرواریدهایی نیک پنهان‌شده.

ويطوف عليهم غلمان لهم كانهم لولو مكنون

و روبه‌روی یکدیگر خواهند ایستاد، از هم می‌پرسند،

واقبل بعضهم على بعض يتساءلون

می‌گویند: «ما پیش‌تر میان کسان خود پر از هراس بودیم؛ خدا بر ما منت نهاد و ما را از کیفر باد سوزان محتاط ساخت.

قالوا انا كنا قبل في اهلنا مشفقين فمن الله علينا ووقىنا عذاب السموم

ما پیش‌تر او را می‌خواندیم: او همانا نیکوکار و مهربان است.»

انا كنا من قبل ندعوه انه هو البر الرحيم

پس یادآوری کن: به دهش سرپرستت، تو نه فالگیری و نه دچار اختلال.

فذكر فما انت بنعمت ربك بكاهن ولا مجنون

یا می‌گویند: «سخنوری فریبا، برای او ضربه‌های تقدیر را چشم می‌داریم»؟

ام يقولون شاعر نتربص به ريب المنون

زیرا من نیز با شما از انتظارکشندگانم.»

فاني معكم من المتربصين

یا آنکه سنجیدگی‌شان است که این را به آنان فرمان می‌دهد، یا قومی‌اند که از هر حدی می‌گذرند؟

ام تامرهم احلمهم بهذا ام هم قوم طاغون

بلکه آنان باور نمی‌آورند.

بل لا يومنون

پس گفتاری همانند آن بیاورند، اگر راست‌گو هستند!

فلياتوا بحديث مثله ان كانوا صدقين

یا آنکه از هیچ آفریده شده‌اند، یا خود آفرینندگان‌اند؟

ام خلقوا من غير شىء ام هم الخلقون

بلکه آنان هیچ یقینی ندارند.

بل لا يوقنون

یا آنکه ذخیره‌های سرپرست تو نزد آنان است، یا آنان اِعمال‌کنندگان فشارند؟

ام عندهم خزاين ربك ام هم المصيطرون

پس هر که از میان آنان گوش می‌دهد، سلطه‌ای آشکار بیاورد!

فليات مستمعهم بسلطن مبين

یا آنکه او دختران را می‌داشت، در حالی که شما پسران را می‌داشتید؟

ام له البنت ولكم البنون

یا آنکه از آنان پاداشی می‌خواهی، چنان‌که زیر بار بدهی سنگین شده‌اند؟

ام تسلهم اجرا فهم من مغرم مثقلون

یا آنکه آنچه فراتر از حواس است نزد آنان است، چنان‌که آن را می‌نویسند؟

ام عندهم الغيب فهم يكتبون

بلکه انکارکنندگان‌اند که نیرنگ‌خورده خواهند بود.

فالذين كفروا هم المكيدون

شکوه بر خدا باد، برتر از آنچه به او انباز می‌گیرند!

سبحن الله عما يشركون

و اگر پاره‌ای از آسمان را می‌دیدند که فرو می‌افتد، می‌گفتند: «انبوهی از ابر.»

وان يروا كسفا من السماء ساقطا يقولوا سحاب مركوم

پس آنان را وا گذار، تا به روز خود برسند، روزی که در آن صاعقه‌زده خواهند شد — روزی که نیرنگ‌شان هیچ سودی به آنان نخواهد رساند و یاری داده نخواهند شد.

فذرهم حتى يلقوا يومهم الذي فيه يصعقون يوم لا يغني عنهم كيدهم شيا ولا هم ينصرون

اما بیشتر آنان نمی‌دانند.

ولكن اكثرهم لا يعلمون

و چون برمی‌خیزی، با ستایش شکوهِ سرپرست خود را بسرای،

وسبح بحمد ربك حين تقوم

و شکوهِ او را بسرای بخشی از شب، و نیز هنگام فروکاستن ستارگان.

ومن اليل فسبحه وادبر النجوم