At-Tur الطور

سوگند به کوه! سوگند به نوشته‌ای ثبت‌شده، بر پوستی گسترده! سوگند به خانهٔ رفت‌وآمدشده! سوگند به سقف برافراشته! سوگند به دریایی که به جوش آورده شده است! کیفر سرپرست تو بی‌گمان خواهد رسید —

وٱلطور وكتب مسطور في رق منشور وٱلبيت ٱلمعمور وٱلسقف ٱلمرفوع وٱلبحر ٱلمسجور إن عذاب ربك لوقع

هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را بازدارد.

ما له من دافع

روزی که آسمان با گردشی سخت تکان داده خواهد شد و کوه‌ها به حرکت درخواهند آمد —

يوم تمور ٱلسمآء مورا وتسير ٱلجبال سيرا

وای، در آن روز، بر دروغ‌انگارندگان، کسانی که در گفتارهای پوچ بازی می‌کنند.

فويل يومئذ للمكذبين ٱلذين هم في خوض يلعبون

روزی که به سوی آتش جهنم با خشونت رانده خواهند شد،

يوم يدعون إلى نار جهنم دعا

«این است آتشی که آن را دروغ می‌انگاشتید.

هذه ٱلنار ٱلتي كنتم بها تكذبون

پس آیا این چشم‌بندی است، یا آنکه شما روشن نمی‌بینید؟

أفسحر هذآ أم أنتم لا تبصرون

شما جز بر پایهٔ آنچه می‌کردید بازپرداخت نمی‌شوید.»

إنما تجزون ما كنتم تعملون

و سرپرستشان آنان را در برابر کیفر کوره محتاط ساخته است.

ووقىهم ربهم عذاب ٱلجحيم

«بخورید و بنوشید گوارا، برای آنچه می‌کردید»، تکیه‌زده بر تخت‌هایی ردیف‌شده؛ و ما آنان را به همسخنانِ پشتیبان پیوستیم.

كلوا وٱشربوا هنيا بما كنتم تعملون متكين على سرر مصفوفة وزوجنهم بحور عين

هر کس در گرو آنچه به دست آورده است نگه داشته شده است.

كل ٱمرئ بما كسب رهين

و آنان را از خوشخوراکی‌ها و گوشت، از آنچه آرزو می‌کنند، بهره‌مند خواهیم ساخت؛ در آن جامی را دست‌به‌دست خواهند داد که در آن نه بیهودگی‌ای است و نه برانگیختن به تخطی.

وأمددنهم بفكهة ولحم مما يشتهون يتنزعون فيها كأسا لا لغو فيها ولا تأثيم

و پسران جوانی که از آنِ آنان‌اند در میانشان رفت‌وآمد خواهند کرد، همانند مرواریدهایی نیک پنهان‌شده.

ويطوف عليهم غلمان لهم كأنهم لؤلؤ مكنون

و روبه‌روی یکدیگر خواهند ایستاد، از هم می‌پرسند،

وأقبل بعضهم على بعض يتسآءلون

می‌گویند: «ما پیش‌تر میان کسان خود پر از هراس بودیم؛ خدا بر ما منت نهاد و ما را از کیفر باد سوزان محتاط ساخت.

قالوا إنا كنا قبل في أهلنا مشفقين فمن ٱلله علينا ووقىنا عذاب ٱلسموم

ما پیش‌تر او را می‌خواندیم: او همانا نیکوکار و مهربان است.»

إنا كنا من قبل ندعوه إنه هو ٱلبر ٱلرحيم

پس یادآوری کن: به دهش سرپرستت، تو نه فالگیری و نه دچار اختلال.

فذكر فمآ أنت بنعمت ربك بكاهن ولا مجنون

یا می‌گویند: «سخنوری فریبا، برای او ضربه‌های تقدیر را چشم می‌داریم»؟

أم يقولون شاعر نتربص به ريب ٱلمنون

زیرا من نیز با شما از انتظارکشندگانم.»

فإني معكم من ٱلمتربصين

یا آنکه سنجیدگی‌شان است که این را به آنان فرمان می‌دهد، یا قومی‌اند که از هر حدی می‌گذرند؟

أم تأمرهم أحلمهم بهذآ أم هم قوم طاغون

بلکه آنان باور نمی‌آورند.

بل لا يؤمنون

پس گفتاری همانند آن بیاورند، اگر راست‌گو هستند!

فليأتوا بحديث مثله إن كانوا صدقين

یا آنکه از هیچ آفریده شده‌اند، یا خود آفرینندگان‌اند؟

أم خلقوا من غير شىء أم هم ٱلخلقون

بلکه آنان هیچ یقینی ندارند.

بل لا يوقنون

یا آنکه ذخیره‌های سرپرست تو نزد آنان است، یا آنان اِعمال‌کنندگان فشارند؟

أم عندهم خزآئن ربك أم هم ٱلمصيطرون

پس هر که از میان آنان گوش می‌دهد، سلطه‌ای آشکار بیاورد!

فليأت مستمعهم بسلطن مبين

یا آنکه او دختران را می‌داشت، در حالی که شما پسران را می‌داشتید؟

أم له ٱلبنت ولكم ٱلبنون

یا آنکه از آنان پاداشی می‌خواهی، چنان‌که زیر بار بدهی سنگین شده‌اند؟

أم تسلهم أجرا فهم من مغرم مثقلون

یا آنکه آنچه فراتر از حواس است نزد آنان است، چنان‌که آن را می‌نویسند؟

أم عندهم ٱلغيب فهم يكتبون

بلکه انکارکنندگان‌اند که نیرنگ‌خورده خواهند بود.

فٱلذين كفروا هم ٱلمكيدون

شکوه بر خدا باد، برتر از آنچه به او انباز می‌گیرند!

سبحن ٱلله عما يشركون

و اگر پاره‌ای از آسمان را می‌دیدند که فرو می‌افتد، می‌گفتند: «انبوهی از ابر.»

وإن يروا كسفا من ٱلسمآء ساقطا يقولوا سحاب مركوم

پس آنان را وا گذار، تا به روز خود برسند، روزی که در آن صاعقه‌زده خواهند شد — روزی که نیرنگ‌شان هیچ سودی به آنان نخواهد رساند و یاری داده نخواهند شد.

فذرهم حتى يلقوا يومهم ٱلذي فيه يصعقون يوم لا يغني عنهم كيدهم شيا ولا هم ينصرون

اما بیشتر آنان نمی‌دانند.

ولكن أكثرهم لا يعلمون

و چون برمی‌خیزی، با ستایش شکوهِ سرپرست خود را بسرای،

وسبح بحمد ربك حين تقوم

و شکوهِ او را بسرای بخشی از شب، و نیز هنگام فروکاستن ستارگان.

ومن ٱليل فسبحه وإدبر ٱلنجوم