Saba سبأ

ستایش از آنِ خدا است، آنکه آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ اوست،

ٱلحمد لله ٱلذي له ما في ٱلسموت وما في ٱلأرض

و ستایش در زندگی واپسین از آنِ اوست.

وله ٱلحمد في ٱلءاخرة

او آنچه را در زمین فرو می‌رود و آنچه را از آن بیرون می‌آید، آنچه را از آسمان فرود می‌آید و آنچه را در آن بالا می‌رود می‌داند.

يعلم ما يلج في ٱلأرض وما يخرج منها وما ينزل من ٱلسمآء وما يعرج فيها

و انکارکنندگان گفتند: «آن لحظه به ما نخواهد رسید.»

وقال ٱلذين كفروا لا تأتينا ٱلساعة

بگو: «آری، به سرپرست من سوگند، آن بی‌گمان به شما خواهد رسید،

قل بلى وربي لتأتينكم

و نه چیزی کوچک‌تر و نه بزرگ‌تر از آن، بی‌آنکه در دفتری آشکار باشد — تا او باورآورندگانی را که کردارهای شایسته به‌جا آوردند بازپرداخت کند.»

ولآ أصغر من ذلك ولآ أكبر إلا في كتب مبين ليجزي ٱلذين ءامنوا وعملوا ٱلصلحت

آیا دربارهٔ خدا دروغی برساخته است، یا دچار اختلال است؟»

أفترى على ٱلله كذبا أم به جنة

آیا پس آنچه را پیش روی آنان و آنچه را پشت سر آنان است، از آسمان و زمین، ندیده‌اند؟

أفلم يروا إلى ما بين أيديهم وما خلفهم من ٱلسمآء وٱلأرض

اگر ما را پسند می‌افتاد، زمین را وامی‌داشتیم که آنان را ببلعد، یا پاره‌ای از آسمان بر آنان فرومی‌افکندیم.

إن نشأ نخسف بهم ٱلأرض أو نسقط عليهم كسفا من ٱلسمآء

و ما برای او آهن را نرم ساختیم: «زره‌های فراخ بساز، و پیوند حلقه‌ها را نیک اندازه بگیر،

وألنا له ٱلحديد أن ٱعمل سبغت وقدر في ٱلسرد

و کردارهای شایسته به‌جا آورید،

وٱعملوا صلحا

و برای سلیمان، باد: رفتنش یک ماه بود، و روان شدن شامگاهی‌اش یک ماه.

ولسليمن ٱلريح غدوها شهر ورواحها شهر

و ما برای او چشمهٔ نفت را روان ساختیم.

وأسلنا له عين ٱلقطر

و از میان نهانیان برخی در برابر او به اجازهٔ سرپرستش کار می‌کردند؛

ومن ٱلجن من يعمل بين يديه بإذن ربه

برای او آنچه را او را پسند می‌افتاد می‌ساختند: نیایشگاه‌ها، مجسمه‌ها، حوض‌هایی همانند مخزن‌های بزرگ، و دیگ‌هایی استوار.

يعملون له ما يشآء من محريب وتمثيل وجفان كٱلجواب وقدور راسيت

«کار کنید، ای خاندان داوود،

ٱعملوا ءال داود

از سر سپاس‌گزاری» —

شكرا

سپس چون مرگ را بر او تصویب کردیم، هیچ چیز مرگ او را به آنان نشان نداد، مگر جنبنده‌ای از زمین که عصای او را می‌جوید؛

فلما قضينا عليه ٱلموت ما دلهم على موته إلا دآبة ٱلأرض تأكل منسأته

برای سبا، در زیستگاهشان همانا نشانه‌ای بود:

لقد كان لسبإ في مسكنهم ءاية

دو باغ، در راست و چپ.

جنتان عن يمين وشمال

«از روزی سرپرست خود بخورید، و برای او سپاس‌گزار باشید:

كلوا من رزق ربكم وٱشكروا له

اما روی برتافتند، و ما بر آنان سیلاب ویرانگر سد را فرستادیم،

فأعرضوا فأرسلنا عليهم سيل ٱلعرم

این‌گونه آنان را بازپرداخت کردیم برای آنچه انکار کردند:

ذلك جزينهم بما كفروا

و ما میان آنان و شهرهایی که خجسته گردانده بودیم شهرهایی آشکار نهاده بودیم، و در آن‌ها گذر را اندازه کرده بودیم:

وجعلنا بينهم وبين ٱلقرى ٱلتي بركنا فيها قرى ظهرة وقدرنا فيها ٱلسير

اما گفتند: «ای سرپرست ما، منزل‌های سفرهای ما را دور کن» — و بر خود ستم کردند؛ ما آنان را آنگاه موضوع سخن‌ها ساختیم، و آنان را یکسره متلاشی کردیم.

فقالوا ربنا بعد بين أسفارنا وظلموا أنفسهم فجعلنهم أحاديث ومزقنهم كل ممزق

و او را بر آنان هیچ اقتداری نبود، مگر برای آنکه ما آن را که به زندگی واپسین باور دارد از آن که دربارهٔ آن در حیرانی است بازشناسیم.

وما كان له عليهم من سلطن إلا لنعلم من يؤمن بٱلءاخرة ممن هو منها في شك

بگو: «آنان را که غیر از خدا ادعا می‌کنید فرابخوانید:

قل ٱدعوا ٱلذين زعمتم من دون ٱلله

سنگینیِ یک ذره را نه در آسمان‌ها و نه بر زمین در اختیار ندارند،

لا يملكون مثقال ذرة في ٱلسموت ولا في ٱلأرض

و در آن‌ها هیچ بهره‌ای ندارند،

وما لهم فيهما من شرك

و میانجی‌گری نزد او سود نمی‌رساند مگر برای آن که او برایش آن را اجازه دهد،

ولا تنفع ٱلشفعة عنده إلا لمن أذن له

تا آنکه چون هراس از هسته‌هایشان برداشته شود، بگویند: «سرپرست شما چه گفت؟» — خواهند گفت: «حقیقت.

حتى إذا فزع عن قلوبهم قالوا ماذا قال ربكم قالوا ٱلحق

بگو: «چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌دهد؟» بگو: «خدا.

قل من يرزقكم من ٱلسموت وٱلأرض قل ٱلله

بگو: «سرپرست ما ما را گردهم خواهد آورد، سپس میان ما با حقیقت گشایش خواهد کرد؛

قل يجمع بيننا ربنا ثم يفتح بيننا بٱلحق

بگو: «آنان را که به‌عنوان انباز به او پیوسته‌اید به من نشان دهید. نه چنین! —

قل أروني ٱلذين ألحقتم به شركآء كلا

و ما تو را تنها برای همهٔ انسان‌ها فرستادیم، مژده‌دهنده و هشداردهنده،

ومآ أرسلنك إلا كآفة للناس بشيرا ونذيرا

و انکارکنندگان گفتند: «ما هرگز به این خوانش و نه به آنچه پیش از آن بوده باور نخواهیم آورد.»

وقال ٱلذين كفروا لن نؤمن بهذا ٱلقرءان ولا بٱلذي بين يديه

و اگر ببینی، چون ستمگران نزد سرپرست خود بازداشته خواهند شد، سخن را به یکدیگر بازمی‌گردانند:

ولو ترى إذ ٱلظلمون موقوفون عند ربهم يرجع بعضهم إلى بعض ٱلقول

و کسانی که ناتوان شمرده می‌شدند به کسانی که خودبزرگ‌بین بودند خواهند گفت: «این بلکه توطئه‌ای بود، شب و روز، آنگاه که به ما دستور می‌دادید خدا را انکار کنیم و برای او رقیبانی قرار دهیم.»

وقال ٱلذين ٱستضعفوا للذين ٱستكبروا بل مكر ٱليل وٱلنهار إذ تأمروننآ أن نكفر بٱلله ونجعل له أندادا

و حسرت خود را هنگام دیدن کیفر پنهان خواهند داشت.

وأسروا ٱلندامة لما رأوا ٱلعذاب

و ما بر گردن‌های انکارکنندگان طوق خواهیم نهاد:

وجعلنا ٱلأغلل في أعناق ٱلذين كفروا

بگو: «سرپرست من روزی را برای هر که او را پسند افتد همانا می‌گستراند، و اندازه می‌کند؛

قل إن ربي يبسط ٱلرزق لمن يشآء ويقدر

بگو: «سرپرست من روزی را برای هر که از فرمان‌برداران خود او را پسند افتد همانا می‌گستراند، و برای او اندازه می‌کند؛

قل إن ربي يبسط ٱلرزق لمن يشآء من عباده ويقدر له

و هر چه هزینه کنید، او جایگزین می‌کند،

ومآ أنفقتم من شىء فهو يخلفه

خواهند گفت: «شکوه بر تو باد! تو متحد مایی، نه آنان:

قالوا سبحنك أنت ولينا من دونهم

آنان بلکه از نهانیان فرمان می‌بردند؛

بل كانوا يعبدون ٱلجن

و چون نشانه‌های ما، روشن، بر آنان برخوانده شود، می‌گویند: «این تنها مردی است که می‌خواهد راه آنچه نیاکان شما از آن فرمان می‌بردند را بر شما ببندد»؛ و می‌گویند: «این تنها وانمودی برساخته است.»

وإذا تتلى عليهم ءايتنا بينت قالوا ما هذآ إلا رجل يريد أن يصدكم عما كان يعبد ءابآؤكم وقالوا ما هذآ إلآ إفك مفترى

و ما به آنان هیچ نوشته‌ای ندادیم که بپژوهند،

ومآ ءاتينهم من كتب يدرسونها

و کسانی که پیش از آنان بودند دروغ انگاشتند — به یک‌دهم آنچه به آنان داده بودیم نرسیده‌اند —

وكذب ٱلذين من قبلهم وما بلغوا معشار مآ ءاتينهم

و فرستادگان مرا دروغ انگاشتند.

فكذبوا رسلي

بگو: «من شما را تنها به یک چیز اندرز می‌دهم:

قل إنمآ أعظكم بوحدة

اینکه برای خدا برخیزید، دو دو یا یک یک، سپس بیندیشید —

أن تقوموا لله مثنى وفردى ثم تتفكروا

همراه شما هیچ اختلالی ندارد؛

ما بصاحبكم من جنة

بگو: «هر پاداشی که از شما خواستم، آن برای خود شماست؛

قل ما سألتكم من أجر فهو لكم

پاداش من تنها بر عهدهٔ خدا است،

إن أجري إلا على ٱلله

بگو: «سرپرست من حقیقت را همانا می‌افکند،

قل إن ربي يقذف بٱلحق

بگو: «اگر گمراه شوم، تنها بر ضد خویشتن خود گمراه می‌شوم؛ و اگر راهنمایی پذیرم، به‌واسطهٔ آنچه سرپرست من به من پرده‌برداری می‌کند راهنمایی می‌پذیرم —

قل إن ضللت فإنمآ أضل على نفسي وإن ٱهتديت فبما يوحي إلى ربي

اما چگونه آنچه را پیش‌تر انکار می‌کردند، از جایی چنین دور، برای آنان دست‌یافتنی می‌بود؟

وأنى لهم ٱلتناوش من مكان بعيد وقد كفروا به من قبل