An-Nazi'at النازعات

سوگند به آنان که با فروبردن برمی‌کنند، آنان که با نرمی می‌گشایند، آنان که شناکنان شنا می‌کنند، آنان که پیشی‌گیرانه پیشی می‌گیرند، آنان که کارها را سامان می‌دهند — روزی که نخستین لرزه خواهد لرزاند و دومین از پی آن خواهد آمد،

وٱلنزعت غرقا وٱلنشطت نشطا وٱلسبحت سبحا فٱلسبقت سبقا فٱلمدبرت أمرا يوم ترجف ٱلراجفة تتبعها ٱلرادفة

هسته‌هایی، در آن روز، لرزان خواهند بود، و بینایی‌هایشان فروتن خواهد بود.

قلوب يومئذ واجفة أبصرها خشعة

می‌گویند: «آیا به‌راستی به حالت نخستین خود بازگردانده خواهیم شد، پس از آنکه استخوان‌هایی پوسیده شده باشیم؟»

يقولون أءنا لمردودون في ٱلحافرة أءذا كنا عظما نخرة

گفتند: «آنگاه تلافی‌ای بس زیان‌کار می‌بود!» با این همه، تنها یک غرش خواهد بود، و اینک ایستاده‌اند، بر روی جهان.

قالوا تلك إذا كرة خاسرة فإنما هي زجرة وحدة فإذا هم بٱلساهرة

آیا گفتارِ مربوط به موسی به تو رسیده است؟ چون سرپرستش او را در دره‌ای پاک‌گردانده‌شده، طوی، ندا داد،

هل أتىك حديث موسى إذ نادىه ربه بٱلواد ٱلمقدس طوى

«برو به سوی فرعون، او از حد فراتر رفته است؛ به او بگو: «آیا می‌خواهی خود را پاک کنی، تا من تو را به سوی سرپرستت راه نمایم، تا او را بیم داشته باشی؟»»

ٱذهب إلى فرعون إنه طغى فقل هل لك إلى أن تزكى وأهديك إلى ربك فتخشى

او آنگاه بزرگ‌ترین نشانه را به او نشان داد؛ اما دروغ انگاشت و فرمان نبرد، سپس پشت کرد در حالی که می‌کوشید، گرد آورد، بانگ زد و گفت: «من سرور شما هستم، بسیار بالا.» آنگاه خدا او را به سرمشقی بازدارنده از زندگی واپسین و زندگی نخستین گرفت.

فأرىه ٱلءاية ٱلكبرى فكذب وعصى ثم أدبر يسعى فحشر فنادى فقال أنا ربكم ٱلأعلى فأخذه ٱلله نكال ٱلءاخرة وٱلأولى

بی‌گمان در آن درسی است برای کسی که بیم دارد.

إن في ذلك لعبرة لمن يخشى

آیا آفریدن شما دشوارتر است، یا آسمان؟

ءأنتم أشد خلقا أم ٱلسمآء

آن را ساخت، سقف آن را بالا برد، سپس آن را شکل داد؛ شب آن را تیره کرد و روشنایی بامدادی آن را بیرون آورد.

بنىها رفع سمكها فسوىها وأغطش ليلها وأخرج ضحىها

و زمین را، پس از آن، او آن را شکوفا کرد: آب آن و چراگاهش را از آن بیرون آورد، و کوه‌ها را، آن‌ها را لنگر انداخت — بهره‌ای برای شما و برای دام‌های شما.

وٱلأرض بعد ذلك دحىهآ أخرج منها مآءها ومرعىها وٱلجبال أرسىها متعا لكم ولأنعمكم

سپس، چون بلای بزرگ خواهد آمد، روزی که انسان آنچه را برایش کوشیده است به یاد خواهد آورد، و کوره به هر که ببیند نشان داده خواهد شد،

فإذا جآءت ٱلطآمة ٱلكبرى يوم يتذكر ٱلإنسن ما سعى وبرزت ٱلجحيم لمن يرى

اما آن‌که از حد فراتر رفته و زندگی نزدیک را برگزیده است، کوره همانا پناهگاه او خواهد بود؛

فأما من طغى وءاثر ٱلحيوة ٱلدنيا فإن ٱلجحيم هي ٱلمأوى

و اما آن‌که از ایستادن در برابر سرپرستش ترسیده است، و برای خویشتن هیجان را ممنوع کرده است، باغ همانا پناهگاه او خواهد بود.

وأما من خاف مقام ربه ونهى ٱلنفس عن ٱلهوى فإن ٱلجنة هي ٱلمأوى

از تو دربارهٔ آن لحظه بازپرسی می‌کنند: کی لنگر خواهد انداخت؟

يسلونك عن ٱلساعة أيان مرسىها

پس تو را با یادآوری آن چه کار؟

فيم أنت من ذكرىهآ

حد نهایی آن به سوی سرپرست توست.

إلى ربك منتهىهآ

تو فقط هشداردهندهٔ آن‌کسی هستی که از آن بیم دارد.

إنمآ أنت منذر من يخشىها

به آنان چنین خواهد نمود، روزی که آن را خواهند دید، که فقط یک عصر یا یک صبح گذرانده‌اند.

كأنهم يوم يرونها لم يلبثوا إلا عشية أو ضحىها