Ar-Ra'd الرعد

الٓمٓر (الف لام میم را).

المر

اینها نشانه‌های نوشتار است.

تلك ءايت ٱلكتب

و آنچه از سرپرستت بر تو فرود آورده شد حقیقت است،

وٱلذي أنزل إليك من ربك ٱلحق

خدا آن است که آسمان‌ها را بی‌ستون‌هایی برافراشت

ٱلله ٱلذي رفع ٱلسموت بغير عمد

که بتوانید آن‌ها را ببینید؛

ترونها

سپس بر بنا جا گرفت؛

ثم ٱستوى على ٱلعرش

و خورشید و ماه را رام کرد،

وسخر ٱلشمس وٱلقمر

هر یک به سوی سرآمدی نام‌برده روان است.

كل يجري لأجل مسمى

او دستور را سامان می‌دهد،

يدبر ٱلأمر

و اوست که زمین را گسترد، و در آن لنگرهای استوار و رودها نهاد؛

وهو ٱلذي مد ٱلأرض وجعل فيها روسي وأنهرا

و از همهٔ میوه‌ها، در آن دو عنصر از یک جفت نهاد،

ومن كل ٱلثمرت جعل فيها زوجين ٱثنين

روز را با شب می‌پوشاند.

يغشي ٱليل ٱلنهار

و بر زمین پاره‌هایی است همسایهٔ یکدیگر، باغ‌هایی از انگور، کشت‌ها، نخل‌هایی خوشه‌ای یا تکی، که از یک آب آبیاری می‌شوند،

وفي ٱلأرض قطع متجورت وجنت من أعنب وزرع ونخيل صنوان وغير صنوان يسقى بمآء وحد

و ما برخی را بر برخی دیگر در خوراک‌ها برتری می‌دهیم.

ونفضل بعضها على بعض في ٱلأكل

و اگر در شگفت شوی، شگفت‌آور است سخن آنان: «آیا چون خاک خواهیم شد، به‌راستی در آفرینشی نو خواهیم بود؟»

وإن تعجب فعجب قولهم أءذا كنا تربا أءنا لفي خلق جديد

اینان کسانی‌اند که سرپرست خود را انکار می‌کنند،

أولئك ٱلذين كفروا بربهم

اینان کسانی‌اند که بر گردن‌هایشان غل‌ها خواهند داشت،

وأولئك ٱلأغلل في أعناقهم

و از تو می‌خواهند که بدی را پیش از نیکی بشتابانی، در حالی که پیش از آنان نمونه‌هایی پیشین گذشته است.

ويستعجلونك بٱلسيئة قبل ٱلحسنة وقد خلت من قبلهم ٱلمثلت

و سرپرست تو بی‌گمان دارندهٔ بخشایش برای انسان‌ها است، با وجود ستمشان؛

وإن ربك لذو مغفرة للناس على ظلمهم

و کسانی که انکار می‌کنند می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از سرپرستش بر او فرود آورده نشده است!»

ويقول ٱلذين كفروا لولآ أنزل عليه ءاية من ربه

تو خود جز یک هشداردهنده نیستی،

إنمآ أنت منذر

خدا می‌داند هر ماده چه بار دارد، و آنچه زهدان‌ها فرو می‌برند و آنچه می‌افزایند؛

ٱلله يعلم ما تحمل كل أنثى وما تغيض ٱلأرحام وما تزداد

او که آنچه فراتر از حواس است و آنچه گواهی‌شده است می‌داند،

علم ٱلغيب وٱلشهدة

هر کس پیش روی خود و پشت سر خود نگهبانانی دارد که نوبتی یکدیگر را عوض می‌کنند، به دستور خدا او را پاس می‌دارند.

له معقبت من بين يديه ومن خلفه يحفظونه من أمر ٱلله

خدا همانا آنچه را در قومی است تغییر نمی‌دهد تا آنان آنچه را در خودشان است تغییر دهند؛

إن ٱلله لا يغير ما بقوم حتى يغيروا ما بأنفسهم

و چون خدا برای قومی بدی بخواهد، هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را لغو کند،

وإذآ أراد ٱلله بقوم سوءا فلا مرد له

اوست که برق را به شما نشان می‌دهد، ترس‌انگیز و امیدبخش، و ابرهای سنگین را پدید می‌آورد؛ و رعد با ستودن او، او را شکوه می‌سراید، و نیز کارگزاران، از ترس او؛

هو ٱلذي يريكم ٱلبرق خوفا وطمعا وينشئ ٱلسحاب ٱلثقال ويسبح ٱلرعد بحمده وٱلملئكة من خيفته

فراخوان حقیقت از آنِ او است؛

له دعوة ٱلحق

و کسانی که غیر از او فرا می‌خوانند، در هیچ چیز به آنان پاسخ نمی‌دهند، مگر چون کسی که کف دست‌ها را به سوی آب می‌گستراند تا به دهانش برسد، بی‌آن‌که هرگز به آن برسد.

وٱلذين يدعون من دونه لا يستجيبون لهم بشىء إلا كبسط كفيه إلى ٱلمآء ليبلغ فاه وما هو ببلغه

بگو: «سرپرست آسمان‌ها و زمین کیست؟» بگو: «خدا.»

قل من رب ٱلسموت وٱلأرض قل ٱلله

بگو: «آیا پس غیر از او متحدانی گرفته‌اید که برای خود نه سودی دارند و نه آسیبی؟»

قل أفٱتخذتم من دونه أوليآء لا يملكون لأنفسهم نفعا ولا ضرا

بگو: «آیا نابینا و بینا برابرند؟

قل هل يستوي ٱلأعمى وٱلبصير

یا تاریکی‌ها و نور برابرند؟»

أم هل تستوي ٱلظلمت وٱلنور

یا برای خدا انبازهایی قرار داده‌اند که همچون آفرینش او آفریده بودند، تا آن‌جا که آفرینش، در نظرشان، به شباهت می‌انجامید؟

أم جعلوا لله شركآء خلقوا كخلقه فتشبه ٱلخلق عليهم

بگو: «خدا آفرینندهٔ هر چیز است،

قل ٱلله خلق كل شىء

از آسمان آبی فرود آورد، و دره‌ها به اندازهٔ خود جاری شدند، و سیلاب کفی برآمده با خود برد؛

أنزل من ٱلسمآء مآء فسالت أودية بقدرها فٱحتمل ٱلسيل زبدا رابيا

و از آنچه برای زیور یا کاربرد بر آتش می‌گدازند نیز کفی هست.

ومما يوقدون عليه في ٱلنار ٱبتغآء حلية أو متع زبد مثله

بدین‌سان خدا حقیقت و ناراست را چند برابر می‌کند:

كذلك يضرب ٱلله ٱلحق وٱلبطل

کف به‌صورت دورریختنی می‌رود،

فأما ٱلزبد فيذهب جفآء

در حالی که آنچه برای انسان‌ها سودمند است بر زمین می‌ماند.

وأما ما ينفع ٱلناس فيمكث في ٱلأرض

برای کسانی که به سرپرستشان پاسخ می‌دهند زیبا‌ترین از آنِ ایشان است؛

للذين ٱستجابوا لربهم ٱلحسنى

و کسانی که به او پاسخ نمی‌دهند، اگر هر آنچه بر زمین است و همانندش را با آن می‌داشتند، آن را فدیه می‌دادند.

وٱلذين لم يستجيبوا له لو أن لهم ما في ٱلأرض جميعا ومثله معه لٱفتدوا به

اینان کسانی‌اند که حسابی بد خواهند داشت،

أولئك لهم سوء ٱلحساب

و پناهگاهشان جهنم خواهد بود:

ومأوىهم جهنم

تنها دارندگان هوش به یاد می‌آورند، آنان که به پیمان خدا وفادارند و پیمان استوار را نمی‌شکنند، آنان که آنچه را خدا دستور داده است پیوند داده شود پیوند می‌دهند، از سرپرستشان بیم دارند و از حساب بد می‌ترسند، آنان که در طلب سوی سرپرستشان شکیبایی کردند، تماس را پابرجا نگه داشتند، از آنچه ما روزی‌شان دادیم پنهانی و آشکارا هزینه کردند، و بدی را با نیکی دفع می‌کنند.

إنما يتذكر أولوا ٱلألبب ٱلذين يوفون بعهد ٱلله ولا ينقضون ٱلميثق وٱلذين يصلون مآ أمر ٱلله به أن يوصل ويخشون ربهم ويخافون سوء ٱلحساب وٱلذين صبروا ٱبتغآء وجه ربهم وأقاموا ٱلصلوة وأنفقوا مما رزقنهم سرا وعلانية ويدرءون بٱلحسنة ٱلسيئة

باغ‌های پایایی، که در آن‌ها وارد خواهند شد، و نیز کسانی از والدینشان و همسرانشان و اعقابشان که شایسته بودند،

جنت عدن يدخلونها ومن صلح من ءابآئهم وأزوجهم وذريتهم

«آرامش بر شما باد، برای آن‌که شکیبایی کردید!»

سلم عليكم بما صبرتم

خدا روزی را به هر که پسند او افتد می‌گستراند، و اندازه می‌کند:

ٱلله يبسط ٱلرزق لمن يشآء ويقدر

و آنان به زندگی نزدیک شادمانند،

وفرحوا بٱلحيوة ٱلدنيا

و کسانی که انکار می‌کنند می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از سرپرستش بر او فرود آورده نشده است!»

ويقول ٱلذين كفروا لولآ أنزل عليه ءاية من ربه

کسانی که باور می‌آورند و هسته‌هایشان با یادآوری خدا آرام می‌گیرند.

ٱلذين ءامنوا وتطمئن قلوبهم بذكر ٱلله

بدین‌سان تو را در میان جامعه‌ای فرستادیم که پیش از آن جامعه‌های دیگری گذشته‌اند، تا آنچه را به تو پرده برداشتیم بر آنان برخوانی، در حالی که بی‌اندازه مهربان را انکار می‌کنند.

كذلك أرسلنك في أمة قد خلت من قبلهآ أمم لتتلوا عليهم ٱلذي أوحينآ إليك وهم يكفرون بٱلرحمن

بگو: «او سرپرست من است؛

قل هو ربي

هیچ ایزدی نیست مگر او؛

لآ إله إلا هو

و هرچند خوانشی بود که با آن کوه‌ها به جنبش درمی‌آمدند، یا زمین شکافته می‌شد، یا با آن با مردگان سخن گفته می‌شد…

ولو أن قرءانا سيرت به ٱلجبال أو قطعت به ٱلأرض أو كلم به ٱلموتى

اما همهٔ دستور از آنِ خدا است:

بل لله ٱلأمر جميعا

آیا کسانی که باور می‌آورند پس نیافته‌اند که اگر خدا را پسند می‌افتاد، همهٔ انسان‌ها را راه می‌نمود؟

أفلم يايس ٱلذين ءامنوا أن لو يشآء ٱلله لهدى ٱلناس جميعا

و بر کسانی که انکار می‌کنند، به سبب آنچه کرده‌اند، پیوسته کوبه‌ای ناگهانی پیش خواهد آمد، یا نزدیک سرایشان فرو خواهد افتاد، تا آن‌گاه که وعدهٔ خدا بیاید،

ولا يزال ٱلذين كفروا تصيبهم بما صنعوا قارعة أو تحل قريبا من دارهم حتى يأتي وعد ٱلله

و همانا پیش از تو فرستادگانی به مسخره گرفته شدند؛ آنگاه من به کسانی که انکار می‌کردند مهلت دادم، سپس آنان را فرا گرفتم:

ولقد ٱستهزئ برسل من قبلك فأمليت للذين كفروا ثم أخذتهم

آیا کسی که بر هر خویشتن، بر پایهٔ آنچه کسب کرده، نگاهبان است؟

أفمن هو قآئم على كل نفس بما كسبت

و برای خدا انبازهایی قرار داده‌اند. بگو: «آنان را نام ببرید!

وجعلوا لله شركآء قل سموهم

یا او را از آنچه بر زمین نمی‌داند، یا از آنچه در سخن آشکار است، اطلاع می‌دهید؟»

أم تنبونه بما لا يعلم في ٱلأرض أم بظهر من ٱلقول

چنین نیست: دسیسه‌شان برای کسانی که انکار می‌کنند آراسته شده است، و راه بر آنان بسته شده است.

بل زين للذين كفروا مكرهم وصدوا عن ٱلسبيل

برای آنان در زندگی نزدیک کیفری هست،

لهم عذاب في ٱلحيوة ٱلدنيا

اما کیفر زندگی واپسین سخت‌تر است،

ولعذاب ٱلءاخرة أشق

مثال باغی که به محتاطان وعده داده شده: رودها از زیر آن جاری است، خوراک‌هایش پیوسته است، و نیز سایه‌اش —

مثل ٱلجنة ٱلتي وعد ٱلمتقون تجري من تحتها ٱلأنهر أكلها دآئم وظلها

این است فرجام کسانی که محتاط بوده‌اند،

تلك عقبى ٱلذين ٱتقوا

و کسانی که نوشتار به آنان داده‌ایم از آنچه بر تو فرود آورده شده شادمانند،

وٱلذين ءاتينهم ٱلكتب يفرحون بمآ أنزل إليك

اما از میان گروه‌ها کسانی هستند که بخشی از آن را مردود می‌دانند.

ومن ٱلأحزاب من ينكر بعضه

بگو: «تنها به من دستور داده شده است که از خدا فرمان ببرم، و چیزی را با او انباز نگیرم:

قل إنمآ أمرت أن أعبد ٱلله ولآ أشرك به

به سوی او فرا می‌خوانم،

إليه أدعوا

و بدین‌سان آن را فرود آوردیم، همچون داوری بی‌عیب:

وكذلك أنزلنه حكما عربيا

ما همانا پیش از تو فرستادگانی فرستادیم، و برای آنان همسران و اعقاب قرار دادیم؛

ولقد أرسلنا رسلا من قبلك وجعلنا لهم أزوجا وذرية

و هیچ فرستاده‌ای را نرسد که نشانه‌ای بیاورد مگر با اجازهٔ خدا.

وما كان لرسول أن يأتي باية إلا بإذن ٱلله

خدا آنچه را پسندش افتد محو می‌کند، و استوار می‌سازد،

يمحوا ٱلله ما يشآء ويثبت

آیا ندیده‌اند که ما به زمین می‌آییم و از کرانه‌هایش می‌کاهیم؟

أولم يروا أنا نأتي ٱلأرض ننقصها من أطرافها

خدا داوری می‌کند، و هیچ‌کس نمی‌تواند داوری او را بازبینی کند:

وٱلله يحكم لا معقب لحكمه

و کسانی که پیش از آنان بودند پیش‌تر دسیسه چیدند، اما همهٔ دسیسه از آنِ خدا است:

وقد مكر ٱلذين من قبلهم فلله ٱلمكر جميعا

او می‌داند هر خویشتن چه کسب می‌کند،

يعلم ما تكسب كل نفس

و کسانی که انکار می‌کنند می‌گویند: «تو فرستاده‌شده نیستی.»

ويقول ٱلذين كفروا لست مرسلا