Al-Imran ال عمران

و پیش‌تر تورات و انجیل را فرود آورد، راهنمایی برای انسان‌ها، و بازشناسی را فرود آورد.

وأنزل ٱلتورىة وٱلإنجيل من قبل هدى للناس وأنزل ٱلفرقان

همانا کسانی که نشانه‌های خدا را انکار کرده‌اند کیفری سخت خواهند داشت.

إن ٱلذين كفروا بايت ٱلله لهم عذاب شديد

اوست که شما را در زهدان‌ها چنان‌که او را پسند افتد شکل می‌دهد.

هو ٱلذي يصوركم في ٱلأرحام كيف يشآء

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لآ إله إلا هو

اوست که نوشتار را بر تو فرود آورد؛

هو ٱلذي أنزل عليك ٱلكتب منه

در آن نشانه‌های یک‌معنایی هست، که بنیاد نوشتارند، و دیگرانی که در معرض شباهت‌اند.

ءايت محكمت هن أم ٱلكتب وأخر متشبهت

اما کسانی که هسته‌هایشان انحرافی دارد، از آنچه در نوشتار در معرض شباهت است پیروی می‌کنند، در جست‌وجوی آزمون و در جست‌وجوی تعبیر آن؛

فأما ٱلذين في قلوبهم زيغ فيتبعون ما تشبه منه ٱبتغآء ٱلفتنة وٱبتغآء تأويله

حال آنکه هیچ‌کس تعبیر آن را نمی‌داند، مگر خدا.

وما يعلم تأويله إلا ٱلله

و کسانی که در دانش ریشه دوانده‌اند می‌گویند: «به آن باور داریم؛ همه از سوی سرپرست ما است»؛

وٱلرسخون في ٱلعلم يقولون ءامنا به كل من عند ربنا

«سرپرست ما، هسته‌های ما را پس از آنکه ما را راه نمودی منحرف مساز، و از سوی خود به ما مهری عطا کن؛

ربنا لا تزغ قلوبنا بعد إذ هديتنا وهب لنا من لدنك رحمة

سرپرست ما، تو آن‌ای که انسان‌ها را برای روزی که هیچ تردیدی در آن نیست فراهم می‌آوری،

ربنآ إنك جامع ٱلناس ليوم لا ريب فيه

و اینان‌اند سوخت آتش، به شیوهٔ رفتار دودمان فرعون،

وأولئك هم وقود ٱلنار كدأب ءال فرعون

و کسانی که پیش از آنان بودند، که نشانه‌های ما را دروغ انگاشتند؛ آنگاه خدا آنان را برای تقصیرهایشان گرفت.

وٱلذين من قبلهم كذبوا بايتنا فأخذهم ٱلله بذنوبهم

به کسانی که انکار می‌کنند بگو: «شکست داده خواهید شد، و به سوی جهنم گرد آورده خواهید شد.»

قل للذين كفروا ستغلبون وتحشرون إلى جهنم

در این دو دسته که رو در رو شدند برای شما نشانه‌ای بود:

قد كان لكم ءاية في فئتين ٱلتقتا

یکی در راه خدا می‌جنگید، و دیگری انکار می‌کرد؛ آنان را با چشم برهنه دو برابر آنچه بودند می‌دیدید.

فئة تقتل في سبيل ٱلله وأخرى كافرة يرونهم مثليهم رأي ٱلعين

خدا هر که را او را پسند افتد با یاری خود توان می‌بخشد.

وٱلله يؤيد بنصره من يشآء

دوستیِ خواهش‌ها برای انسان‌ها آراسته شده است: زنان، پسران، قنطارهای انباشته از زر و سیم، اسبان نشان‌دار، دام و شخم‌زار.

زين للناس حب ٱلشهوت من ٱلنسآء وٱلبنين وٱلقنطير ٱلمقنطرة من ٱلذهب وٱلفضة وٱلخيل ٱلمسومة وٱلأنعم وٱلحرث

اینها کامیابی زندگی نزدیک است؛

ذلك متع ٱلحيوة ٱلدنيا

بگو: «آیا شما را از چیزی بهتر از آن اطلاع خواهم داد؟

قل أؤنبئكم بخير من ذلكم

برای محتاطان، نزد سرپرست‌شان، باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، همسرانی پاک‌شده، و خشنودیِ خدا.»

للذين ٱتقوا عند ربهم جنت تجري من تحتها ٱلأنهر خلدين فيها وأزوج مطهرة ورضون من ٱلله

خدا گواهی می‌دهد، و نیز کارگزاران و دارندگان دانش، که هیچ ایزدی نیست مگر او، پابرجا نگه‌دارندهٔ برابری.

شهد ٱلله أنه لآ إله إلا هو وٱلملئكة وأولوا ٱلعلم قآئما بٱلقسط

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لآ إله إلا هو

قانون نزد خدا همانا بی‌خدشه بودن نزد او است.

إن ٱلدين عند ٱلله ٱلإسلم

و کسانی که نوشتار به آنان داده شد فقط پس از آنکه دانش برایشان آمد اختلاف کردند،

وما ٱختلف ٱلذين أوتوا ٱلكتب إلا من بعد ما جآءهم ٱلعلم

از روی زورگویی میان خودشان.

بغيا بينهم

اگر با تو ستیزه کنند، آنگاه بگو: «من سوی خود را نزد خدا بی‌خدشه می‌کنم، و کسانی که از من پیروی کرده‌اند.»

فإن حآجوك فقل أسلمت وجهي لله ومن ٱتبعن

و به کسانی که نوشتار به آنان داده شده است، و به کسانی که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند، بگو: «آیا نزد خدا بی‌خدشه شده‌اید؟»

وقل للذين أوتوا ٱلكتب وٱلأمين ءأسلمتم

اگر چنین شوند، آنگاه راهنمایی می‌پذیرند؛

فإن أسلموا فقد ٱهتدوا

و اگر پشت کنند، فقط رساندن بر عهدهٔ تو است.

وإن تولوا فإنما عليك ٱلبلغ

اینان‌اند که کردارهایشان فروریخته است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

أولئك ٱلذين حبطت أعملهم في ٱلدنيا وٱلءاخرة

بگو: «ای خدا، شهریار پادشاهی! پادشاهی را به هر که تو را پسند افتد می‌دهی، و پادشاهی را از هر که تو را پسند افتد می‌ربایی؛ هر که تو را پسند افتد نیرومند می‌کنی، و هر که تو را پسند افتد زبون می‌کنی؛ نیکی در دست تو است؛

قل ٱللهم ملك ٱلملك تؤتي ٱلملك من تشآء وتنزع ٱلملك ممن تشآء وتعز من تشآء وتذل من تشآء بيدك ٱلخير

باورمندان انکارکنندگان را، غیر از باورمندان، متحد نگیرند؛

لا يتخذ ٱلمؤمنون ٱلكفرين أوليآء من دون ٱلمؤمنين

و هر که چنین کند دیگر هیچ ربطی با خدا ندارد — مگر آنکه از آنان از روی پیشگیری محتاط باشید.

ومن يفعل ذلك فليس من ٱلله في شىء إلآ أن تتقوا منهم تقىة

و خدا شما را در برابر خودِ خود هشیار می‌سازد،

ويحذركم ٱلله نفسه

بگو: «چه آنچه را در سینه‌های شما است پنهان کنید، چه آشکارش کنید، خدا آن را می‌داند.

قل إن تخفوا ما في صدوركم أو تبدوه يعلمه ٱلله

و او آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را بر زمین است می‌داند.

ويعلم ما في ٱلسموت وما في ٱلأرض

روزی که هر خویشتنی آنچه را از نیکی کرده است حاضر خواهد یافت،

يوم تجد كل نفس ما عملت من خير محضرا

و آنچه را از بدی کرده است، می‌خواهد که میان آن و او فاصله‌ای دور باشد.

وما عملت من سوء تود لو أن بينها وبينه أمدا بعيدا

و خدا شما را در برابر خودِ خود هشیار می‌سازد.

ويحذركم ٱلله نفسه

بگو: «اگر خدا را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید: خدا شما را دوست خواهد داشت و تقصیرهای شما را خواهد بخشود.

قل إن كنتم تحبون ٱلله فٱتبعوني يحببكم ٱلله ويغفر لكم ذنوبكم

بگو: «خدا و فرستاده را گردن نهید»؛

قل أطيعوا ٱلله وٱلرسول

خدا آدم، نوح، دودمان ابراهیم و دودمان عمران را بر همهٔ هستی‌ها برگزید، نسلی از یکدیگر.

إن ٱلله ٱصطفى ءادم ونوحا وءال إبرهيم وءال عمرن على ٱلعلمين ذرية بعضها من بعض

چون زن عمران گفت: «سرپرست من، آنچه را در شکم من است برایت نذر می‌کنم، آزاده‌شده از هر چیز؛ پس آن را از من بپذیر؛

إذ قالت ٱمرأت عمرن رب إني نذرت لك ما في بطني محررا فتقبل مني

سپس چون او را زایید، گفت: «سرپرست من، من او را همانا دختری زاییدم» — با این همه خدا آنچه را زاییده بود بهتر می‌دانست —

فلما وضعتها قالت رب إني وضعتهآ أنثى وٱلله أعلم بما وضعت

«و نر مانند ماده نیست؛

وليس ٱلذكر كٱلأنثى

من ویژگی او را مریم قرار دادم،

وإني سميتها مريم

سرپرستش او را با پذیرشی زیبا پذیرفت، و او را با رشدی زیبا رویاند،

فتقبلها ربها بقبول حسن وأنبتها نباتا حسنا

و نگهداری او را به زکریا سپرد.

وكفلها زكريا

هرگاه زکریا در نیایشگاه نزد او درمی‌آمد، نزد او روزی‌ای می‌یافت.

كلما دخل عليها زكريا ٱلمحراب وجد عندها رزقا

گفت: «ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟»

قال يمريم أنى لك هذا

گفت: «این از سوی خدا است.

قالت هو من عند ٱلله

همان‌جا، زکریا سرپرست خود را خواند.

هنالك دعا زكريا ربه

گفت: «سرپرست من، چگونه پسری خواهم داشت، در حالی که پیری مرا دریافته است، و همسرم نازا است؟»

قال رب أنى يكون لي غلم وقد بلغني ٱلكبر وٱمرأتي عاقر

گفت: «چنین است:

قال كذلك

گفت: «سرپرست من، برای من نشانه‌ای قرار ده.»

قال رب ٱجعل لي ءاية

گفت: «نشانهٔ تو آن خواهد بود که با انسان‌ها فقط با اشاره سخن خواهی گفت، سه روز.

قال ءايتك ألا تكلم ٱلناس ثلثة أيام إلا رمزا

این از اطلاعات دربارهٔ آنچه فراتر از حواس است می‌باشد، که ما بر تو پرده برمی‌داریم.

ذلك من أنبآء ٱلغيب نوحيه إليك

و نزد آنان نبودی آنگاه که جدال می‌کردند. چون کارگزاران گفتند: «ای مریم! خدا تو را به کلمه‌ای از سوی خود مژده می‌دهد،

وما كنت لديهم إذ يختصمون إذ قالت ٱلملئكة يمريم إن ٱلله يبشرك بكلمة منه

و در گهواره و در میان‌سالی با انسان‌ها سخن خواهد گفت،

ويكلم ٱلناس في ٱلمهد وكهلا

گفت: «سرپرست من، چگونه فرزندی خواهم داشت، در حالی که هیچ آدمی مرا لمس نکرده است؟»

قالت رب أنى يكون لي ولد ولم يمسسني بشر

گفت: «چنین است:

قال كذلك

خدا آنچه را او را پسند افتد می‌آفریند.

ٱلله يخلق ما يشآء

چون چیزی را مقرر می‌کند، فقط به آن می‌گوید: «باش»،

إذا قضى أمرا فإنما يقول له كن

«و ضابطه، فرزانگی، تورات و انجیل را به او خواهد آموخت، و فرستاده‌ای به فرزندان اسرائیل: برای شما نشانه‌ای از سرپرست‌تان می‌آورم:

ويعلمه ٱلكتب وٱلحكمة وٱلتورىة وٱلإنجيل ورسولا إلى بني إسرءيل أني قد جئتكم باية من ربكم

از گل، برای شما شکل پرنده‌ای می‌آفرینم، سپس در آن می‌دمم، و آن پرنده‌ای می‌شود، با اجازهٔ خدا.

أني أخلق لكم من ٱلطين كهية ٱلطير فأنفخ فيه فيكون طيرا بإذن ٱلله

و نابینای مادرزاد و جذامی را بهبود می‌بخشم، و مردگان را دوباره زنده می‌کنم، با اجازهٔ خدا.

وأبرئ ٱلأكمه وٱلأبرص وأحي ٱلموتى بإذن ٱلله

و شما را از آنچه می‌خورید و از آنچه در خانه‌هایتان می‌اندوزید اطلاع می‌دهم.

وأنبئكم بما تأكلون وما تدخرون في بيوتكم

و تأییدکنندهٔ آنچه از تورات پیش از من است، و برای آنکه پاره‌ای از آنچه بر شما ممنوع شده بود را برایتان روا کنم.

ومصدقا لما بين يدى من ٱلتورىة ولأحل لكم بعض ٱلذي حرم عليكم

و برای شما نشانه‌ای از سرپرست‌تان می‌آورم؛

وجئتكم باية من ربكم

زیرا خدا سرپرست من و سرپرست شما است؛ پس او را فرمان ببرید.

إن ٱلله ربي وربكم فٱعبدوه

چون عیسی از آنان انکار را دریافت، گفت: «یاری‌رسانان من به سوی خدا کیستند؟»

فلمآ أحس عيسى منهم ٱلكفر قال من أنصاري إلى ٱلله

شاگردان گفتند: «ما یاری‌رسانان خداییم.

قال ٱلحواريون نحن أنصار ٱلله

و توطئه کردند، و خدا توطئه کرد،

ومكروا ومكر ٱلله

چون خدا گفت: «ای عیسی! همانا من تو را به‌تمامی نگه خواهم داشت، به سوی خود بالا خواهم برد، و از کسانی که انکار کرده‌اند پاک خواهم کرد،

إذ قال ٱلله يعيسى إني متوفيك ورافعك إلى ومطهرك من ٱلذين كفروا

و کسانی را که از تو پیروی کرده‌اند بالاتر از کسانی که انکار کرده‌اند خواهم نهاد، تا روز حضور.

وجاعل ٱلذين ٱتبعوك فوق ٱلذين كفروا إلى يوم ٱلقيمة

اما کسانی که انکار کرده‌اند، آنان را به کیفری سخت کیفر خواهم داد، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

فأما ٱلذين كفروا فأعذبهم عذابا شديدا في ٱلدنيا وٱلءاخرة

و اما کسانی که باور آورده‌اند و کردارهای شایسته به‌جا آورده‌اند، پاداش‌های آنان را به‌تمامی خواهد داد.

وأما ٱلذين ءامنوا وعملوا ٱلصلحت فيوفيهم أجورهم

مثال عیسی، نزد خدا، همانا همانند مثال آدم است:

إن مثل عيسى عند ٱلله كمثل ءادم

او را از خاک آفرید، سپس به او گفت: «باش»،

خلقه من تراب ثم قال له كن

حقیقت از سوی سرپرست تو است؛

ٱلحق من ربك

این بی‌گمان روایت درست است،

إن هذا لهو ٱلقصص ٱلحق

و ایزدی نیست مگر خدا.

وما من إله إلا ٱلله

بگو: «ای دارندگان نوشتار! به سخنی برابر میان ما و شما بیایید: که فقط خدا را فرمان ببریم، که چیزی را با او انباز نگیریم، و اینکه هیچ‌یک از ما دیگران را، غیر از خدا، سرور نگیرد.»

قل يأهل ٱلكتب تعالوا إلى كلمة سوآء بيننا وبينكم ألا نعبد إلا ٱلله ولا نشرك به شيا ولا يتخذ بعضنا بعضا أربابا من دون ٱلله

ای دارندگان نوشتار! چرا دربارهٔ ابراهیم ستیزه می‌کنید،

يأهل ٱلكتب لم تحآجون في إبرهيم

در حالی که تورات و انجیل فقط پس از او فرود آورده شد؟

ومآ أنزلت ٱلتورىة وٱلإنجيل إلا من بعده

شما اینک دربارهٔ آنچه اندکی از آن دانش دارید ستیزه می‌کنید؛ اما چرا دربارهٔ آنچه هیچ دانشی از آن ندارید ستیزه می‌کنید؟

هأنتم هؤلآء حججتم فيما لكم به علم فلم تحآجون فيما ليس لكم به علم

خدا می‌داند،

وٱلله يعلم

ابراهیم نه بازگرا بود و نه یاری‌رسان، اما یکسره رو به خدا بود، نزد او بی‌خدشه،

ما كان إبرهيم يهوديا ولا نصرانيا ولكن كان حنيفا مسلما

نزدیک‌ترین انسان‌ها به ابراهیم بی‌گمان کسانی‌اند که از او پیروی کردند، و نیز این اطلاع‌دهنده و کسانی که باور آورده‌اند.

إن أولى ٱلناس بإبرهيم للذين ٱتبعوه وهذا ٱلنبي وٱلذين ءامنوا

گروهی از دارندگان نوشتار می‌خواستند شما را گمراه کنند؛

ودت طآئفة من أهل ٱلكتب لو يضلونكم

«و فقط به کسی که از قانون شما پیروی می‌کند اعتماد کنید.»

ولا تؤمنوا إلا لمن تبع دينكم

بگو: «راهنمایی همانا راهنمایی خدا است» — مبادا به کسی همانند آنچه به شما داده شده است داده شود، یا نزد سرپرست‌تان با شما ستیزه کنند.

قل إن ٱلهدى هدى ٱلله أن يؤتى أحد مثل مآ أوتيتم أو يحآجوكم عند ربكم

بگو: «لطف در دست خدا است،

قل إن ٱلفضل بيد ٱلله

آن را به هر که او را پسند افتد می‌دهد.

يؤتيه من يشآء

مهر خود را به هر که او را پسند افتد اختصاص می‌دهد.

يختص برحمته من يشآء

و از میان دارندگان نوشتار کسانی هستند که اگر قنطاری به آنان بسپاری، آن را به تو پس می‌دهند؛

ومن أهل ٱلكتب من إن تأمنه بقنطار يؤده إليك

و کسانی هستند که اگر دیناری به آنان بسپاری، آن را فقط تا زمانی به تو پس می‌دهند که پای مطالبهٔ آن از ایشان بایستی.

ومنهم من إن تأمنه بدينار لا يؤده إليك إلا ما دمت عليه قآئما

این از آن است که می‌گویند: «ما نسبت به کسانی که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند هیچ تعهدی نداریم»،

ذلك بأنهم قالوا ليس علينا في ٱلأمين سبيل

همانا کسانی که به پیمان خدا و سوگندهای خود بهایی ناچیز می‌خرند — اینان‌اند که در زندگی واپسین هیچ سهمی نخواهند داشت؛ خدا با آنان سخن نخواهد گفت، در روز حضور به آنان نخواهد نگریست، و آنان را پاک نخواهد کرد.

إن ٱلذين يشترون بعهد ٱلله وأيمنهم ثمنا قليلا أولئك لا خلق لهم في ٱلءاخرة ولا يكلمهم ٱلله ولا ينظر إليهم يوم ٱلقيمة ولا يزكيهم

و از میان آنان بی‌گمان گروهی است که زبان‌های خود را با نوشتار می‌پیچاند، تا آن را گزیده‌ای از نوشتار بپندارید، در حالی که از آن نیست،

وإن منهم لفريقا يلون ألسنتهم بٱلكتب لتحسبوه من ٱلكتب وما هو من ٱلكتب

و می‌گویند: «این از سوی خدا است»،

ويقولون هو من عند ٱلله

در حالی که از سوی خدا نیست،

وما هو من عند ٱلله

و او به شما دستور نمی‌داد که کارگزاران و اطلاع‌دهندگان را سرور بگیرید.

ولا يأمركم أن تتخذوا ٱلملئكة وٱلنبين أربابا

و چون خدا پیمان استوار اطلاع‌دهندگان را گرفت: «آنچه از نوشتار و فرزانگی به شما داده‌ام، سپس فرستاده‌ای نزد شما بیاید، تأییدکنندهٔ آنچه با شما است، بی‌گمان باید به او باور آورید، و بی‌گمان باید او را یاری رسانید.»

وإذ أخذ ٱلله ميثق ٱلنبين لمآ ءاتيتكم من كتب وحكمة ثم جآءكم رسول مصدق لما معكم لتؤمنن به ولتنصرنه

گفت: «آیا رضایت دادید و یوغ مرا بر این شرط بر خود گرفتید؟»

قال ءأقررتم وأخذتم على ذلكم إصري

گفتند: «رضایت دادیم.»

قالوا أقررنا

آیا پس قانونی غیر از قانون خدا می‌جویند، در حالی که هر که در آسمان‌ها و بر زمین است، با رضایت یا به اجبار، نزد او بی‌خدشه می‌شود،

أفغير دين ٱلله يبغون وله أسلم من في ٱلسموت وٱلأرض طوعا وكرها

و هر که قانونی غیر از بی‌خدشه بودن نزد خدا بجوید، هرگز از او پذیرفته نخواهد شد،

ومن يبتغ غير ٱلإسلم دينا فلن يقبل منه

چگونه خدا قومی را راه می‌نمود که پس از باور آوردن انکار کردند، و پس از آنکه گواهی دادند که فرستاده درست است، در حالی که دلایل روشن برایشان آمده بود؟

كيف يهدي ٱلله قوما كفروا بعد إيمنهم وشهدوا أن ٱلرسول حق وجآءهم ٱلبينت

همانا کسانی که پس از باور آوردن انکار می‌کنند، سپس در انکار می‌افزایند، پشیمانی‌شان هرگز پذیرفته نخواهد شد،

إن ٱلذين كفروا بعد إيمنهم ثم ٱزدادوا كفرا لن تقبل توبتهم

همانا کسانی که انکار می‌کنند و در حال انکار می‌میرند، از هیچ‌یک از آنان زمین سراسر پر از زر هرگز پذیرفته نخواهد شد، هرچند آن را به‌عنوان فدیه عرضه کرده باشد.

إن ٱلذين كفروا وماتوا وهم كفار فلن يقبل من أحدهم ملء ٱلأرض ذهبا ولو ٱفتدى به

اینان‌اند که کیفری دردناک خواهند داشت،

أولئك لهم عذاب أليم

فضیلت فقط اگر از آنچه دوست می‌دارید هزینه کنید به شما خواهد رسید.

لن تنالوا ٱلبر حتى تنفقوا مما تحبون

هر خوراکی برای فرزندان اسرائیل روا بود، مگر آنچه اسرائیل بر خود ممنوع کرده بود، پیش از آنکه تورات فرود آورده شود.

كل ٱلطعام كان حلا لبني إسرءيل إلا ما حرم إسرءيل على نفسه من قبل أن تنزل ٱلتورىة

بگو: «خدا درست گفته است.

قل صدق ٱلله

پس از آموزهٔ ابراهیم پیروی کنید، یکسره رو به خدا،

فٱتبعوا ملة إبرهيم حنيفا

نخستین خانه‌ای که برای انسان‌ها نهاده شد بی‌گمان خانهٔ جایگاه ازدحام است، خجسته و راهنمایی برای همهٔ هستی‌ها؛ در آن نشانه‌های روشن است.

إن أول بيت وضع للناس للذي ببكة مباركا وهدى للعلمين فيه ءايت بينت

ایستگاه ابراهیم،

مقام إبرهيم

و هر که در آن درآید در امنیت است.

ومن دخله كان ءامنا

و حج خانه بر انسان‌ها وظیفه‌ای نزد خدا است، برای هر که توان پیمودن راه آن را دارد؛

ولله على ٱلناس حج ٱلبيت من ٱستطاع إليه سبيلا

بگو: «ای دارندگان نوشتار! چرا راه خدا را بر کسی که باور آورده است بازمی‌دارید، می‌کوشید آن را کج سازید، در حالی که خود بر آن گواهید؟»

قل يأهل ٱلكتب لم تصدون عن سبيل ٱلله من ءامن تبغونها عوجا وأنتم شهدآء

و چگونه انکار می‌کردید، در حالی که نشانه‌های خدا بر شما برخوانده می‌شود، و فرستادهٔ او در میان شما است؟

وكيف تكفرون وأنتم تتلى عليكم ءايت ٱلله وفيكم رسوله

ای کسانی که باور آورده‌اید! در برابر خدا محتاط باشید چنان‌که شایستهٔ احتیاط در برابر او است،

يأيها ٱلذين ءامنوا ٱتقوا ٱلله حق تقاته

و همگی، به‌استواری، به ریسمان خدا چنگ زنید،

وٱعتصموا بحبل ٱلله جميعا

و چنددسته نشوید.

ولا تفرقوا

و دهش خدا را بر خود به یاد آورید، آنگاه که دشمن بودید، و او هسته‌های شما را آشتی داد، چنان‌که به دهش او برادر شدید؛

وٱذكروا نعمت ٱلله عليكم إذ كنتم أعدآء فألف بين قلوبكم فأصبحتم بنعمته إخونا

و بر لبهٔ گودالی از آتش بودید، و او شما را از آن رهانید.

وكنتم على شفا حفرة من ٱلنار فأنقذكم منها

و باید از میان شما جامعه‌ای برآید که به سوی نیکی فرا می‌خواند، آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهد، و آنچه مردود است را منع می‌کند.

ولتكن منكم أمة يدعون إلى ٱلخير ويأمرون بٱلمعروف وينهون عن ٱلمنكر

و اینان‌اند که کیفری سترگ خواهند داشت، روزی که چهره‌هایی روشن می‌شود و چهره‌هایی تیره می‌شود.

وأولئك لهم عذاب عظيم يوم تبيض وجوه وتسود وجوه

و اما کسانی که چهره‌هایشان روشن شده باشد، در مهر خدا خواهند بود،

وأما ٱلذين ٱبيضت وجوههم ففي رحمة ٱلله

اینها نشانه‌های خدا است، که ما به حقیقت بر تو برمی‌خوانیم.

تلك ءايت ٱلله نتلوها عليك بٱلحق

و آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ خدا است،

ولله ما في ٱلسموت وما في ٱلأرض

شما بهترین جامعه‌ای هستید که برای انسان‌ها بیرون آورده شده است: آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهید، آنچه مردود است را منع می‌کنید، و به خدا باور دارید.

كنتم خير أمة أخرجت للناس تأمرون بٱلمعروف وتنهون عن ٱلمنكر وتؤمنون بٱلله

و اگر دارندگان نوشتار باور آورده بودند، آن برایشان بهتر می‌بود.

ولو ءامن أهل ٱلكتب لكان خيرا لهم

از میان آنان باورمندانی هستند،

منهم ٱلمؤمنون

هرگز نخواهند توانست به شما آسیب برسانند،

لن يضروكم

مگر با آزاری.

إلآ أذى

و اگر با شما بجنگند، به شما پشت خواهند کرد؛

وإن يقتلوكم يولوكم ٱلأدبار

خواری بر آنان چسبانده شده است، هر جا که غافلگیر شوند،

ضربت عليهم ٱلذلة أين ما ثقفوا

مگر آنچه با ریسمانی از خدا و ریسمانی از انسان‌ها باشد؛ آنان خشم خدا را بر خود فرا می‌خوانند،

إلا بحبل من ٱلله وحبل من ٱلناس وبآءو بغضب من ٱلله

و تنگ‌دستی بر آنان چسبانده شده است.

وضربت عليهم ٱلمسكنة

این از آن بود که نشانه‌های خدا را انکار می‌کردند، و اطلاع‌دهندگان را بدون حق می‌کشتند.

ذلك بأنهم كانوا يكفرون بايت ٱلله ويقتلون ٱلأنبيآء بغير حق

همگی یکسان نیستند:

ليسوا سوآء

به خدا و روز واپسین باور دارند، آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهند، آنچه مردود است را منع می‌کنند، و به سوی بهترین می‌شتابند.

يؤمنون بٱلله وٱليوم ٱلءاخر ويأمرون بٱلمعروف وينهون عن ٱلمنكر ويسرعون في ٱلخيرت

و هر نیکی‌ای که بکنند، هرگز برایشان انکار نخواهد شد.

وما يفعلوا من خير فلن يكفروه

همانا کسانی که انکار می‌کنند، نه دارایی‌هایشان و نه فرزندانشان در برابر خدا هیچ سودی به آنان نخواهد رساند،

إن ٱلذين كفروا لن تغني عنهم أمولهم ولآ أولدهم من ٱلله شيا

مثالِ آنچه در این زندگی نزدیک هزینه می‌کنند مثالِ بادی یخ‌زده است، که به شخم‌زار قومی که بر خود ستم کرده است می‌رسد، و آن را نابود می‌سازد.

مثل ما ينفقون في هذه ٱلحيوة ٱلدنيا كمثل ريح فيها صر أصابت حرث قوم ظلموا أنفسهم فأهلكته

و خدا بر آنان ستم نکرده است،

وما ظلمهم ٱلله

ای کسانی که باور آورده‌اید! محرم رازی غیر از خودیان خود نگیرید: از ایجاد آشفتگی برای شما دست نمی‌کشند، و می‌خواهند که شما در فشار قرار گیرید.

يأيها ٱلذين ءامنوا لا تتخذوا بطانة من دونكم لا يألونكم خبالا ودوا ما عنتم

کینه در دهان‌هایشان آشکار شده است، و آنچه سینه‌هایشان پنهان می‌دارد بسیار سنگین‌تر است.

قد بدت ٱلبغضآء من أفوههم وما تخفي صدورهم أكبر

شما اینک، که آنان را دوست می‌دارید، در حالی که آنان شما را دوست نمی‌دارند، و شما به نوشتار یکسره باور دارید.

هأنتم أولآء تحبونهم ولا يحبونكم وتؤمنون بٱلكتب كله

و چون با شما روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «باور آوردیم»؛

وإذا لقوكم قالوا ءامنا

اما چون تنها می‌مانند، از غیظ بر شما سر انگشتان را می‌گزند.

وإذا خلوا عضوا عليكم ٱلأنامل من ٱلغيظ

بگو: «از غیظ خود بمیرید.»

قل موتوا بغيظكم

اگر نیکی‌ای شما را لمس کند، برایشان ناخوشایند است،

إن تمسسكم حسنة تسؤهم

و اگر بدی‌ای به شما رسد، از آن شاد می‌شوند.

وإن تصبكم سيئة يفرحوا بها

اما اگر شکیبایی کنید و محتاط باشید، نیرنگ‌شان هرگز هیچ آسیبی به شما نخواهد رساند،

وإن تصبروا وتتقوا لا يضركم كيدهم شيا

و چون بامدادان نزدیکان خود را ترک کردی، تا باورمندان را در جایگاه‌های جنگ بنشانی.

وإذ غدوت من أهلك تبوئ ٱلمؤمنين مقعد للقتال

آنگاه که دو گروه از شما نزدیک بود سست شوند، در حالی که خدا متحد هر دوی آنان بود —

إذ همت طآئفتان منكم أن تفشلا وٱلله وليهما

خدا همانا شما را در بدر یاری رساند، در حالی که خوار گشته بودید.

ولقد نصركم ٱلله ببدر وأنتم أذلة

و آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ خدا است.

ولله ما في ٱلسموت وما في ٱلأرض

هر که را او را پسند افتد می‌بخشاید، و هر که را او را پسند افتد کیفر می‌دهد.

يغفر لمن يشآء ويعذب من يشآء

ای کسانی که باور آورده‌اید! بهره‌خواری را، دو برابرِ دو برابر، نخورید.

يأيها ٱلذين ءامنوا لا تأكلوا ٱلربوا أضعفا مضعفة

و به سوی بخشایشی از سرپرست خود بشتابید، و باغی که پهنایش پهنای آسمان‌ها و زمین است، آماده برای محتاطان، که در فراخی و آسیب هزینه می‌کنند، غیظ خود را فرو می‌برند، و از مردم چشم می‌پوشند.

وسارعوا إلى مغفرة من ربكم وجنة عرضها ٱلسموت وٱلأرض أعدت للمتقين ٱلذين ينفقون في ٱلسرآء وٱلضرآء وٱلكظمين ٱلغيظ وٱلعافين عن ٱلناس

و کسانی که چون زشتکاری‌ای می‌کنند یا بر خود ستم می‌کنند، خدا را به یاد می‌آورند و برای تقصیرهای خود بخشایش می‌خواهند —

وٱلذين إذا فعلوا فحشة أو ظلموا أنفسهم ذكروا ٱلله فٱستغفروا لذنوبهم

و کیست که تقصیرها را ببخشاید، مگر خدا؟ —

ومن يغفر ٱلذنوب إلا ٱلله

اینان‌اند که بازپرداخت‌شان بخشایشی از سوی سرپرست‌شان است، و باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند.

أولئك جزآؤهم مغفرة من ربهم وجنت تجري من تحتها ٱلأنهر خلدين فيها

هنجارهایی پیش از شما گذشته است؛

قد خلت من قبلكم سنن

اگر زخمی شما را لمس کند، زخمی همانند آن پیش‌تر آن قوم را لمس کرده است.

إن يمسسكم قرح فقد مس ٱلقوم قرح مثله

این‌گونه است روزها: ما آن‌ها را میان انسان‌ها از این به آن می‌گردانیم،

وتلك ٱلأيام نداولها بين ٱلناس

تا خدا کسانی را که باور آورده‌اند بازشناسد، و از میان شما گواهانی برگیرد —

وليعلم ٱلله ٱلذين ءامنوا ويتخذ منكم شهدآء

محمد فقط فرستاده‌ای است؛ فرستادگانی پیش از او گذشته‌اند.

وما محمد إلا رسول قد خلت من قبله ٱلرسل

پس اگر بمیرد، یا کشته شود، آیا بر پاشنه‌های خود واپس می‌چرخید؟

أفإين مات أو قتل ٱنقلبتم على أعقبكم

و هر که بر پاشنه‌های خود واپس چرخد هیچ آسیبی به خدا نمی‌رساند،

ومن ينقلب على عقبيه فلن يضر ٱلله شيا

و هیچ خویشتنی را نشاید که بمیرد، مگر با اجازهٔ خدا،

وما كان لنفس أن تموت إلا بإذن ٱلله

بر پایهٔ دفتری با پایان مقرر.

كتبا مؤجلا

و هر که عوض زندگی نزدیک را بخواهد، آن را به او می‌دهیم؛

ومن يرد ثواب ٱلدنيا نؤته منها

و هر که عوض زندگی واپسین را بخواهد، آن را به او می‌دهیم.

ومن يرد ثواب ٱلءاخرة نؤته منها

چه بسیار اطلاع‌دهندگانی که کشته شدند، در حالی که در کنارشان بسیاری وابستگان به سرپرست بودند!

وكأين من نبي قتل معه ربيون كثير

برای آنچه در راه خدا به آنان رسید سست نشدند، ناتوان نشدند، و تسلیم نشدند.

فما وهنوا لمآ أصابهم في سبيل ٱلله وما ضعفوا وما ٱستكانوا

آنگاه خدا به آنان عوض زندگی نزدیک را داد، و عوض زیبای زندگی واپسین را.

فاتىهم ٱلله ثواب ٱلدنيا وحسن ثواب ٱلءاخرة

برعکس، خدا متحد شما است،

بل ٱلله مولىكم

در هسته‌های انکارکنندگان هراس خواهیم افکند، برای آنکه با خدا چیزی را انباز گرفتند که او هیچ اقتداری بر آن فرود نیاورده است.

سنلقي في قلوب ٱلذين كفروا ٱلرعب بمآ أشركوا بٱلله ما لم ينزل به سلطنا

و پناهگاه آنان آتش خواهد بود،

ومأوىهم ٱلنار

خدا همانا وعدهٔ خود را به شما وفا کرد، آنگاه که با اجازهٔ او آنان را درو می‌کردید،

ولقد صدقكم ٱلله وعده إذ تحسونهم بإذنه

تا آنگاه که سست شدید، دربارهٔ کار به مجادله افتادید، و نافرمانی کردید، پس از آنکه او آنچه را دوست می‌داشتید به شما نمایاند.

حتى إذا فشلتم وتنزعتم في ٱلأمر وعصيتم من بعد مآ أرىكم ما تحبون

از میان شما کسانی بودند که زندگی نزدیک را می‌خواستند، و از میان شما کسانی بودند که زندگی واپسین را می‌خواستند؛

منكم من يريد ٱلدنيا ومنكم من يريد ٱلءاخرة

سپس شما را از آنان دور کرد، تا شما را بیازماید.

ثم صرفكم عنهم ليبتليكم

او همانا از شما چشم‌پوشی کرده است.

ولقد عفا عنكم

آنگاه که بالا می‌رفتید، بی‌آنکه رو به سوی کسی کنید، در حالی که فرستاده شما را از پشت صف‌هایتان فرا می‌خواند؛ آنگاه او به شما عوض دلهره‌ای پس از دلهره داد، تا نه از آنچه از شما رفته بود اندوهگین شوید و نه از آنچه به شما رسیده بود.

إذ تصعدون ولا تلون على أحد وٱلرسول يدعوكم في أخرىكم فأثبكم غما بغم لكيلا تحزنوا على ما فاتكم ولا مآ أصبكم

سپس پس از دلهره، امنیتی بر شما فرود آورد، خواب‌آلودگی‌ای که گروهی از شما را فرا می‌گرفت،

ثم أنزل عليكم من بعد ٱلغم أمنة نعاسا يغشى طآئفة منكم

در حالی که گروهی، مشغولِ خویشتن خود، دربارهٔ خدا، برخلاف حقیقت، گمانی از دوران نادانی می‌پروراند،

وطآئفة قد أهمتهم أنفسهم يظنون بٱلله غير ٱلحق ظن ٱلجهلية

می‌گفتند: «آیا ما در این کار کمترین بهره‌ای داریم؟»

يقولون هل لنا من ٱلأمر من شىء

بگو: «کار، یکسره، همانا از آنِ خدا است.»

قل إن ٱلأمر كله لله

در خود پنهان می‌دارند آنچه را به تو آشکار نمی‌کنند،

يخفون في أنفسهم ما لا يبدون لك

می‌گفتند: «اگر در این کار اختیاری می‌داشتیم، در اینجا کشته نمی‌شدیم.»

يقولون لو كان لنا من ٱلأمر شىء ما قتلنا ههنا

بگو: «اگر در خانه‌هایتان می‌بودید، کسانی که قتل بر آنان مقرر شده بود حتماً به سوی جایگاه‌هایی می‌رفتند که باید در آن می‌آرمیدند» — و تا خدا آنچه را در سینه‌های شما است بیازماید، و آنچه را در هسته‌های شما است پاک کند.

قل لو كنتم في بيوتكم لبرز ٱلذين كتب عليهم ٱلقتل إلى مضاجعهم وليبتلي ٱلله ما في صدوركم وليمحص ما في قلوبكم

کسانی از شما که روز رویارویی دو جمع پشت کردند، فقط منحرف‌کننده بود که آنان را به‌سبب بخشی از آنچه به دست آورده بودند لغزاند.

إن ٱلذين تولوا منكم يوم ٱلتقى ٱلجمعان إنما ٱستزلهم ٱلشيطن ببعض ما كسبوا

خدا همانا از آنان چشم‌پوشی کرده است،

ولقد عفا ٱلله عنهم

ای کسانی که باور آورده‌اید! مانند کسانی مباشید که انکار کرده‌اند، و دربارهٔ برادران خود، چون زمین را می‌پیمایند یا به سفر جنگی می‌روند، می‌گویند: «اگر نزد ما مانده بودند، نمی‌مردند و کشته نمی‌شدند» — تا خدا آن را حسرتی در هسته‌هایشان سازد.

يأيها ٱلذين ءامنوا لا تكونوا كٱلذين كفروا وقالوا لإخونهم إذا ضربوا في ٱلأرض أو كانوا غزى لو كانوا عندنا ما ماتوا وما قتلوا ليجعل ٱلله ذلك حسرة في قلوبهم

خدا زنده می‌کند و می‌میراند.

وٱلله يحي ويميت

این به مهری از خدا است که با آنان نرم‌خو بودی؛

فبما رحمة من ٱلله لنت لهم

و اگر درشت‌خو و سخت‌هسته می‌بودی، حتماً از پیرامون تو پراکنده می‌شدند.

ولو كنت فظا غليظ ٱلقلب لٱنفضوا من حولك

پس از آنان چشم بپوش، برای آنان بخشایش بخواه، و با آنان دربارهٔ کار رایزنی کن؛

فٱعف عنهم وٱستغفر لهم وشاورهم في ٱلأمر

و چون تصمیم خود را گرفتی، به خدا وکالت بده،

فإذا عزمت فتوكل على ٱلله

اگر خدا شما را یاری رساند، هیچ‌کس نمی‌تواند شما را شکست دهد؛

إن ينصركم ٱلله فلا غالب لكم

و اگر او شما را رها کند، پس کیست که پس از او بتواند شما را یاری رساند؟

وإن يخذلكم فمن ذا ٱلذي ينصركم من بعده

اطلاع‌دهنده‌ای را نشاید که سوءاستفاده کند؛

وما كان لنبي أن يغل

و هر که سوءاستفاده کند، در روز حضور با آنچه از راه سوءاستفاده ربوده است خواهد آمد،

ومن يغلل يأت بما غل يوم ٱلقيمة

آیا آن که خشنودی خدا را پی می‌گیرد همانند آن است که قهر خدا را بر خود فرا می‌خواند، و پناهگاهش جهنم خواهد بود؟

أفمن ٱتبع رضون ٱلله كمن بآء بسخط من ٱلله ومأوىه جهنم

آنان نزد خدا درجه‌هایی دارند.

هم درجت عند ٱلله

پس چگونه است، چون ناکامی‌ای به شما رسد، در حالی که دو برابرش را خودتان رسانده بودید، می‌گویید: «این از کجاست؟»

أولمآ أصبتكم مصيبة قد أصبتم مثليها قلتم أنى هذا

بگو: «این از خودتان است.»

قل هو من عند أنفسكم

و آنچه در روز رویارویی دو جمع به شما رسید، با اجازهٔ خدا بود، و تا او باورمندان را بازشناسد، و کسانی را که دورویی ورزیدند بازشناسد،

ومآ أصبكم يوم ٱلتقى ٱلجمعان فبإذن ٱلله وليعلم ٱلمؤمنين وليعلم ٱلذين نافقوا

و به آنان گفته شد: «بیایید در راه خدا بجنگید، یا پس بزنید»؛

وقيل لهم تعالوا قتلوا في سبيل ٱلله أو ٱدفعوا

گفتند: «اگر جنگیدن را می‌دانستیم، حتماً از شما پیروی می‌کردیم.»

قالوا لو نعلم قتالا لٱتبعنكم

آن روز آنان به انکار نزدیک‌تر بودند تا به باور،

هم للكفر يومئذ أقرب منهم للإيمن

با دهان‌هایشان آنچه را در هسته‌هایشان نبود می‌گفتند.

يقولون بأفوههم ما ليس في قلوبهم

کسانی که نشسته ماندند و دربارهٔ برادران خود گفتند: «اگر ما را گردن نهاده بودند، کشته نمی‌شدند.»

ٱلذين قالوا لإخونهم وقعدوا لو أطاعونا ما قتلوا

از دهشی از خدا و لطفی سرمست‌اند، و از اینکه خدا نمی‌گذارد پاداش باورمندان پراکنده شود، کسانی که پس از آنکه زخم به آنان رسید به خدا و فرستاده پاسخ دادند.

يستبشرون بنعمة من ٱلله وفضل وأن ٱلله لا يضيع أجر ٱلمؤمنين ٱلذين ٱستجابوا لله وٱلرسول من بعد مآ أصابهم ٱلقرح

کسانی که مردم به آنان می‌گفتند: «مردم همانا بر ضد شما فراهم آمده‌اند، پس از آنان بیم داشته باشید» — این باورشان را افزود.

ٱلذين قال لهم ٱلناس إن ٱلناس قد جمعوا لكم فٱخشوهم فزادهم إيمنا

آنگاه با دهشی از خدا و لطفی بازگشتند، بی‌آنکه هیچ بدی‌ای آنان را لمس کرده باشد، و از خشنودی خدا پیروی کردند.

فٱنقلبوا بنعمة من ٱلله وفضل لم يمسسهم سوء وٱتبعوا رضون ٱلله

فقط همین منحرف‌کننده است که شما را از متحدان خود می‌ترساند؛ پس از آنان نترسید،

إنما ذلكم ٱلشيطن يخوف أوليآءه فلا تخافوهم

و آنان که در انکار می‌شتابند تو را اندوهگین نسازند،

ولا يحزنك ٱلذين يسرعون في ٱلكفر

زیرا هرگز به خدا آسیبی نخواهند رساند.

إنهم لن يضروا ٱلله شيا

خدا می‌خواهد در زندگی واپسین هیچ بهره‌ای برایشان قرار ندهد،

يريد ٱلله ألا يجعل لهم حظا في ٱلءاخرة

و کسانی که انکار می‌کنند هرگز مپندارند که مهلتی که به آنان می‌دهیم برای خودشان نیکی است:

ولا يحسبن ٱلذين كفروا أنما نملي لهم خير لأنفسهم

ما آن را فقط به آنان می‌دهیم تا در تخطی بیفزایند،

إنما نملي لهم ليزدادوا إثما

خدا را نشاید که باورمندان را در حالی که اکنون هستید رها کند، بی‌آنکه پست را از نیک بازشناسد،

ما كان ٱلله ليذر ٱلمؤمنين على مآ أنتم عليه حتى يميز ٱلخبيث من ٱلطيب

و خدا را نشاید که شما را به نفوذ در آنچه فراتر از حواس است وادارد،

وما كان ٱلله ليطلعكم على ٱلغيب

اما خدا از میان فرستادگان خود هر که را او را پسند افتد برمی‌گزیند.

ولكن ٱلله يجتبي من رسله من يشآء

پس به خدا و فرستادگانش باور آورید؛

فامنوا بٱلله ورسله

و کسانی که از آنچه خدا از لطف خود به آنان داده است خست می‌ورزند هرگز مپندارند که این برایشان نیکی است؛

ولا يحسبن ٱلذين يبخلون بمآ ءاتىهم ٱلله من فضله هو خيرا لهم

برعکس، برایشان بدی است.

بل هو شر لهم

در حلقهٔ آنچه از آن خست ورزیدند گرفته خواهند شد، در روز حضور.

سيطوقون ما بخلوا به يوم ٱلقيمة

و میراث آسمان‌ها و زمین به خدا می‌رسد.

ولله ميرث ٱلسموت وٱلأرض

خدا حتماً سخن کسانی را که گفتند: «خدا بینوا است و ما توانگریم» شنیده است.

لقد سمع ٱلله قول ٱلذين قالوا إن ٱلله فقير ونحن أغنيآء

کسانی که گفتند: «خدا ما را به پیمانی پای‌بند کرده است که به هیچ فرستاده‌ای اعتماد نکنیم، تا آنگاه که برای ما هدیه‌ای بیاورد که آتش آن را می‌سوزاند»،

ٱلذين قالوا إن ٱلله عهد إلينآ ألا نؤمن لرسول حتى يأتينا بقربان تأكله ٱلنار

هر خویشتن مرگ را خواهد چشید،

كل نفس ذآئقة ٱلموت

و پاداش‌های شما تنها در روز حضور به‌تمامی به شما داده خواهد شد.

وإنما توفون أجوركم يوم ٱلقيمة

پس هر که از آتش دور داشته شود و به باغ درآورده شود، به‌راستی کامیاب شده است.

فمن زحزح عن ٱلنار وأدخل ٱلجنة فقد فاز

بی‌گمان در دارایی‌هایتان و در خویشتن‌تان آزموده خواهید شد، و بی‌گمان از کسانی که پیش از شما نوشتار به آنان داده شده و از کسانی که انباز گرفتند، آزارهای بسیار خواهید شنید.

لتبلون في أمولكم وأنفسكم ولتسمعن من ٱلذين أوتوا ٱلكتب من قبلكم ومن ٱلذين أشركوا أذى كثيرا

و آنگاه که خدا از کسانی که نوشتار به آنان داده شد پیمان استوار گرفت: «بی‌گمان آن را برای مردم روشن خواهید کرد و پنهانش نخواهید داشت»؛ اما آنان آن را پشت سر خود افکندند و بدان بهایی ناچیز خریدند.

وإذ أخذ ٱلله ميثق ٱلذين أوتوا ٱلكتب لتبيننه للناس ولا تكتمونه فنبذوه ورآء ظهورهم وٱشتروا به ثمنا قليلا

هرگز مپندار که کسانی که به آنچه کرده‌اند شادمانند و دوست دارند برای آنچه نکرده‌اند ستوده شوند — هرگز مپندار که آنان از کیفر خواهند رست.

لا تحسبن ٱلذين يفرحون بمآ أتوا ويحبون أن يحمدوا بما لم يفعلوا فلا تحسبنهم بمفازة من ٱلعذاب

و پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ خدا است.

ولله ملك ٱلسموت وٱلأرض

بی‌گمان در آفرینش آسمان‌ها و زمین و در پی‌درپی آمدن شب و روز، نشانه‌هایی است برای صاحبان خرد، کسانی که خدا را به یاد می‌آورند، ایستاده، نشسته، یا خوابیده به پهلو، و در آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌اندیشند:

إن في خلق ٱلسموت وٱلأرض وٱختلف ٱليل وٱلنهار لءايت لأولي ٱلألبب ٱلذين يذكرون ٱلله قيما وقعودا وعلى جنوبهم ويتفكرون في خلق ٱلسموت وٱلأرض

«ای سرپرست ما، تو این را بیهوده نیافریده‌ای. شکوه بر تو باد!

ربنا ما خلقت هذا بطلا سبحنك

ای سرپرست ما، هر که را تو به آتش درآوری، همانا او را رسوا کرده‌ای،

ربنآ إنك من تدخل ٱلنار فقد أخزيته

ای سرپرست ما، ما ندای دعوتگری را شنیدیم که به باور فرا می‌خواند: به سرپرست خود باور آورید — و ما باور آوردیم.

ربنآ إننا سمعنا مناديا ينادي للإيمن أن ءامنوا بربكم فامنا

ای سرپرست ما، و آنچه را که به‌واسطهٔ فرستادگانت به ما وعده داده‌ای به ما عطا کن، و ما را در روز حضور رسوا مکن،

ربنا وءاتنا ما وعدتنا على رسلك ولا تخزنا يوم ٱلقيمة

پس سرپرست‌شان به آنان پاسخ داد: «من کردار هیچ‌یک از شما را که کار می‌کند، مرد یا زن، تباه نمی‌گذارم —

فٱستجاب لهم ربهم أني لآ أضيع عمل عمل منكم من ذكر أو أنثى

شما از یکدیگرید.

بعضكم من بعض

کسانی که کوچ کردند، از خانه‌های خود رانده شدند، در راه من آزار دیدند، جنگیدند و کشته شدند، بی‌گمان بدی‌هایشان را خواهم پوشاند، و بی‌گمان آنان را به باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است در خواهم آورد» — عوضی از جانب خدا.

فٱلذين هاجروا وأخرجوا من ديرهم وأوذوا في سبيلي وقتلوا وقتلوا لأكفرن عنهم سياتهم ولأدخلنهم جنت تجري من تحتها ٱلأنهر ثوابا من عند ٱلله

این بهره‌ای اندک است،

متع قليل

سپس پناهگاه‌شان جهنم خواهد بود،

ثم مأوىهم جهنم

اما کسانی که نسبت به سرپرست خود محتاط بودند، باغ‌هایی خواهند داشت که رودها از زیر آن‌ها جاری است، جاودانه در آن می‌مانند، به‌عنوان پذیرایی از جانب خدا.

لكن ٱلذين ٱتقوا ربهم لهم جنت تجري من تحتها ٱلأنهر خلدين فيها نزلا من عند ٱلله

و از میان دارندگان نوشتار، بی‌گمان کسانی هستند که به خدا باور دارند، و به آنچه بر شما فرود آورده شد و به آنچه بر آنان فرود آورده شد، فروتن در برابر خدا،

وإن من أهل ٱلكتب لمن يؤمن بٱلله ومآ أنزل إليكم ومآ أنزل إليهم خشعين لله

و به‌وسیلهٔ نشانه‌های خدا بهایی ناچیز نمی‌خرند.

لا يشترون بايت ٱلله ثمنا قليلا

اینان‌اند که پاداش‌شان نزد سرپرست‌شان است،

أولئك لهم أجرهم عند ربهم