Al-Ahzab الاحزاب

ای اطلاع‌دهنده، در برابر خدا محتاط باش،

يأيها ٱلنبي ٱتق ٱلله

و نه به انکارکنندگان گردن منه و نه به دورویان،

ولا تطع ٱلكفرين وٱلمنفقين

و از آنچه از سرپرست تو به تو پرده‌برداری می‌شود پیروی کن.

وٱتبع ما يوحى إليك من ربك

و به خدا وکالت بده.

وتوكل على ٱلله

خدا برای هیچ مردی دو هسته در درونش قرار نداده است.

ما جعل ٱلله لرجل من قلبين في جوفه

و همسران شما — آنان که به آنان پشت می‌کنید — را مادران شما نساخته است،

وما جعل أزوجكم ٱلي تظهرون منهن أمهتكم

و پسرخواندگان شما را پسران شما نساخته است.

وما جعل أدعيآءكم أبنآءكم

این است سخن شما، از دهان‌های شما؛

ذلكم قولكم بأفوهكم

آنان را به نام پدرانشان بخوانید: این نزد خدا دادگرانه‌تر است.

ٱدعوهم لءابآئهم هو أقسط عند ٱلله

و اگر پدرانشان را نمی‌شناسید، پس آنان برادران شما در قانون و متحدان شمایند.

فإن لم تعلموا ءابآءهم فإخونكم في ٱلدين وموليكم

و بر شما در آنچه از سر اشتباه کرده باشید هیچ سرزنشی نیست،

وليس عليكم جناح فيمآ أخطأتم به

بلکه در آنچه هسته‌های شما از پیش اندیشیده‌اند.

ولكن ما تعمدت قلوبكم

اطلاع‌دهنده به باورمندان نزدیک‌تر است از خودشان به خودشان،

ٱلنبي أولى بٱلمؤمنين من أنفسهم

و همسران او مادران آنانند.

وأزوجه أمهتهم

و دارندگان پیوند خویشاوندی بر حسب ضابطهٔ خدا از باورمندان و مهاجران به یکدیگر نزدیک‌ترند — مگر آنکه با متحدان خود آنچه را شناخته‌شده است بکنید.

وأولوا ٱلأرحام بعضهم أولى ببعض في كتب ٱلله من ٱلمؤمنين وٱلمهجرين إلآ أن تفعلوا إلى أوليآئكم معروفا

و از آنان پیمانی استوار و محکم گرفتیم، تا او از راست‌گویان دربارهٔ راست‌گویی‌شان بپرسد؛

وأخذنا منهم ميثقا غليظا ليسل ٱلصدقين عن صدقهم

ای کسانی که باور آوردید! دهش خدا را بر خود به یاد آورید، آنگاه که لشکرها بر شما آمدند، و ما بر آنان بادی فرستادیم، و لشکرهایی که نمی‌دیدید.

يأيها ٱلذين ءامنوا ٱذكروا نعمة ٱلله عليكم إذ جآءتكم جنود فأرسلنا عليهم ريحا وجنودا لم تروها

آنگاه که از بالا و از پایین بر شما آمدند،

إذ جآءوكم من فوقكم ومن أسفل منكم

و آنگاه که گروهی از آنان گفت: «ای مردم یثرب، برای شما جایی نیست؛ بازگردید»،

وإذ قالت طآئفة منهم يأهل يثرب لا مقام لكم فٱرجعوا

و گروهی از آنان از اطلاع‌دهنده اجازه می‌خواست، می‌گفت: «خانه‌های ما همانا بی‌حریم است» — حال آنکه نبود:

ويستذن فريق منهم ٱلنبي يقولون إن بيوتنا عورة وما هي بعورة

و آنان پیش‌تر با خدا پیمان بسته بودند که پشت نکنند؛

ولقد كانوا عهدوا ٱلله من قبل لا يولون ٱلأدبر

بگو: «گریز برای شما سودی نخواهد داشت اگر از مرگ یا از کشته شدن بگریزید،

قل لن ينفعكم ٱلفرار إن فررتم من ٱلموت أو ٱلقتل

بگو: «پس چه کسی شما را از خدا نگاه می‌داشت، اگر برای شما بدی می‌خواست، یا اگر برای شما مهری می‌خواست؟»

قل من ذا ٱلذي يعصمكم من ٱلله إن أراد بكم سوءا أو أراد بكم رحمة

خدا همانا آنان از شما را که دیگران را کند می‌کنند بازخواهد شناخت، و آنان را که به برادران خود می‌گویند: «به سوی ما بیایید» — و تنها اندکی به نبرد می‌آیند، حریص نسبت به شما.

قد يعلم ٱلله ٱلمعوقين منكم وٱلقآئلين لإخونهم هلم إلينا ولا يأتون ٱلبأس إلا قليلا أشحة عليكم

سپس چون ترس آید، می‌بینی که به تو نگاه می‌کنند، چشمانشان می‌گردد چون کسی که مرگ او را از حال می‌برد.

فإذا جآء ٱلخوف رأيتهم ينظرون إليك تدور أعينهم كٱلذي يغشى عليه من ٱلموت

سپس چون ترس برود، با زبان‌هایی تیز شما را درمی‌نوردند، حریص نیکی.

فإذا ذهب ٱلخوف سلقوكم بألسنة حداد أشحة على ٱلخير

اینان باور نیاورده‌اند؛ پس خدا کردارهایشان را از اعتبار انداخت،

أولئك لم يؤمنوا فأحبط ٱلله أعملهم

می‌پندارند که حزب‌ها نرفته‌اند؛

يحسبون ٱلأحزاب لم يذهبوا

و اگر حزب‌ها می‌آمدند، دوست می‌داشتند که در میان سرشناسان کناره گرفته باشند،

وإن يأت ٱلأحزاب يودوا لو أنهم بادون في ٱلأعراب

و چون باورمندان حزب‌ها را دیدند، گفتند: «این است آنچه خدا و فرستاده‌اش به ما وعده داده بودند، و خدا و فرستاده‌اش راست گفتند»،

ولما رءا ٱلمؤمنون ٱلأحزاب قالوا هذا ما وعدنا ٱلله ورسوله وصدق ٱلله ورسوله

از میان باورمندان مردانی هستند که با پیمانی که با خدا بستند راست‌گو بودند:

من ٱلمؤمنين رجال صدقوا ما عهدوا ٱلله عليه

و هیچ چیز دگرگون نکردند — تا خدا راست‌گویان را برای راست‌گویی‌شان بازپرداخت کند، و دورویان را، اگر او را پسند افتد، کیفر دهد، یا با نرمی به سوی آنان بازگردد،

وما بدلوا تبديلا ليجزي ٱلله ٱلصدقين بصدقهم ويعذب ٱلمنفقين إن شآء أو يتوب عليهم

و خدا آنان را که انکار کردند، با خشم خود، عقب راند، بی‌آنکه هیچ نیکی‌ای به آنان رسد؛

ورد ٱلله ٱلذين كفروا بغيظهم لم ينالوا خيرا

و خدا جنگ را بر باورمندان نگذاشت.

وكفى ٱلله ٱلمؤمنين ٱلقتال

و آنان از دارندگان نوشتار را که از ایشان پشتیبانی کرده بودند از دژهایشان فرود آورد، و در هسته‌هایشان وحشت افکند:

وأنزل ٱلذين ظهروهم من أهل ٱلكتب من صياصيهم وقذف في قلوبهم ٱلرعب

و شما را وارث زمین آنان، خانه‌هایشان، مال‌هایشان، و زمینی که پای در آن ننهاده بودید ساخت.

وأورثكم أرضهم وديرهم وأمولهم وأرضا لم تطوها

ای زنان اطلاع‌دهنده، هر که از میان شما زشتکاری‌ای آشکار مرتکب می‌شد، ما کیفر او را دوچندان می‌کردیم، دوبار؛

ينسآء ٱلنبي من يأت منكن بفحشة مبينة يضعف لها ٱلعذاب ضعفين

پس لحن سخن خود را نرم مکنید، مبادا آنکه هسته‌اش بیماری دارد طمع کند؛ سخنی شناخته‌شده بگویید، و در خانه‌های خود بمانید،

فلا تخضعن بٱلقول فيطمع ٱلذي في قلبه مرض وقلن قولا معروفا وقرن في بيوتكن

و چون نخستین نادانی خودنمایی مکنید.

ولا تبرجن تبرج ٱلجهلية ٱلأولى

و تماس را پابرجا نگه دارید و گشاده‌دستی ناب را بدهید،

وأقمن ٱلصلوة وءاتين ٱلزكوة

و برای خدا و فرستادهٔ او گردن نهید.

وأطعن ٱلله ورسوله

و آنچه را در خانه‌های شما از نشانه‌های خدا و فرزانگی برخوانده می‌شود به یاد آورید،

وٱذكرن ما يتلى في بيوتكن من ءايت ٱلله وٱلحكمة

و هیچ باورمند مرد و هیچ باورمند زنی را نسزد که چون خدا و فرستادهٔ او دربارهٔ کاری فیصله دادند، برایشان در کار خودشان گزینشی باشد.

وما كان لمؤمن ولا مؤمنة إذا قضى ٱلله ورسوله أمرا أن يكون لهم ٱلخيرة من أمرهم

و آنگاه که به آنکه خدا او را به دهش خود نواخته بود و تو خود نیز او را به دهش نواخته بودی می‌گفتی: «همسر خود را نگه دار، و در برابر خدا محتاط باش» — در حالی که در درون خود آنچه را خدا آشکار می‌کرد پنهان می‌داشتی، و از مردم بیم داشتی، حال آنکه خدا سزاوارتر است که از او بیم داری.

وإذ تقول للذي أنعم ٱلله عليه وأنعمت عليه أمسك عليك زوجك وٱتق ٱلله وتخفي في نفسك ما ٱلله مبديه وتخشى ٱلناس وٱلله أحق أن تخشىه

سپس چون زید با او هر پیوندی را پایان داد، ما او را به همسری تو دادیم، تا برای باورمندان دربارهٔ همسران پسرخواندگانشان، چون آنان با ایشان هر پیوندی را پایان دادند، تنگنایی نباشد.

فلما قضى زيد منها وطرا زوجنكها لكى لا يكون على ٱلمؤمنين حرج في أزوج أدعيآئهم إذا قضوا منهن وطرا

بر اطلاع‌دهنده در آنچه خدا برای او تصریح کرده است هیچ تنگنایی نیست —

ما كان على ٱلنبي من حرج فيما فرض ٱلله له

این است هنجار خدا نسبت به کسانی که پیش‌تر گذشته‌اند.

سنة ٱلله في ٱلذين خلوا من قبل

آنان که پیام‌های خدا را می‌رسانند، و از او بیم دارند، و از هیچ‌کس بیم ندارند مگر خدا —

ٱلذين يبلغون رسلت ٱلله ويخشونه ولا يخشون أحدا إلا ٱلله

محمد پدر هیچ‌یک از مردان شما نیست،

ما كان محمد أبآ أحد من رجالكم

بلکه فرستادهٔ خدا و نگین اطلاع‌دهندگان است.

ولكن رسول ٱلله وخاتم ٱلنبين

اوست که با شما در تماس است، او و کارگزارانش، تا شما را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آورد؛

هو ٱلذي يصلي عليكم وملئكته ليخرجكم من ٱلظلمت إلى ٱلنور

درودشان، روزی که با او روبه‌رو شوند، این خواهد بود: «آرامش».

تحيتهم يوم يلقونه سلم

و نه به انکارکنندگان گردن منه و نه به دورویان،

ولا تطع ٱلكفرين وٱلمنفقين

و به گزندهای آنان اعتنا مکن،

ودع أذىهم

و به خدا وکالت بده.

وتوكل على ٱلله

ای کسانی که باور آوردید! چون زنان باورمند را به همسری گیرید و سپس پیش از آنکه به آنان دست زده باشید طلاق دهید، بر آنان هیچ مدت انتظاری ندارید که شمارش آن را نگه دارید.

يأيها ٱلذين ءامنوا إذا نكحتم ٱلمؤمنت ثم طلقتموهن من قبل أن تمسوهن فما لكم عليهن من عدة تعتدونها

ای اطلاع‌دهنده، ما همسران تو را که پاداش‌هایشان را به آنان داده‌ای برای تو روا ساختیم، و آن را که با سوگند به تو بسته است از آنچه خدا به دست تو درآورد، و دختران عموی تو، دختران عمه‌های تو، دختران دایی تو، دختران خاله‌های تو را که همراه تو مهاجرت کردند، و هر زن باورمند را اگر خود را به اطلاع‌دهنده عطا کند — به شرط آنکه اطلاع‌دهنده بخواهد او را به همسری گیرد:

يأيها ٱلنبي إنآ أحللنا لك أزوجك ٱلتي ءاتيت أجورهن وما ملكت يمينك ممآ أفآء ٱلله عليك وبنات عمك وبنات عمتك وبنات خالك وبنات خلتك ٱلتي هاجرن معك وٱمرأة مؤمنة إن وهبت نفسها للنبي إن أراد ٱلنبي أن يستنكحها

ویژهٔ تو، جدا از باورمندان.

خالصة لك من دون ٱلمؤمنين

ما می‌دانیم آنچه را برای آنان دربارهٔ همسرانشان و آنان که با سوگند به ایشان بسته‌اند تصریح کردیم، تا برای تو هیچ تنگنایی نباشد؛

قد علمنا ما فرضنا عليهم في أزوجهم وما ملكت أيمنهم لكيلا يكون عليك حرج

هر که از آنان را بخواهی می‌توانی واپس اندازی، و هر که را بخواهی نزد خود بپذیری؛

ترجي من تشآء منهن وتوي إليك من تشآء

و هر که را از آنان که کنار گذاشته بودی بجویی، تو را هیچ سرزنشی نیست.

ومن ٱبتغيت ممن عزلت فلا جناح عليك

این نزدیک‌تر است تا نگاه آنان خنک شود، اندوهگین نشوند، و همگی از آنچه به آنان می‌دهی خشنود باشند.

ذلك أدنى أن تقر أعينهن ولا يحزن ويرضين بمآ ءاتيتهن كلهن

و خدا آنچه را در هسته‌های شماست می‌داند؛

وٱلله يعلم ما في قلوبكم

از این پس زنان برای تو روا نیستند، و نه آنکه آنان را با همسران دیگر عوض کنی، حتی اگر زیبایی‌شان تو را خیره کند — مگر آن که با سوگند به تو بسته است.

لا يحل لك ٱلنسآء من بعد ولآ أن تبدل بهن من أزوج ولو أعجبك حسنهن إلا ما ملكت يمينك

ای کسانی که باور آوردید! به خانه‌های اطلاع‌دهنده درنیایید، مگر آنکه برای خوراکی به شما اجازه داده شود، بی‌آنکه منتظر پخته شدنش بمانید؛

يأيها ٱلذين ءامنوا لا تدخلوا بيوت ٱلنبي إلآ أن يؤذن لكم إلى طعام غير نظرين إنىه

اما چون دعوت شدید، درآیید؛ و چون خوراک خوردید، پراکنده شوید، بی‌آنکه در گفتگو خود را فراموش کنید،

ولكن إذا دعيتم فٱدخلوا فإذا طعمتم فٱنتشروا ولا مستنسين لحديث

زیرا این اطلاع‌دهنده را می‌آزرد، اما او از شما شرم داشت،

إن ذلكم كان يؤذي ٱلنبي فيستحي منكم

حال آنکه خدا از حقیقت شرم ندارد.

وٱلله لا يستحي من ٱلحق

و چون از آنان چیزی خواستید، آن را از پشت پرده‌ای از آنان بخواهید:

وإذا سألتموهن متعا فسلوهن من ورآء حجاب

این برای هسته‌های شما و هسته‌های آنان زلال‌تر است.

ذلكم أطهر لقلوبكم وقلوبهن

و شما را نرسد که فرستادهٔ خدا را بیازارید، و نه آنکه همسران او را پس از او به همسری گیرید، هرگز؛

وما كان لكم أن تؤذوا رسول ٱلله ولآ أن تنكحوا أزوجه من بعده أبدا

بر آنان دربارهٔ پدرانشان سرزنشی نیست، و نه دربارهٔ پسرانشان، و نه برادرانشان، و نه پسران برادرانشان، و نه پسران خواهرانشان، و نه زنان پیرامونشان، و نه آنان که با سوگند به ایشان بسته‌اند.

لا جناح عليهن في ءابآئهن ولآ أبنآئهن ولآ إخونهن ولآ أبنآء إخونهن ولآ أبنآء أخوتهن ولا نسآئهن ولا ما ملكت أيمنهن

و در برابر خدا محتاط باشید،

وٱتقين ٱلله

خدا و کارگزارانش با اطلاع‌دهنده پیوسته در تماس‌اند.

إن ٱلله وملئكته يصلون على ٱلنبي

ای اطلاع‌دهنده، به همسران خود، دخترانت، و به زنان باورمندان بگو که گوشه‌ای از ردایشان را بر خود بکشند:

يأيها ٱلنبي قل لأزوجك وبناتك ونسآء ٱلمؤمنين يدنين عليهن من جلبيبهن

این نزدیک‌تر است تا شناخته شوند، و آزار نبینند.

ذلك أدنى أن يعرفن فلا يؤذين

اگر دورویان، و آنان که در هسته‌هایشان بیماری است، و شایعه‌پراکنان در پایتخت، دست برندارند، ما تو را بی‌گمان بر آنان خواهیم گماشت؛ آنگاه تنها اندکی همسایهٔ تو خواهند ماند، نفرین‌شده.

لئن لم ينته ٱلمنفقون وٱلذين في قلوبهم مرض وٱلمرجفون في ٱلمدينة لنغرينك بهم ثم لا يجاورونك فيهآ إلا قليلا ملعونين

این است هنجار خدا نسبت به کسانی که پیش‌تر گذشته‌اند،

سنة ٱلله في ٱلذين خلوا من قبل

مردم دربارهٔ آن لحظه از تو می‌پرسند.

يسلك ٱلناس عن ٱلساعة

بگو: «دانش آن تنها نزد خدا است،

قل إنما علمها عند ٱلله

و چه چیز تو را از آن آگاهی می‌دهد؟

وما يدريك

ای کسانی که باور آوردید! چون آنان که موسی را آزردند مباشید؛ خدا او را از آنچه می‌گفتند بی‌تعهد ساخت،

يأيها ٱلذين ءامنوا لا تكونوا كٱلذين ءاذوا موسى فبرأه ٱلله مما قالوا

ای کسانی که باور آوردید! در برابر خدا محتاط باشید، و سخنی راست بگویید: او کردارهای شما را شایسته خواهد ساخت، و تقصیرهای شما را خواهد بخشود.

يأيها ٱلذين ءامنوا ٱتقوا ٱلله وقولوا قولا سديدا يصلح لكم أعملكم ويغفر لكم ذنوبكم

و انسان آن را برداشت: او همانا بسیار ستمگر و بسیار نادان بود — تا خدا دورویان مرد و زن، انبازگیرندگان مرد و زن را کیفر دهد، و خدا با نرمی به سوی باورمندان مرد و زن بازگردد.

وحملها ٱلإنسن إنه كان ظلوما جهولا ليعذب ٱلله ٱلمنفقين وٱلمنفقت وٱلمشركين وٱلمشركت ويتوب ٱلله على ٱلمؤمنين وٱلمؤمنت