Al-An'am الانعام

اوست که شما را از گل آفرید، سپس سررسیدی مقرر کرد —

هو الدى حلڡكم مں طٮں ٮم ڡصى احلا

و سررسیدی نام‌برده، نزد او.

واحل مسمى عٮده

و او خدا است،

وهو الله

پس حقیقت را، چون به آنان رسید، دروغ انگاشتند؛

ڡڡد كدٮوا ٮالحٯ لما حاهم

آیا نمی‌بینند که پیش از آنان چه بسیار نسل‌ها را نابود کردیم که آنان را در زمین مستقر کرده بودیم چنان‌که شما را مستقر نکرده‌ایم،

الم ٮروا كم اهلكٮا مں ڡٮلهم مں ڡرں مكٮهم ڡى الارص ما لم ٮمكں لكم

و بر آنان آسمان ریزان را فرستادیم،

وارسلٮا السما علٮهم مدرارا

و رودها را زیر آنان روان کردیم؛ سپس آنان را برای تقصیرهایشان نابود کردیم،

وحعلٮا الاٮهر ٮحرى مں ٮحٮهم ڡاهلكٮهم ٮدٮوٮهم

و می‌گویند: «چرا بر او کارگزاری فرود آورده نشده است!»

وڡالوا لولا اٮرل علٮه ملك

بگو: «آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است از آنِ کیست؟» بگو: «از آنِ خدا.

ڡل لمں ما ڡى السموٮ والارص ڡل لله

مهر را بر خود مقرر کرده است.

كٮٮ على ٮڡسه الرحمه

بی‌گمان شما را در روز حضور، که هیچ تردیدی در آن نیست، گرد خواهد آورد.

لٮحمعٮكم الى ٮوم الڡٮمه لا رٮٮ ڡٮه

و از آنِ او است آنچه در شب و روز می‌آرامد؛

وله ما سكں ڡى الٮل والٮهار

بگو: «آیا غیر از خدا، سرچشمهٔ آسمان‌ها و زمین، متحدی بگیرم،

ڡل اعٮر الله اٮحد ولٮا ڡاطر السموٮ والارص

اوست که می‌خوراند و خورانده نمی‌شود.»

وهو ٮطعم ولا ٮطعم

بگو: «به من دستور داده شده است که نخستین کسی باشم که نزد خدا بی‌خدشه است»،

ڡل اٮى امرٮ اں اكوں اول مں اسلم

هر که آن روز از آن دور داشته شود، او به وی مهر کرده است،

مں ٮصرڡ عٮه ٮومٮد ڡڡد رحمه

و اگر خدا تو را به آسیبی برساند، کسی مگر او نمی‌تواند آن را از تو بردارد؛

واں ٮمسسك الله ٮصر ڡلا كاسڡ له الا هو

او بر فرمان‌برداران خود چیره است،

وهو الڡاهر ڡوٯ عٮاده

بگو: «چه چیز در گواهی بزرگ‌تر است؟» بگو: «خدا،

ڡل اى سى اكٮر سهده ڡل الله

گواه میان من و شما.

سهٮد ٮٮٮى وٮٮٮكم

و این خوانش به من پرده‌برداری شده است تا شما و هر که را به او برسد با آن هشدار دهم.

واوحى الى هدا الڡراں لاٮدركم ٮه ومں ٮلع

آیا واقعاً گواهی می‌دهید که با خدا ایزدانی دیگر هست؟» بگو: «من گواهی نمی‌دهم.»

اٮٮكم لٮسهدوں اں مع الله الهه احرى ڡل لا اسهد

بگو: «او جز ایزدی یگانه نیست،

ڡل اٮما هو اله وحد

کسانی که نوشتار به آنان دادیم، آن را می‌شناسند چنان‌که پسران خود را می‌شناسند؛

الدٮں اٮٮٮهم الكٮٮ ٮعرڡوٮه كما ٮعرڡوں اٮٮاهم

و پس چه کسی ستمگرتر است از کسی که بر خدا دروغ برمی‌سازد، یا نشانه‌های او را دروغ می‌انگارد؟

ومں اطلم ممں اڡٮرى على الله كدٮا او كدٮ ٮاٮٮه

و از میان آنان کسانی هستند که به تو گوش می‌سپارند،

ومٮهم مں ٮسٮمع الٮك

اما ما بر هسته‌هایشان پوشش‌هایی نهادیم، تا آن را درنیابند، و در گوش‌هایشان کری.

وحعلٮا على ڡلوٮهم اكٮه اں ٮڡڡهوه وڡى اداٮهم وڡرا

و حتی اگر هر نشانه‌ای را می‌دیدند، بدان باور نمی‌آوردند،

واں ٮروا كل اٮه لا ٮومٮوا ٮها

و آن را منع می‌کنند، و از آن دور می‌شوند؛

وهم ٮٮهوں عٮه وٮٮوں عٮه

و اگر ببینی، آنگاه که در برابر آتش نهاده شوند و بگویند: «ای کاش بازگردانده می‌شدیم،

ولو ٮرى اد وڡڡوا على الٮار ڡڡالوا ٮلٮٮٮا ٮرد

نه! آنچه پیش‌تر پنهان می‌داشتند برای آنان آشکار شد.

ٮل ٮدا لهم ما كاٮوا ٮحڡوں مں ڡٮل

و اگر بازگردانده می‌شدند، حتماً آنچه را از آن منع شده بودند تکرار می‌کردند،

ولو ردوا لعادوا لما ٮهوا عٮه

و اگر ببینی، آنگاه که در برابر سرپرست‌شان نهاده شوند! خواهد گفت: «آیا این حقیقت نیست؟»

ولو ٮرى اد وڡڡوا على رٮهم ڡال الٮس هدا ٮالحٯ

خواهند گفت: «چرا، به سرپرست ما!»

ڡالوا ٮلى ورٮٮا

آنان زیان‌کارند، کسانی که رویارویی با خدا را دروغ انگاشتند، چندان که چون آن لحظه ناگهان به آنان رسد، می‌گویند: «دریغا بر ما، برای آنچه در آن کوتاهی کردیم!» بارهای خود را بر پشت خود خواهند کشید.

ڡد حسر الدٮں كدٮوا ٮلڡا الله حٮى ادا حاٮهم الساعه ٮعٮه ڡالوا ٮحسرٮٮا على ما ڡرطٮا ڡٮها وهم ٮحملوں اورارهم على طهورهم

زندگی نزدیک جز بازی و سرگرمی نیست؛

وما الحٮوه الدٮٮا الا لعٮ ولهو

و جایگاه واپسین همانا برای محتاطان بهتر است.

وللدار الاحره حٮر للدٮں ٮٮڡوں

همانا خواهیم دانست که آنچه می‌گویند بی‌گمان تو را اندوهگین می‌کند؛

ڡد ٮعلم اٮه لٮحرٮك الدى ٮڡولوں

اما آنان تو را دروغ نمی‌انگارند،

ڡاٮهم لا ٮكدٮوٮك

فرستادگانی همانا پیش از تو دروغ انگاشته شدند؛ دروغ انگاشته شده و آزار دیده، شکیبایی کردند تا یاری ما به آنان رسید.

ولڡد كدٮٮ رسل مں ڡٮلك ڡصٮروا على ما كدٮوا واودوا حٮى اٮٮهم ٮصرٮا

و هیچ‌کس نمی‌تواند کلمات خدا را دگرگون کند.

ولا مٮدل لكلمٮ الله

و اگر روی‌گردانی‌شان بر تو سنگین است، آنگاه، اگر توانایی داری، تونلی در زمین بجوی، یا نردبانی در آسمان، تا نشانه‌ای برایشان بیاوری.

واں كاں كٮر علٮك اعراصهم ڡاں اسٮطعٮ اں ٮٮٮعى ٮڡڡا ڡى الارص او سلما ڡى السما ڡٮاٮٮهم ٮاٮه

و اگر خدا را پسند افتاده بود، آنان را بر راهنمایی گرد می‌آورد؛

ولو سا الله لحمعهم على الهدى

تنها کسانی پاسخ می‌دهند که می‌شنوند.

اٮما ٮسٮحٮٮ الدٮں ٮسمعوں

و اما مردگان، خدا آنان را برخواهد انگیخت،

والموٮى ٮٮعٮهم الله

و می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از سرپرستش بر او فرود آورده نشده است!»

وڡالوا لولا ٮرل علٮه اٮه مں رٮه

بگو: «خدا همانا بر فرود آوردن نشانه‌ای تواناست»،

ڡل اں الله ڡادر على اں ٮٮرل اٮه

هیچ جنبنده‌ای بر زمین نیست، و نه پرنده‌ای که با دو بال خود پرواز می‌کند، مگر آنکه جامعه‌هایی همانند شما تشکیل می‌دهد.

وما مں داٮه ڡى الارص ولا طٮر ٮطٮر ٮحٮاحٮه الا امم امٮالكم

ما از ضابطه هیچ چیز را فروگذار نکردیم.

ما ڡرطٮا ڡى الكٮٮ مں سى

و کسانی که نشانه‌های ما را دروغ انگاشتند کر و لالند، در تاریکی‌ها.

والدٮں كدٮوا ٮاٮٮٮا صم وٮكم ڡى الطلمٮ

هر که را پسند خدا افتد گمراه کند، او را گمراه می‌کند؛

مں ٮسا الله ٮصلله

چرا زاری نکردند، آنگاه که سختگیری ما به آنان رسید!

ڡلولا اد حاهم ٮاسٮا ٮصرعوا

سپس چون آنچه را به یادشان آورده شده بود فراموش کردند، درهای هر چیز را بر آنان گشودیم،

ڡلما ٮسوا ما دكروا ٮه ڡٮحٮا علٮهم اٮوٮ كل سى

چنین، ریشهٔ قومی که ستمگر بود تا واپسین نشان بریده شد.

ڡڡطع داٮر الڡوم الدٮں طلموا

بگو: «آیا دیده‌اید؟ اگر خدا شنوایی و بینایی‌های شما را می‌گرفت و بر هسته‌هایتان مهر می‌نهاد، کدام ایزد، غیر از خدا، آن‌ها را به شما بازمی‌گرداند؟»

ڡل ارٮٮم اں احد الله سمعكم واٮصركم وحٮم على ڡلوٮكم مں اله عٮر الله ٮاٮٮكم ٮه

گسیل‌شدگان را جز مژده‌دهندگان و هشداردهندگان نمی‌فرستیم.

وما ٮرسل المرسلٮں الا مٮسرٮں ومٮدرٮں

بگو: «به شما نمی‌گویم که انبارهای خدا نزد من است، و نه اینکه آنچه فراتر از حواس است را می‌دانم، و نه به شما می‌گویم که کارگزارم؛

ڡل لا اڡول لكم عٮدى حراٮں الله ولا اعلم العٮٮ ولا اڡول لكم اٮى ملك

من جز از آنچه به من پرده‌برداری می‌شود پیروی نمی‌کنم.»

اں اٮٮع الا ما ٮوحى الى

بگو: «آیا نابینا و بینا برابرند؟»

ڡل هل ٮسٮوى الاعمى والٮصٮر

و چنین برخی را با برخی آزمودیم، تا بگویند: «آیا اینان‌اند که خدا از میان ما بر آنان دهش کرده است؟»

وكدلك ڡٮٮا ٮعصهم ٮٮعص لٮڡولوا اهولا مں الله علٮهم مں ٮٮٮٮا

و چون کسانی که به نشانه‌های ما باور دارند نزد تو آیند، بگو: «آرامش بر شما باد.

وادا حاك الدٮں ٮومٮوں ٮاٮٮٮا ڡڡل سلم علٮكم

بگو: «همانا از فرمان بردن از کسانی که غیر از خدا می‌خوانید منع شده‌ام.»

ڡل اٮى ٮهٮٮ اں اعٮد الدٮں ٮدعوں مں دوں الله

بگو: «از هیجان‌های شما پیروی نمی‌کنم؛

ڡل لا اٮٮع اهواكم

بگو: «من همانا بر دلیلی روشن از سرپرست خود تکیه دارم، و شما آن را دروغ انگاشتید.

ڡل اٮى على ٮٮٮه مں رٮى وكدٮٮم ٮه

آنچه برای شتاب‌دادنش می‌کوشید نزد من نیست.

ما عٮدى ما ٮسٮعحلوں ٮه

داوری جز از آنِ خدا نیست.

اں الحكم الا لله

حقیقت را مقرر می‌کند،

ٮڡص الحٯ

بگو: «اگر آنچه برای شتاب‌دادنش می‌کوشید نزد من بود، کار پیش‌تر میان من و شما فیصله داده شده بود.»

ڡل لو اں عٮدى ما ٮسٮعحلوں ٮه لڡصى الامر ٮٮٮى وٮٮٮكم

و کلیدهای آنچه فراتر از حواس است نزد او است: مگر او کسی آن‌ها را نمی‌داند.

وعٮده مڡاٮح العٮٮ لا ٮعلمها الا هو

و آنچه را بر خشکی و در دریا است می‌داند.

وٮعلم ما ڡى الٮر والٮحر

اوست که شما را شبانه وفادارانه نگاه می‌دارد، و آنچه را در روز مرتکب شدید می‌داند، سپس شما را در آن برمی‌انگیزد، تا سررسیدی نام‌برده به پایان رسد؛

وهو الدى ٮٮوڡٮكم ٮالٮل وٮعلم ما حرحٮم ٮالٮهار ٮم ٮٮعٮكم ڡٮه لٮڡصى احل مسمى

او بر فرمان‌برداران خود چیره است،

وهو الڡاهر ڡوٯ عٮاده

و بر شما نگهبانانی می‌فرستد،

وٮرسل علٮكم حڡطه

سپس به سوی خدا، متحد حقیقی‌شان، بازگردانده می‌شوند.

ٮم ردوا الى الله مولٮهم الحٯ

آیا داوری از آنِ او نیست؟

الا له الحكم

بگو: «او تواناست که بر شما کیفری برانگیزد، از بالای شما یا از زیر پاهایتان، یا شما را در دسته‌ها درهم آمیزد، و به برخی سختی برخی دیگر را بچشاند.»

ڡل هو الڡادر على اں ٮٮعٮ علٮكم عداٮا مں ڡوڡكم او مں ٮحٮ ارحلكم او ٮلٮسكم سٮعا وٮدٮٯ ٮعصكم ٮاس ٮعص

و قوم تو آن را دروغ انگاشت، حال آنکه آن حقیقت است.

وكدٮ ٮه ڡومك وهو الحٯ

هر اطلاعی جایگاهی پایدار دارد،

لكل ٮٮا مسٮڡر

و چون کسانی را می‌بینی که در نشانه‌های ما فرو می‌روند، از آنان روی بگردان، تا آنکه در گفتاری دیگر فرو روند.

وادا راٮٮ الدٮں ٮحوصوں ڡى اٮٮٮا ڡاعرص عٮهم حٮى ٮحوصوا ڡى حدٮٮ عٮره

و بر محتاطان از حساب آنان چیزی نیست،

وما على الدٮں ٮٮڡوں مں حساٮهم مں سى

و کسانی را که قانون خود را سرگرمی و بازی گرفتند، و زندگی نزدیک آنان را فریفت، رها کن.

ودر الدٮں اٮحدوا دٮٮهم لعٮا ولهوا وعرٮهم الحٮوه الدٮٮا

و بدان یادآوری کن، مبادا خویشتنی برای آنچه به دست آورده است سپرده شود، بی‌آنکه، غیر از خدا، نه متحدی داشته باشد و نه میانجی؛

ودكر ٮه اں ٮٮسل ٮڡس ٮما كسٮٮ لٮس لها مں دوں الله ولى ولا سڡٮع

و حتی اگر هر غرامتی می‌داد، از او گرفته نمی‌شد.

واں ٮعدل كل عدل لا ٮوحد مٮها

بگو: «آیا غیر از خدا چیزی را بخوانیم که نه به ما سود می‌رساند و نه آسیب، و آیا پس از آنکه خدا ما را راهنمایی کرده است بر پاشنه‌هایمان بازگردانده شویم، چون کسی که منحرف‌کنندگان او را به زمین کشانده‌اند، سرگشته،

ڡل اٮدعوا مں دوں الله ما لا ٮٮڡعٮا ولا ٮصرٮا وٮرد على اعڡاٮٮا ٮعد اد هدٮٮا الله كالدى اسٮهوٮه السٮطٮں ڡى الارص حٮراں

بگو: «راهنمایی خدا، همان راهنمایی است؛ و به ما دستور داده شده است که نزد سرپرست همهٔ هستی‌ها بی‌خدشه باشیم، و تماس را پابرجا نگه داریم، و نسبت به او محتاط باشیم.»

ڡل اں هدى الله هو الهدى وامرٮا لٮسلم لرٮ العلمٮں واں اڡٮموا الصلوه واٮڡوه

اوست که آسمان‌ها و زمین را به حقیقت آفرید،

وهو الدى حلٯ السموٮ والارص ٮالحٯ

و روزی که می‌گوید: «باش»،

وٮوم ٮڡول كں

آن هست.

ڡٮكوں

سخن او حقیقت است،

ڡوله الحٯ

و پادشاهی از آنِ او است،

وله الملك

روزی که در شیپور دمیده شود.

ٮوم ٮٮڡح ڡى الصور

او که آنچه فراتر از حواس است و آنچه گواهی‌شده است می‌داند،

علم العٮٮ والسهده

و آنگاه که ابراهیم به پدر خود آزر گفت: «آیا بت‌ها را ایزد می‌گیری؟

واد ڡال اٮرهٮم لاٮٮه ارر اٮٮحد اصٮاما الهه

چون شب او را پوشاند، اختری دید؛ گفت: «این سرپرست من است»؛

ڡلما حں علٮه الٮل را كوكٮا ڡال هدا رٮى

سپس چون ماه را در حال برآمدن دید، گفت: «این سرپرست من است»؛

ڡلما را الڡمر ٮارعا ڡال هدا رٮى

سپس چون خورشید را در حال برآمدن دید، گفت: «این سرپرست من است، این بزرگ‌تر است»؛

ڡلما را السمس ٮارعه ڡال هدا رٮى هدا اكٮر

سوی خود را به سوی کسی که آسمان‌ها و زمین را از نخست آفرید گرداندم، یکسره به سوی او،

اٮى وحهٮ وحهى للدى ڡطر السموٮ والارص حٮٮڡا

و قومش با او ستیزه کردند.

وحاحه ڡومه

گفت: «آیا دربارهٔ خدا با من ستیزه می‌کنید، حال آنکه او مرا راه نموده است؟

ڡال اٮححوٮى ڡى الله وڡد هدٮں

و من از آنچه انباز او می‌گیرید نمی‌ترسم، مگر آنکه چیزی سرپرست مرا پسند افتد.

ولا احاڡ ما ٮسركوں ٮه الا اں ٮسا رٮى سٮا

سرپرست من هر چیز را به دانش خود دربرمی‌گیرد.

وسع رٮى كل سى علما

و چگونه از آنچه انباز می‌گیرید بترسم،

وكٮڡ احاڡ ما اسركٮم

حال آنکه شما نمی‌ترسید که برای خدا چیزی را انباز گرفته‌اید که او هیچ اقتداری بر شما دربارهٔ آن فرود نیاورده است؟

ولا ٮحاڡوں اٮكم اسركٮم ٮالله ما لم ٮٮرل ٮه علٮكم سلطٮا

و این است استدلال ما، که به ابراهیم بر ضد قومش دادیم.

وٮلك ححٮٮا اٮٮٮها اٮرهٮم على ڡومه

هر که را ما را پسند افتد به درجاتی برمی‌افرازیم،

ٮرڡع درحٮ مں ٮسا

و اسحاق و یعقوب را به او عطا کردیم؛

ووهٮٮا له اسحٯ وٮعڡوٮ

هر دو را راهنمایی کردیم.

كلا هدٮٮا

و نوح را پیش‌تر راه نموده بودیم؛

وٮوحا هدٮٮا مں ڡٮل

و از نسل او داوود، سلیمان، ایوب، یوسف، موسی و هارون.

ومں درٮٮه داود وسلٮمں واٮوٮ وٮوسڡ وموسى وهروں

و زکریا، یحیی، عیسی و الیاس —

وركرٮا وٮحٮى وعٮسى والٮاس

و اسماعیل، الیسع، یونس و لوط —

واسمعٮل والٮسع وٮوٮس ولوطا

و از نیاکان‌شان، نسل‌هایشان و برادران‌شان —

ومں اٮاٮهم ودرٮٮهم واحوٮهم

این است راهنمایی خدا، که هر که را پسند او افتد از فرمان‌برداران خود بدان راه می‌نماید.

دلك هدى الله ٮهدى ٮه مں ٮسا مں عٮاده

اینان‌اند که نوشتار، داوری و اطلاع‌دهی را به آنان دادیم.

اولٮك الدٮں اٮٮٮهم الكٮٮ والحكم والٮٮوه

اینان‌اند که خدا راهنمایی‌شان کرده است؛ پس از راهنمایی آنان سرمشق بگیر.

اولٮك الدٮں هدى الله ڡٮهدٮهم اڡٮده

بگو: «برای این از شما هیچ پاداشی نمی‌خواهم.

ڡل لا اسلكم علٮه احرا

خدا را چنان‌که سزاوار اوست نسنجیدند، آنگاه که گفتند: «خدا بر هیچ آدمی چیزی فرود نیاورده است.»

وما ڡدروا الله حٯ ڡدره اد ڡالوا ما اٮرل الله على ٮسر مں سى

بگو: «نوشتاری را که موسی آورد، نور و راهنمایی برای مردم، چه کسی فرود آورد،

ڡل مں اٮرل الكٮٮ الدى حا ٮه موسى ٮورا وهدى للٮاس

که آن را بر طومارها می‌نهند، برخی را آشکار می‌کنند و بسیاری را پنهان می‌دارند —

ٮحعلوٮه ڡراطٮس ٮٮدوٮها وٮحڡوں كٮٮرا

و به شما آنچه را نمی‌دانستید آموخته شد، نه شما و نه نیاکانتان؟» بگو: «خدا»؛

وعلمٮم ما لم ٮعلموا اٮٮم ولا اٮاوكم ڡل الله

و این نوشتاری است که فرود آوردیم، خجسته، تأییدکنندهٔ آنچه پیش از آن است، تا شهر مرکزی شهرها و کسانی را که پیرامون آن‌اند هشدار دهی.

وهدا كٮٮ اٮرلٮه مٮارك مصدٯ الدى ٮٮں ٮدٮه ولٮٮدر ام الڡرى ومں حولها

و پس چه کسی ستمگرتر است از کسی که بر خدا دروغ برمی‌سازد، یا می‌گوید: «به من پرده‌برداری شده است»، حال آنکه به او هیچ پرده‌برداری نشده است، و کسی که می‌گوید: «همانند آنچه خدا فرود آورده است فرود خواهم آورد»؟

ومں اطلم ممں اڡٮرى على الله كدٮا او ڡال اوحى الى ولم ٮوح الٮه سى ومں ڡال ساٮرل مٮل ما اٮرل الله

و اگر ببینی، آنگاه که ستمگران در سختی‌های مرگ‌اند و کارگزاران دست‌ها را دراز می‌کنند: «خویشتن خود را بیرون آورید.

ولو ٮرى اد الطلموں ڡى عمرٮ الموٮ والملٮكه ٮاسطوا اٮدٮهم احرحوا اٮڡسكم

شما همانا یگانه یگانه نزد ما آمده‌اید، چنان‌که نخستین بار شما را آفریدیم، و آنچه را به شما ارزانی داشته بودیم پشت سر خود نهادید؛

ولڡد حٮٮموٮا ڡردى كما حلڡٮكم اول مره وٮركٮم ما حولٮكم ورا طهوركم

و ما میانجیان شما را با شما نمی‌بینیم، که می‌پنداشتید در میان شما انبازند.

وما ٮرى معكم سڡعاكم الدٮں رعمٮم اٮهم ڡٮكم سركوا

خدا شکافندهٔ دانه و هسته است.

اں الله ڡالٯ الحٮ والٮوى

زنده را از مرده بیرون می‌آورد، و مرده را از زنده بیرون می‌آورد.

ٮحرح الحى مں المٮٮ ومحرح المٮٮ مں الحى

این است خدا.

دلكم الله

او که سپیده‌دم را می‌شکافد، و شب را آرامش قرار داده است،

ڡالٯ الاصٮاح وحعل الٮل سكٮا

و خورشید و ماه را حساب.

والسمس والڡمر حسٮاٮا

و اوست که ستارگان را برای شما قرار داد، تا به وسیلهٔ آن‌ها در تاریکی‌های خشکی و دریا راه ببرید.

وهو الدى حعل لكم الٮحوم لٮهٮدوا ٮها ڡى طلمٮ الٮر والٮحر

و اوست که شما را از یک خویشتن پدید آورد — سپس پناهی و سپرده‌ای.

وهو الدى اٮساكم مں ٮڡس وحده ڡمسٮڡر ومسٮودع

و اوست که از آسمان آبی فرود آورد، و ما با آن رویش هر چیز را بیرون آوردیم؛ از آن سبزه‌ای بیرون آوردیم، که از آن دانه‌های انبوه بیرون می‌آوریم، و از نخل، از غلاف شکوفه‌اش، خوشه‌هایی در دسترس، و باغ‌های انگور، زیتون و انار، همانند و ناهمانند.

وهو الدى اٮرل مں السما ما ڡاحرحٮا ٮه ٮٮاٮ كل سى ڡاحرحٮا مٮه حصرا ٮحرح مٮه حٮا مٮراكٮا ومں الٮحل مں طلعها ڡٮواں داٮٮه وحٮٮ مں اعٮاٮ والرٮٮوں والرماں مسٮٮها وعٮر مٮسٮه

به میوهٔ آن، چون میوه می‌دهد، و رسیدنش بنگرید.

اٮطروا الى ٮمره ادا اٮمر وٮٮعه

و برای خدا انبازانی قرار دادند: نهانیان، حال آنکه او آنان را آفریده است؛

وحعلوا لله سركا الحں وحلڡهم

و بی‌هیچ دانشی برای او پسران و دختران برساختند.

وحرڡوا له ٮٮٮں وٮٮٮ ٮعٮر علم

آفریننده‌ای بی‌هیچ پیشینه از آسمان‌ها و زمین.

ٮدٮع السموٮ والارص

چگونه او فرزندی می‌داشت، حال آنکه همسری ندارد،

اٮى ٮكوں له ولد ولم ٮكں له صحٮه

و هر چیز را آفریده است،

وحلٯ كل سى

این است خدا، سرپرست شما.

دلكم الله رٮكم

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لا اله الا هو

آفرینندهٔ هر چیز؛

حلٯ كل سى

پس از او فرمان ببرید.

ڡاعٮدوه

بینایی‌ها او را درنمی‌یابند،

لا ٮدركه الاٮصر

اما او بینایی‌ها را درمی‌یابد.

وهو ٮدرك الاٮصر

روشن‌بینی‌هایی از سرپرست شما به سوی شما آمده است.

ڡد حاكم ٮصاٮر مں رٮكم

هر که روشن ببیند، به سود خودش است؛ و هر که نابینا باشد، به زیان خودش است.

ڡمں اٮصر ڡلٮڡسه ومں عمى ڡعلٮها

از آنچه از سوی سرپرست تو به تو پرده‌برداری می‌شود پیروی کن.

اٮٮع ما اوحى الٮك مں رٮك

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لا اله الا هو

و اگر خدا را پسند افتاده بود، انباز نمی‌گرفتند.

ولو سا الله ما اسركوا

و ما تو را نگهبان آنان نکردیم،

وما حعلٮك علٮهم حڡٮطا

و کسانی را که غیر از خدا می‌خوانند دشنام مدهید، مبادا از روی دشمنی، بی‌دانش، خدا را دشنام دهند.

ولا ٮسٮوا الدٮں ٮدعوں مں دوں الله ڡٮسٮوا الله عدوا ٮعٮر علم

چنین برای هر جامعه کردارش را آراستیم؛

كدلك رٮٮا لكل امه عملهم

و با تمام نیروی سوگندهایشان به خدا سوگند خوردند که اگر نشانه‌ای به آنان می‌رسید، بی‌گمان بدان باور می‌آوردند.

واڡسموا ٮالله حهد اٮمٮهم لٮں حاٮهم اٮه لٮومٮں ٮها

بگو: «نشانه‌ها جز نزد خدا نیست»؛

ڡل اٮما الاٮٮ عٮد الله

و چه چیز شما را به احساس آن می‌رساند؟

وما ٮسعركم

و حتی اگر ما کارگزاران را به سوی آنان فرود آورده بودیم، و مردگان با آنان سخن گفته بودند، و هر چیز را روبه‌رو نزد آنان گرد آورده بودیم، باور نمی‌آوردند، مگر آنکه خدا را پسند افتد؛

ولو اٮٮا ٮرلٮا الٮهم الملٮكه وكلمهم الموٮى وحسرٮا علٮهم كل سى ڡٮلا ما كاٮوا لٮومٮوا الا اں ٮسا الله

و چنین برای هر اطلاع‌دهنده‌ای دشمنی قرار دادیم: منحرف‌کنندگان از آدمیان و نهانیان، که سخنی زراندود را برای فریفتن به یکدیگر به دل می‌افکنند.

وكدلك حعلٮا لكل ٮٮى عدوا سٮطٮں الاٮس والحں ٮوحى ٮعصهم الى ٮعص رحرڡ الڡول عرورا

و اگر سرپرست تو را پسند افتاده بود، آن را نمی‌کردند؛

ولو سا رٮك ما ڡعلوه

آیا پس داور دیگری جز خدا بجویم، حال آنکه اوست که نوشتار را تفصیل‌یافته بر شما فرود آورد؟

اڡعٮر الله اٮٮعى حكما وهو الدى اٮرل الٮكم الكٮٮ مڡصلا

و کسانی که نوشتار به آنان دادیم می‌دانند که از سرپرست تو به حقیقت فرود آورده شده است؛

والدٮں اٮٮٮهم الكٮٮ ٮعلموں اٮه مٮرل مں رٮك ٮالحٯ

و کلمهٔ سرپرست تو به راست‌گویی و دادگری کامل شده است.

وٮمٮ كلمٮ رٮك صدڡا وعدلا

هیچ‌کس نمی‌تواند کلمات او را دگرگون کند،

لا مٮدل لكلمٮه

و اگر از بیشتر کسانی که بر زمین‌اند گردن نهی، تو را از راه خدا گمراه خواهند کرد.

واں ٮطع اكٮر مں ڡى الارص ٮصلوك عں سٮٮل الله

جز از گمان پیروی نمی‌کنند،

اں ٮٮٮعوں الا الطں

سرپرست تو همانا بهتر می‌شناسد که از راه او گمراه می‌شود،

اں رٮك هو اعلم مں ٮصل عں سٮٮله

و شما را چه شده است که از آنچه نام خدا بر آن یادآوری شده است نمی‌خورید، حال آنکه او آنچه را بر شما ممنوع کرده است برای شما تفصیل داده است، مگر آنچه بدان ناگزیر شوید؟

وما لكم الا ٮاكلوا مما دكر اسم الله علٮه وڡد ڡصل لكم ما حرم علٮكم الا ما اصطررٮم الٮه

و بسیاری با هیجان‌های خود بی‌گمان بی‌دانش گمراه می‌کنند،

واں كٮٮرا لٮصلوں ٮاهواٮهم ٮعٮر علم

و تعدی را رها کنید، آشکار و درونی،

ودروا طهر الاٮم وٮاطٮه

و از آنچه نام خدا بر آن یادآوری نشده است نخورید: این بی‌گمان یک تجاوز است.

ولا ٮاكلوا مما لم ٮدكر اسم الله علٮه واٮه لڡسٯ

و منحرف‌کنندگان بی‌گمان به متحدان خود به دل می‌افکنند که با شما مجادله کنند؛

واں السٮطٮں لٮوحوں الى اولٮاٮهم لٮحدلوكم

آیا کسی که مرده بود و به او زندگی دادیم، و برایش نوری قرار دادیم که با آن در میان مردم راه می‌رود، همانند کسی است که مثالش این است که در تاریکی‌هاست، بی‌آنکه بتواند از آن بیرون آید؟

اومں كاں مٮٮا ڡاحٮٮٮه وحعلٮا له ٮورا ٮمسى ٮه ڡى الٮاس كمں مٮله ڡى الطلمٮ لٮس ٮحارح مٮها

و چنین در هر شهر، بزرگ‌ترین کنارگذاشته‌شدگانش را نهادیم، تا در آن توطئه کنند؛

وكدلك حعلٮا ڡى كل ڡرٮه اكٮر محرمٮها لٮمكروا ڡٮها

و چون نشانه‌ای به آنان رسد، می‌گویند: «باور نخواهیم آورد، تا آنکه همانند آنچه به فرستادگان خدا داده شده است به ما داده شود.»

وادا حاٮهم اٮه ڡالوا لں ٮومں حٮى ٮوٮى مٮل ما اوٮى رسل الله

خدا بهتر می‌داند پیام خود را کجا بنهد.

الله اعلم حٮٮ ٮحعل رسالٮه

هر که را خدا بخواهد راه بنماید، سینه‌اش را به بی‌خدشگی نزد خدا می‌گشاید؛

ڡمں ٮرد الله اں ٮهدٮه ٮسرح صدره للاسلم

و هر که را بخواهد گمراه کند، سینه‌اش را تنگ و دشوارشده می‌گرداند، گویی در آسمان بالا می‌رود.

ومں ٮرد اں ٮصله ٮحعل صدره صٮڡا حرحا كاٮما ٮصعد ڡى السما

و این است جادهٔ سرپرست تو، راست.

وهدا صرط رٮك مسٮڡٮما

آنان جایگاه آرامش را نزد سرپرست‌شان دارند،

لهم دار السلم عٮد رٮهم

و روزی که همهٔ آنان را گرد خواهد آورد: «ای گروه نهانیان! از آدمیان بسیار برای خود به دست آوردید»؛

وٮوم ٮحسرهم حمٮعا ٮمعسر الحں ڡد اسٮكٮرٮم مں الاٮس

و متحدان آنان از آدمیان خواهند گفت: «ای سرپرست ما، از یکدیگر بهره بردیم، و به سررسید خود رسیدیم، آنچه برای ما مقرر کرده بودی.»

وڡال اولٮاوهم مں الاٮس رٮٮا اسٮمٮع ٮعصٮا ٮٮعص وٮلعٮا احلٮا الدى احلٮ لٮا

خواهد گفت: «آتش اقامتگاه شماست، جاودانه در آن می‌مانید» — مگر آنچه خدا را پسند افتد،

ڡال الٮار مٮوٮكم حلدٮں ڡٮها الا ما سا الله

«ای گروه نهانیان و آدمیان! آیا فرستادگانی از میان خودتان به سوی شما نیامدند، که نشانه‌های من را برای شما روایت می‌کردند و شما را از رویارویی با این روز شما هشدار می‌دادند؟»

ٮمعسر الحں والاٮس الم ٮاٮكم رسل مٮكم ٮڡصوں علٮكم اٮٮى وٮٮدروٮكم لڡا ٮومكم هدا

خواهند گفت: «بر ضد خودمان گواهی می‌دهیم»؛

ڡالوا سهدٮا على اٮڡسٮا

و برای هر کس درجاتی است، بر پایهٔ آنچه کرده‌اند.

ولكل درحٮ مما عملوا

و سرپرست تو توانگر است، دارندهٔ مهر.

ورٮك العٮى دو الرحمه

آنچه به شما وعده داده شده است بی‌گمان خواهد آمد،

اں ما ٮوعدوں لاٮ

بگو: «ای قوم من! بر پایهٔ جایگاه خود عمل کنید، زیرا من نیز عمل می‌کنم.

ڡل ٮڡوم اعملوا على مكاٮٮكم اٮى عامل

به‌زودی خواهید دانست که فرجام آن جایگاه از آنِ کیست،

ڡسوڡ ٮعلموں مں ٮكوں له عڡٮه الدار

و برای خدا از آنچه پراکنده است، از کشت و چارپایان، سهمی قرار دادند و گفتند: «این از آنِ خدا است» — به پندار خود — «و این از آنِ انبازهای ماست»؛

وحعلوا لله مما درا مں الحرٮ والاٮعم ٮصٮٮا ڡڡالوا هدا لله ٮرعمهم وهدا لسركاٮٮا

و آنچه برای انبازهایشان مقرر شده است به خدا نمی‌رسد،

ڡما كاں لسركاٮهم ڡلا ٮصل الى الله

در حالی که آنچه برای خدا مقرر شده است، به انبازهایشان می‌رسد.

وما كاں لله ڡهو ٮصل الى سركاٮهم

و چنین انبازهایشان برای بسیاری از انبازگیرندگان کشتن فرزندان‌شان را آراستند، تا آنان را به نابودی کشانند و قانون‌شان را بر آنان درهم کنند.

وكدلك رٮں لكٮٮر مں المسركٮں ڡٮل اولدهم سركاوهم لٮردوهم ولٮلٮسوا علٮهم دٮٮهم

و اگر خدا را پسند افتاده بود، آن را نمی‌کردند؛

ولو سا الله ما ڡعلوه

و گفتند: «اینها چارپایان و کشتی ممنوع‌اند: مگر کسی که ما را پسند افتد کس از آن نخواهد خورد» — به پندار خود — «و چارپایانی که پشتشان ممنوع است»، و چارپایانی که نام خدا را بر آن یادآوری نمی‌کنند، به برساختن بر ضد او.

وڡالوا هده اٮعم وحرٮ ححر لا ٮطعمها الا مں ٮسا ٮرعمهم واٮعم حرمٮ طهورها واٮعم لا ٮدكروں اسم الله علٮها اڡٮرا علٮه

و گفتند: «آنچه در شکم این چارپایان است ویژهٔ مردان ماست، و بر همسران ما ممنوع است»؛

وڡالوا ما ڡى ٮطوں هده الاٮعم حالصه لدكورٮا ومحرم على اروحٮا

اما اگر مرده‌زاد باشد، همه در آن شریک‌اند.

واں ٮكں مٮٮه ڡهم ڡٮه سركا

آنان را برای نسبت‌دادنشان بازپرداخت خواهد داد،

سٮحرٮهم وصڡهم

زیان‌کارند کسانی که فرزندان خود را از سر بی‌خردی، بی‌دانش، کشتند، و آنچه را خدا روزی‌شان داده بود، به برساختن بر ضد خدا، ممنوع شمردند.

ڡد حسر الدٮں ڡٮلوا اولدهم سڡها ٮعٮر علم وحرموا ما ررڡهم الله اڡٮرا على الله

و اوست که باغ‌ها، با داربست و بی‌داربست، و نخل و کشت، با خوراک‌های گوناگون، و زیتون و انار، همانند و ناهمانند، پدید آورد.

وهو الدى اٮسا حٮٮ معروسٮ وعٮر معروسٮ والٮحل والررع محٮلڡا اكله والرٮٮوں والرماں مٮسٮها وعٮر مٮسٮه

از میوهٔ آن، چون میوه دهد، بخورید، و حق آن را در روز درو آن بدهید،

كلوا مں ٮمره ادا اٮمر واٮوا حڡه ٮوم حصاده

اما هدر مدهید،

ولا ٮسرڡوا

و از چارپایان، بارکش‌ها و پشم‌دارها هستند.

ومں الاٮعم حموله وڡرسا

از آنچه خدا روزی‌تان داده است بخورید،

كلوا مما ررڡكم الله

و از گام‌های منحرف‌کننده پیروی نکنید،

ولا ٮٮٮعوا حطوٮ السٮطں

هشت، جفت‌جفت:

ٮمٮٮه اروح

از میش‌ها دو، و از بزها دو.

مں الصاں اٮٮٮں ومں المعر اٮٮٮں

بگو: «آیا دو نر را ممنوع شمرده است، یا دو ماده را، یا آنچه زهدان‌های دو ماده در بر دارد؟

ڡل الدكرٮں حرم ام الاٮٮٮٮں اما اسٮملٮ علٮه ارحام الاٮٮٮٮں

و از شتران دو، و از گاوها دو.

ومں الاٮل اٮٮٮں ومں الٮڡر اٮٮٮں

بگو: «آیا دو نر را ممنوع شمرده است، یا دو ماده را، یا آنچه زهدان‌های دو ماده در بر دارد؟

ڡل الدكرٮں حرم ام الاٮٮٮٮں اما اسٮملٮ علٮه ارحام الاٮٮٮٮں

یا هنگامی که خدا این را به شما سفارش کرد، گواه بودید؟»

ام كٮٮم سهدا اد وصٮكم الله ٮهدا

پس چه کسی ستمگرتر است از کسی که بر خدا دروغ برمی‌سازد تا مردم را بی‌دانش گمراه کند؟

ڡمں اطلم ممں اڡٮرى على الله كدٮا لٮصل الٮاس ٮعٮر علم

بگو: «در آنچه به من پرده‌برداری شده است، چیزی ممنوع نمی‌یابم برای هر که بخواهد از آن بخورد، مگر آنکه جانور مرده باشد، یا خون ریخته، یا گوشت خوک — زیرا آن آلودگی است —

ڡل لا احد ڡى ما اوحى الى محرما على طاعم ٮطعمه الا اں ٮكوں مٮٮه او دما مسڡوحا او لحم حٮرٮر ڡاٮه رحس

یا تجاوزی که به کسی غیر از خدا اختصاص داده شده است.

او ڡسڡا اهل لعٮر الله ٮه

و بر بازگرایان، هر دارندهٔ ناخن نشکافته را ممنوع کردیم: و از گاوان و گوسفندان،

وعلى الدٮں هادوا حرمٮا كل دى طڡر ومں الٮڡر والعٮم

چربی‌هایشان را بر آنان ممنوع کردیم، مگر آنچه پشت‌هایشان حمل می‌کند، یا روده‌ها، یا آنچه با استخوانی آمیخته شده است.

حرمٮا علٮهم سحومهما الا ما حملٮ طهورهما او الحواٮا او ما احٮلط ٮعطم

این‌گونه آنان را برای زورگویی‌شان بازپرداخت کردیم،

دلك حرٮٮهم ٮٮعٮهم

اگر تو را دروغ بینگارند، آنگاه بگو: «سرپرست شما دارندهٔ مهری فراخ است،

ڡاں كدٮوك ڡڡل رٮكم دو رحمه وسعه

کسانی که انباز گرفتند خواهند گفت: «اگر خدا را پسند افتاده بود، ما انباز نمی‌گرفتیم و نه نیاکان ما، و هیچ چیز را ممنوع نمی‌انگاشتیم.»

سٮڡول الدٮں اسركوا لو سا الله ما اسركٮا ولا اٮاوٮا ولا حرمٮا مں سى

بدین‌سان کسانی که پیش از آنان بودند دروغ انگاشتند، تا آنکه سخت‌گیری ما را چشیدند.

كدلك كدٮ الدٮں مں ڡٮلهم حٮى داڡوا ٮاسٮا

بگو: «آیا دانشی دارید که برای ما بیرون آورید؟

ڡل هل عٮدكم مں علم ڡٮحرحوه لٮا

شما تنها از گمان پیروی می‌کنید،

اں ٮٮٮعوں الا الطں

بگو: «دلیل قاطع از آنِ خدا است.

ڡل ڡلله الححه الٮلعه

بگو: «گواهان خود را بیاورید، کسانی که گواهی می‌دهند که خدا این را ممنوع انگاشته است.»

ڡل هلم سهداكم الدٮں ٮسهدوں اں الله حرم هدا

اگر گواهی دهند، با آنان گواهی مده،

ڡاں سهدوا ڡلا ٮسهد معهم

بگو: «بیایید تا آنچه را سرپرست شما برای شما مصون از تعرّض ساخته است برخوانم: چیزی را با او انباز نگیرید؛

ڡل ٮعالوا اٮل ما حرم رٮكم علٮكم الا ٮسركوا ٮه سٮا

نیکوکاری با پدر و مادر؛

وٮالولدٮں احسٮا

و فرزندان خود را از کمبود نکشید —

ولا ٮڡٮلوا اولدكم مں املٯ

این ما هستیم که شما را روزی می‌دهیم، و آنان را نیز؛

ٮحں ٮررڡكم واٮاهم

و به زشتی‌ها، آشکار یا درونی، نزدیک نشوید؛

ولا ٮڡرٮوا الڡوحس ما طهر مٮها وما ٮطں

و خویشتنی را که خدا مصون از تعرّض ساخته است نکشید، مگر آنچه به حق باشد؛

ولا ٮڡٮلوا الٮڡس الٮى حرم الله الا ٮالحٯ

و به دارایی یتیم نزدیک نشوید، مگر زیباترین شیوه، تا آنکه به بلوغ کامل برسد؛

ولا ٮڡرٮوا مال الٮٮٮم الا ٮالٮى هى احسں حٮى ٮٮلع اسده

و پیمانه و ترازو را با وفاداری بدهید، با برابری —

واوڡوا الكٮل والمٮراں ٮالڡسط

ما بر هیچ خویشتنی جز ظرفیتش تحمیل نمی‌کنیم —

لا ٮكلڡ ٮڡسا الا وسعها

و چون سخنی می‌گویید، دادگر باشید، هرچند در حق نزدیکی باشد؛

وادا ڡلٮم ڡاعدلوا ولو كاں دا ڡرٮى

و به پیمان خدا وفادار باشید:

وٮعهد الله اوڡوا

و: این جادهٔ راست من است؛ پس از آن پیروی کنید،

واں هدا صرطى مسٮڡٮما ڡاٮٮعوه

و از راه‌ها پیروی نکنید، که شما را از راه او جدا سازند:

ولا ٮٮٮعوا السٮل ڡٮڡرٯ ٮكم عں سٮٮله

و این نوشتاری است که ما فرود آوردیم، خجسته؛ پس از آن پیروی کنید و محتاط باشید، شاید به شما مهر ورزیده شود — مبادا بگویید: «نوشتار تنها بر دو گروه پیش از ما فرود آورده شد، و ما بی‌گمان از بررسی‌شان بی‌اعتنا بودیم»، یا بگویید: «اگر نوشتار بر ما فرود آورده می‌شد، ما بهتر از آنان راه نموده می‌شدیم.»

وهدا كٮٮ اٮرلٮه مٮارك ڡاٮٮعوه واٮڡوا لعلكم ٮرحموں اں ٮڡولوا اٮما اٮرل الكٮٮ على طاٮڡٮٮں مں ڡٮلٮا واں كٮا عں دراسٮهم لعڡلٮں او ٮڡولوا لو اٮا اٮرل علٮٮا الكٮٮ لكٮا اهدى مٮهم

پس برهانی روشن از سوی سرپرست شما، و نیز راهنمایی و مهر، برای شما آمده است.

ڡڡد حاكم ٮٮٮه مں رٮكم وهدى ورحمه

پس چه کسی ستمگرتر است از آن که نشانه‌های خدا را دروغ انگاشت و از آن‌ها روی گرداند؟

ڡمں اطلم ممں كدٮ ٮاٮٮ الله وصدڡ عٮها

آیا جز این انتظار می‌کشند که کارگزاران به سوی آنان بیایند، یا سرپرست تو بیاید، یا برخی نشانه‌های سرپرست تو بیایند؟

هل ٮٮطروں الا اں ٮاٮٮهم الملٮكه او ٮاٮى رٮك او ٮاٮى ٮعص اٮٮ رٮك

روزی که برخی نشانه‌های سرپرست تو بیایند، باور خویشتنی به او سود نخواهد رساند، اگر پیش‌تر باور نیاورده باشد یا در باور خود هیچ نیکی‌ای کسب نکرده باشد.

ٮوم ٮاٮى ٮعص اٮٮ رٮك لا ٮٮڡع ٮڡسا اٮمٮها لم ٮكں امٮٮ مں ڡٮل او كسٮٮ ڡى اٮمٮها حٮرا

بگو: «انتظار بکشید،

ڡل اٮٮطروا

همانا کسانی که قانون خود را چنددسته کردند و دسته‌دسته شدند، تو در هیچ چیز با آنان پیوند نداری.

اں الدٮں ڡرڡوا دٮٮهم وكاٮوا سٮعا لسٮ مٮهم ڡى سى

کار آنان جز به خدا بازنمی‌گردد،

اٮما امرهم الى الله

هر که با کنش نیک بیاید، ده برابرِ همانندش از آنِ او است،

مں حا ٮالحسٮه ڡله عسر امٮالها

بگو: «سرپرست من مرا همانا به جاده‌ای راست راه نمود،

ڡل اٮٮى هدٮٮى رٮى الى صرط مسٮڡٮم

قانونی راست، آموزهٔ ابراهیم، یکسره رو به خدا؛

دٮٮا ڡٮما مله اٮرهٮم حٮٮڡا

بگو: «تماس من، کنش نیکوکارانهٔ من، زندگی و مرگ من همانا از آنِ خدا است، سرپرست همهٔ هستی‌ها؛ او را هیچ انبازی نیست.

ڡل اں صلاٮى وٮسكى ومحٮاى ومماٮى لله رٮ العلمٮں لا سرٮك له

و این است آنچه به من دستور داده شد،

وٮدلك امرٮ

بگو: «آیا سرپرستی جز خدا بجویم، حال آنکه او سرپرست هر چیز است؟»

ڡل اعٮر الله اٮعى رٮا وهو رٮ كل سى

و هر خویشتنی جز به ضرر خود کسب نمی‌کند،

ولا ٮكسٮ كل ٮڡس الا علٮها

و هیچ باربردارنده‌ای بار دیگری را برنخواهد داشت.

ولا ٮرر وارره ورر احرى

و اوست که شما را جانشینانی بر زمین ساخت، و برخی را بر برخی در درجه‌ها بالا برد، تا شما را در آنچه به شما داده است بیازماید.

وهو الدى حعلكم حلٮڡ الارص ورڡع ٮعصكم ڡوٯ ٮعص درحٮ لٮٮلوكم ڡى ما اٮٮكم

سرپرست تو همانا در تنبیه شتابنده است،

اں رٮك سرٮع العڡاٮ