Al-A'raf الاعراف

از آنچه از سوی سرپرست شما بر شما فرود آورده شد پیروی کنید،

اٮٮعوا ما اٮرل الٮكم مں رٮكم

و از متحدانی غیر از او پیروی نکنید.

ولا ٮٮٮعوا مں دوٮه اولٮا

و بی‌گمان برای آنان با دانشی تمام روایت خواهیم کرد،

ڡلٮڡصں علٮهم ٮعلم

و وزن‌کشی در آن روز حقیقت خواهد بود.

والورں ٮومٮد الحٯ

ما شما را همانا بر زمین استقرار دادیم، و در آن برای شما وسایل زیست ساختیم.

ولڡد مكٮكم ڡى الارص وحعلٮا لكم ڡٮها معٮس

ما شما را همانا آفریدیم، سپس به شما شکل دادیم، سپس به کارگزاران گفتیم: «در برابر آدم پیشانی بر خاک نهید»، و پیشانی بر خاک نهادند،

ولڡد حلڡٮكم ٮم صورٮكم ٮم ڡلٮا للملٮكه اسحدوا لادم ڡسحدوا

گفت: «چه چیز تو را بازداشت از اینکه پیشانی بر خاک نهی، هنگامی که من آن را به تو دستور دادم؟»

ڡال ما مٮعك الا ٮسحد اد امرٮك

گفت: «از آنجا که مرا سرگردان رها کردی، بی‌گمان برای آنان بر جادهٔ راست تو خواهم ایستاد، سپس بی‌گمان به سوی آنان خواهم آمد، از پیش رویشان و از پشت سرشان، از راستشان و از چپشان،

ڡال ڡٮما اعوٮٮٮى لاڡعدں لهم صرطك المسٮڡٮم ٮم لاٮٮٮهم مں ٮٮں اٮدٮهم ومں حلڡهم وعں اٮمٮهم وعں سماٮلهم

گفت: «از اینجا بیرون شو، نکوهیده و برکنار‌شده.

ڡال احرح مٮها مدوما مدحورا

«ای آدم! تو و همسرت در باغ سکونت کن، و از آن هرجا که شما را پسند افتد بخورید،

وٮادم اسكں اٮٮ وروحك الحٮه ڡكلا مں حٮٮ سٮٮما

اما منحرف‌کننده برای آنان نجوا کرد، تا آنچه از برهنگی‌شان بر آنان پوشیده شده بود به آنان نمایان کند،

ڡوسوس لهما السٮطں لٮٮدى لهما ما ورى عٮهما مں سوٮهما

و برایشان سوگند خورد: «من بی‌گمان برای شما دو تن از اندرزدهندگان راستینم» — و بدین‌سان آنان را با فریبی فرو افکند.

وڡاسمهما اٮى لكما لمں الٮصحٮں ڡدلٮهما ٮعرور

چون به درخت چشیدند، برهنگی‌شان بر آنان نمایان شد، و هر دو شروع کردند به دوختن برگ‌های باغ بر خود.

ڡلما داڡا السحره ٮدٮ لهما سوٮهما وطڡڡا ٮحصڡاں علٮهما مں ورٯ الحٮه

گفت: «فرود آیید،

ڡال اهٮطوا

دشمنِ یکدیگر.

ٮعصكم لٮعص عدو

ای فرزندان آدم! برای شما لباسی فرود آوردیم که برهنگی‌تان را بپوشاند، و پرهایی؛ و لباس احتیاط —

ٮٮٮى ادم ڡد اٮرلٮا علٮكم لٮاسا ٮورى سوٮكم ورٮسا ولٮاس الٮڡوى

این بهتر است.

دلك حٮر

ای فرزندان آدم! مبادا منحرف‌کننده شما را به آزمون بکشد، چنان‌که دو نیای شما را از باغ بیرون آورد، لباس‌شان را از آنان برکند تا برهنگی‌شان را به آنان نشان دهد،

ٮٮٮى ادم لا ٮڡٮٮٮكم السٮطں كما احرح اٮوٮكم مں الحٮه ٮٮرع عٮهما لٮاسهما لٮرٮهما سوٮهما

زیرا او شما را می‌بیند، او و قبیله‌اش، از جایی که آنان را نمی‌بینید.

اٮه ٮرٮكم هو وڡٮٮله مں حٮٮ لا ٮروٮهم

و چون زشتی‌ای مرتکب می‌شوند، می‌گویند: «نیاکان خود را یافتیم که چنین می‌کردند، و خدا آن را به ما دستور داد.»

وادا ڡعلوا ڡحسه ڡالوا وحدٮا علٮها اٮاٮا والله امرٮا ٮها

بگو: «خدا همانا به زشتی دستور نمی‌دهد.

ڡل اں الله لا ٮامر ٮالڡحسا

بگو: «سرپرست من برابری را دستور داد.

ڡل امر رٮى ٮالڡسط

و در هر لحظهٔ پیشانی بر خاک نهادن، سوهای خود را به سوی او پابرجا نگه دارید،

واڡٮموا وحوهكم عٮد كل مسحد

و او را فرا بخوانید، در حالی که قانون را تنها ویژهٔ او ساخته‌اید.

وادعوه محلصٮں له الدٮں

بخشی را او راه نمود؛

ڡرٮڡا هدى

و بر بخشی دیگر، گمراهی به حقیقت پیوست،

وڡرٮڡا حٯ علٮهم الصلله

ای فرزندان آدم! زینت خود را در هر لحظهٔ پیشانی بر خاک نهادن برگیرید، و بخورید و بنوشید،

ٮٮٮى ادم حدوا رٮٮٮكم عٮد كل مسحد وكلوا واسرٮوا

اما هدر مدهید،

ولا ٮسرڡوا

بگو: «چه کسی زینت خدا را که برای فرمان‌برداران خود بیرون آورده است، و نیز چیزهای خوب روزی را، ممنوع انگاشته است؟»

ڡل مں حرم رٮٮه الله الٮى احرح لعٮاده والطٮٮٮ مں الررٯ

بگو: «آن در زندگی نزدیک از آنِ کسانی است که باور آوردند، و در روز حضور ویژهٔ آنان خواهد بود.»

ڡل هى للدٮں امٮوا ڡى الحٮوه الدٮٮا حالصه ٮوم الڡٮمه

و برای هر جامعه‌ای زمانی مقرر است.

ولكل امه احل

چون زمان مقررشان فرا رسد، نمی‌توانند آن را یک ساعت به تأخیر اندازند،

ڡادا حا احلهم لا ٮسٮاحروں ساعه

پس چه کسی ستمگرتر است از آن که دروغی بر خدا برمی‌سازد، یا نشانه‌های او را دروغ می‌انگارد؟

ڡمں اطلم ممں اڡٮرى على الله كدٮا او كدٮ ٮاٮٮه

اینانند کسانی که بهره‌شان از دفتر به آنان خواهد رسید،

اولٮك ٮٮالهم ٮصٮٮهم مں الكٮٮ

تا آنگاه که فرستاده‌شدگان ما بیایند و آنان را وفادارانه نگاه دارند و بگویند: «کسانی که غیر از خدا فرا می‌خواندید کجایند؟» خواهند گفت: «از ما دور گمراه شدند»،

حٮى ادا حاٮهم رسلٮا ٮٮوڡوٮهم ڡالوا اٮں ما كٮٮم ٮدعوں مں دوں الله ڡالوا صلوا عٮا

او خواهد گفت: «در میان جامعه‌هایی که پیش از شما گذشته‌اند، از نهانیان و انسان‌ها، به آتش درآیید.»

ڡال ادحلوا ڡى امم ڡد حلٮ مں ڡٮلكم مں الحں والاٮس ڡى الٮار

هر بار که جامعه‌ای در آن درآید، جامعهٔ خواهر خود را نفرین می‌کند،

كلما دحلٮ امه لعٮٮ احٮها

تا آنگاه که چون همگی در آن به هم پیوستند، آخرین آنان دربارهٔ نخستین آنان بگوید: «ای سرپرست ما، اینانند که ما را گمراه کردند؛ پس به آنان کیفری دوچندان بده، از آتش.»

حٮى ادا اداركوا ڡٮها حمٮعا ڡالٮ احرٮهم لاولٮهم رٮٮا هولا اصلوٮا ڡاٮهم عداٮا صعڡا مں الٮار

او خواهد گفت: «برای هر یک دوچندان،

ڡال لكل صعڡ

همانا کسانی که نشانه‌های ما را دروغ انگاشتند و از آن‌ها به خودبزرگ‌بینی باد کردند، درهای آسمان بر آنان گشوده نخواهد شد، و به باغ داخل نخواهند شد، تا آنکه شتر از سوراخ سوزن بگذرد.

اں الدٮں كدٮوا ٮاٮٮٮا واسٮكٮروا عٮها لا ٮڡٮح لهم اٮوٮ السما ولا ٮدحلوں الحٮه حٮى ٮلح الحمل ڡى سم الحٮاط

آنان را از جهنم بستری خواهد بود،

لهم مں حهٮم مهاد

و بر فراز آنان، آنچه آنان را فرا می‌گیرد.

ومں ڡوڡهم عواس

و کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند — ما بر هیچ خویشتنی جز ظرفیتش تحمیل نمی‌کنیم —

والدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ لا ٮكلڡ ٮڡسا الا وسعها

و ما هر کینه‌ای را از سینه‌هایشان برکنده خواهیم بود؛ رودها از زیر آنان جاری خواهد بود،

وٮرعٮا ما ڡى صدورهم مں عل ٮحرى مں ٮحٮهم الاٮهر

و خواهند گفت: «ستایش از آنِ خدا است که ما را به این راه نمود؛

وڡالوا الحمد لله الدى هدٮٮا لهدا

ما راهنمایی نمی‌پذیرفتیم، اگر خدا ما را راه نمی‌نمود.

وما كٮا لٮهٮدى لولا اں هدٮٮا الله

فرستادگان سرپرست ما همانا با حقیقت آمده‌اند.»

لڡد حاٮ رسل رٮٮا ٮالحٯ

و همراهان باغ همراهان آتش را ندا خواهند داد: «ما آنچه سرپرست ما به ما وعده داده بود درست یافتیم؛ آیا شما آنچه سرپرست شما به شما وعده داده بود درست یافتید؟»

وٮادى اصحٮ الحٮه اصحٮ الٮار اں ڡد وحدٮا ما وعدٮا رٮٮا حڡا ڡهل وحدٮم ما وعد رٮكم حڡا

و میان آن دو، پرده‌ای.

وٮٮٮهما ححاٮ

و بر بلندی‌ها، مردانی که هر کس را از علامت‌هایش می‌شناسند،

وعلى الاعراڡ رحال ٮعرڡوں كلا ٮسٮمٮهم

و همراهان باغ را ندا خواهند داد: «آرامش بر شما باد» —

وٮادوا اصحٮ الحٮه اں سلم علٮكم

«آیا اینانند کسانی که سوگند می‌خوردید خدا هیچ مهری به آنان نخواهد رساند؟»

اهولا الدٮں اڡسمٮم لا ٮٮالهم الله ٮرحمه

خواهند گفت: «خدا هر دو را همانا بر انکارکنندگان ممنوع کرده است، آنان که قانون خود را سرگرمی و بازی گرفتند و زندگی نزدیک آنان را فریفت.»

ڡالوا اں الله حرمهما على الكڡرٮں الدٮں اٮحدوا دٮٮهم لهوا ولعٮا وعرٮهم الحٮوه الدٮٮا

آیا جز پیشگویی آن را انتظار می‌کشند؟

هل ٮٮطروں الا ٮاوٮله

روزی که پیشگویی آن بیاید، کسانی که پیش‌تر آن را فراموش کرده بودند خواهند گفت: «فرستادگان سرپرست ما به‌راستی با حقیقت آمدند؛ آیا میانجیانی داریم تا برای ما میانجی‌گری کنند، یا می‌توانیم بازگردانده شویم تا جز آنچه عمل می‌کردیم عمل کنیم؟»

ٮوم ٮاٮى ٮاوٮله ٮڡول الدٮں ٮسوه مں ڡٮل ڡد حاٮ رسل رٮٮا ٮالحٯ ڡهل لٮا مں سڡعا ڡٮسڡعوا لٮا او ٮرد ڡٮعمل عٮر الدى كٮا ٮعمل

سرپرست شما همانا خدا است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر بنا جای گرفت.

اں رٮكم الله الدى حلٯ السموٮ والارص ڡى سٮه اٮام ٮم اسٮوى على العرس

او روز را با شب می‌پوشاند، شب که بی‌وقفه آن را می‌جوید — و خورشید و ماه و ستارگان را، رام‌شده به دستور او.

ٮعسى الٮل الٮهار ٮطلٮه حٮٮٮا والسمس والڡمر والٮحوم مسحرٮ ٮامره

آیا آفرینش و دستور از آنِ او نیست؟

الا له الحلٯ والامر

سرپرست خود را فرا بخوانید، با زاری و پنهانی،

ادعوا رٮكم ٮصرعا وحڡٮه

و پس از سالم‌سازی زمین، بر آن تباهی نیفشانید،

ولا ٮڡسدوا ڡى الارص ٮعد اصلحها

و او را با ترس و امید فرا بخوانید،

وادعوه حوڡا وطمعا

اوست که بادها را می‌فرستد، گسترده‌شده در پیشاپیش مهر او،

وهو الدى ٮرسل الرٮح ٮسرا ٮٮں ٮدى رحمٮه

تا آنگاه که چون از ابرهای سنگین بار گیرند، ما آن‌ها را به دیاری مرده برانیم: آنگاه از آن آب فرود می‌آوریم و از آن همه‌گونه میوه بیرون می‌آوریم.

حٮى ادا اڡلٮ سحاٮا ٮڡالا سڡٮه لٮلد مٮٮ ڡاٮرلٮا ٮه الما ڡاحرحٮا ٮه مں كل الٮمرٮ

و دیار خوب، گیاهش با اجازهٔ سرپرستش بیرون می‌آید،

والٮلد الطٮٮ ٮحرح ٮٮاٮه ٮادں رٮه

در حالی که از دیاری که پست است، تنها به‌سختی بیرون می‌آید.

والدى حٮٮ لا ٮحرح الا ٮكدا

ما همانا نوح را به سوی قومش فرستادیم، و گفت: «ای قوم من! از خدا فرمان برید: شما را ایزدی دیگر جز او نیست؛

لڡد ارسلٮا ٮوحا الى ڡومه ڡڡال ٮڡوم اعٮدوا الله ما لكم مں اله عٮره

آنان او را دروغ انگاشتند؛ ما او و کسانی را که با او در کشتی بودند نجات دادیم،

ڡكدٮوه ڡاٮحٮٮه والدٮں معه ڡى الڡلك

و کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ انگاشته بودند غرق کردیم،

واعرڡٮا الدٮں كدٮوا ٮاٮٮٮا

و به سوی عاد، برادرشان هود —

والى عاد احاهم هودا

گفت: «ای قوم من! از خدا فرمان برید: شما را ایزدی دیگر جز او نیست.

ڡال ٮڡوم اعٮدوا الله ما لكم مں اله عٮره

آیا شگفت می‌کنید که یادآوری‌ای از سرپرست شما، به‌وسیلهٔ مردی از خودتان، به شما بیاید تا شما را هشدار دهد؟

اوعحٮٮم اں حاكم دكر مں رٮكم على رحل مٮكم لٮٮدركم

و به یاد آورید که او شما را پس از قوم نوح جانشین کرد، و در آفرینش بر پهناوری شما افزود.

وادكروا اد حعلكم حلڡا مں ٮعد ڡوم ٮوح ورادكم ڡى الحلٯ ٮصطه

گفت: «آلودگی‌ای و خشمی از سرپرست شما از پیش بر شما رسیده است.

ڡال ڡد وڡع علٮكم مں رٮكم رحس وعصٮ

آیا با من دربارهٔ ویژگی‌هایی که شما و نیاکانتان نام نهاده‌اید بحث می‌کنید، بی‌آنکه خدا هیچ اقتداری بر آن‌ها فرود آورده باشد؟

اٮحدلوٮٮى ڡى اسما سمٮٮموها اٮٮم واٮاوكم ما ٮرل الله ٮها مں سلطں

و به سوی ثمود، برادرشان صالح —

والى ٮمود احاهم صلحا

گفت: «ای قوم من! از خدا فرمان برید: شما را ایزدی دیگر جز او نیست.

ڡال ٮڡوم اعٮدوا الله ما لكم مں اله عٮره

برای شما از سرپرست شما برهانی روشن آمده است:

ڡد حاٮكم ٮٮٮه مں رٮكم

این ماده‌شتر خدا است، نشانه‌ای برای شما.

هده ٮاڡه الله لكم اٮه

پس او را رها کنید: بر زمین خدا بخورد،

ڡدروها ٮاكل ڡى ارص الله

و به یاد آورید که او شما را پس از عاد جانشین کرد، و شما را بر زمین سکنا داد: در دشت‌هایش کاخ‌ها برمی‌گیرید، و از کوه‌ها خانه‌ها می‌تراشید.

وادكروا اد حعلكم حلڡا مں ٮعد عاد وٮواكم ڡى الارص ٮٮحدوں مں سهولها ڡصورا وٮٮحٮوں الحٮال ٮٮوٮا

پس دهش‌های خدا را به یاد آورید،

ڡادكروا الا الله

دربار قومش، کسانی که به خودبزرگ‌بینی باد کرده بودند، به کسانی که به ناتوانی کشانده شده بودند، به آن‌ها از میان ایشان که باور آورده بودند، گفت: «آیا می‌دانید که صالح از سوی سرپرستش فرستاده شده است؟»

ڡال الملا الدٮں اسٮكٮروا مں ڡومه للدٮں اسٮصعڡوا لمں امں مٮهم اٮعلموں اں صلحا مرسل مں رٮه

آنگاه ماده‌شتر را پی کردند و با گستاخی دستور سرپرست خود را به چالش کشیدند،

ڡعڡروا الٮاڡه وعٮوا عں امر رٮهم

از آنان روی برتافت و گفت: «ای قوم من! پیام سرپرست خود را همانا به شما رساندم و شما را اندرز دادم،

ڡٮولى عٮهم وڡال ٮڡوم لڡد اٮلعٮكم رساله رٮى وٮصحٮ لكم

شما بی‌گمان از سر میل، نزد مردان می‌آیید، غیر از زنان.

اٮكم لٮاٮوں الرحال سهوه مں دوں الٮسا

و پاسخ قومش تنها این بود که گفتند: «آنان را از شهر خود اخراج کنید؛

وما كاں حواٮ ڡومه الا اں ڡالوا احرحوهم مں ڡرٮٮكم

و بر آنان بارانی بارانیدیم.

وامطرٮا علٮهم مطرا

و به سوی مدین، برادرشان شعیب —

والى مدٮں احاهم سعٮٮا

گفت: «ای قوم من! از خدا فرمان برید: شما را ایزدی دیگر جز او نیست.

ڡال ٮڡوم اعٮدوا الله ما لكم مں اله عٮره

برای شما از سرپرست شما برهانی روشن آمده است.

ڡد حاٮكم ٮٮٮه مں رٮكم

پس پیمانه و ترازو را با وفاداری بدهید،

ڡاوڡوا الكٮل والمٮراں

و مردم را در چیزهایشان کم‌بهره نسازید،

ولا ٮٮحسوا الٮاس اسٮاهم

و پس از سالم‌سازی زمین، بر آن تباهی نیفشانید.

ولا ٮڡسدوا ڡى الارص ٮعد اصلحها

و بر هر جاده‌ای نایستید، در حالی که تهدید می‌کنید و راه خدا را بر هر که به او باور می‌آورد می‌بندید و می‌کوشید آن را کج گردانید.

ولا ٮڡعدوا ٮكل صرط ٮوعدوں وٮصدوں عں سٮٮل الله مں امں ٮه وٮٮعوٮها عوحا

و به یاد آورید که شما اندک بودید، و او شما را بسیار گردانید.

وادكروا اد كٮٮم ڡلٮلا ڡكٮركم

و اگر گروهی از شما به آنچه من با آن فرستاده شدم باور آورده است، و گروهی دیگر باور نیاورده است، پس شکیبایی کنید تا خدا میان ما داوری کند:

واں كاں طاٮڡه مٮكم امٮوا ٮالدى ارسلٮ ٮه وطاٮڡه لم ٮومٮوا ڡاصٮروا حٮى ٮحكم الله ٮٮٮٮا

دربار قومش، کسانی که به خودبزرگ‌بینی باد کرده بودند، گفت: «ای شعیب، ما تو و کسانی را که با تو باور آورده‌اند بی‌گمان از شهر خود اخراج خواهیم کرد، مگر آنکه به آموزهٔ ما دوباره درآیید.»

ڡال الملا الدٮں اسٮكٮروا مں ڡومه لٮحرحٮك ٮسعٮٮ والدٮں امٮوا معك مں ڡرٮٮٮا او لٮعودں ڡى ملٮٮا

بر خدا دروغی برمی‌ساختیم، اگر پس از آنکه خدا ما را از آن نجات داد، به آموزهٔ شما دوباره درمی‌آمدیم.

ڡد اڡٮرٮٮا على الله كدٮا اں عدٮا ڡى ملٮكم ٮعد اد ٮحٮٮا الله مٮها

ما را نشاید که به آن دوباره درآییم، مگر آنکه خدا، سرپرست ما، را پسند افتد.

وما ٮكوں لٮا اں ٮعود ڡٮها الا اں ٮسا الله رٮٮا

سرپرست ما هر چیز را با دانش خود در بر می‌گیرد.

وسع رٮٮا كل سى علما

ما به خدا وکالت می‌دهیم.

على الله ٮوكلٮا

ای سرپرست ما، میان ما و قوم ما، به حقیقت، بگشای:

رٮٮا اڡٮح ٮٮٮٮا وٮٮں ڡومٮا ٮالحٯ

کسانی که شعیب را دروغ انگاشته بودند، گویی هرگز در آن زندگی نکرده بودند.

الدٮں كدٮوا سعٮٮا كاں لم ٮعٮوا ڡٮها

به آنان پشت کرد و گفت: «ای قوم من! پیام‌های سرپرستم را همانا به شما رساندم و شما را اندرز دادم.

ڡٮولى عٮهم وڡال ٮڡوم لڡد اٮلعٮكم رسلٮ رٮى وٮصحٮ لكم

سپس بدی را با نیکی جایگزین کردیم، تا آنکه شکوفا شدند

ٮم ٮدلٮا مكاں السٮٮه الحسٮه حٮى عڡوا

و اگر مردم شهرها باور آورده بودند و محتاط بوده بودند، ما همانا خجستگی‌هایی از آسمان و زمین بر آنان می‌گشودیم؛

ولو اں اهل الڡرى امٮوا واٮڡوا لڡٮحٮا علٮهم ٮركٮ مں السما والارص

پس آیا خود را از توطئهٔ خدا در امان می‌یابند؟

اڡامٮوا مكر الله

آیا کسانی که پس از مردمی که در آن بودند زمین را به ارث می‌برند، پس با این راه نموده نمی‌شوند: اگر ما را پسند می‌افتاد، بهای تقصیرهایشان را بر آنان به وقوع می‌رساندیم،

اولم ٮهد للدٮں ٮرٮوں الارص مں ٮعد اهلها اں لو ٮسا اصٮٮهم ٮدٮوٮهم

اینها شهرهایی‌اند که برخی اطلاعات آن‌ها را برای تو حکایت می‌کنیم.

ٮلك الڡرى ٮڡص علٮك مں اٮٮاٮها

فرستادگانشان همانا با برهان‌های روشن به سوی آنان آمده بودند، اما آماده نبودند به آنچه پیش‌تر دروغ انگاشته بودند باور آورند.

ولڡد حاٮهم رسلهم ٮالٮٮٮٮ ڡما كاٮوا لٮومٮوا ٮما كدٮوا مں ڡٮل

و ما در بیشترشان هیچ پیمانِ نگاه‌داشته‌شده‌ای نیافتیم؛

وما وحدٮا لاكٮرهم مں عهد

سپس پس از آنان موسی را با نشانه‌های ما به سوی فرعون و دربار او برانگیختیم، اما بر آن‌ها ستم کردند.

ٮم ٮعٮٮا مں ٮعدهم موسى ٮاٮٮٮا الى ڡرعوں وملاٮه ڡطلموا ٮها

و موسی گفت: «ای فرعون! من همانا فرستاده‌ای از سرپرست همهٔ هستی‌ها هستم، به حقیقت،

وڡال موسى ٮڡرعوں اٮى رسول مں رٮ العلمٮں حڡٮٯ

ملزم به اینکه دربارهٔ خدا تنها حقیقت را بگویم.

على اں لا اڡول على الله الا الحٯ

من با برهانی روشن از سرپرست شما به سوی شما آمده‌ام؛

ڡد حٮٮكم ٮٮٮٮه مں رٮكم

دربار قوم فرعون گفت: «این بی‌گمان چشم‌بندی دانا است، که می‌خواهد شما را از زمین شما بیرون کند.»

ڡال الملا مں ڡوم ڡرعوں اں هدا لسحر علٮم ٮرٮد اں ٮحرحكم مں ارصكم

گفت: «بیفکنید.»

ڡال الڡوا

چون افکندند، چشم‌های مردم را به چشم‌بندی فریفتند، و آنان را از هیبت آکندند،

ڡلما الڡوا سحروا اعٮں الٮاس واسٮرهٮوهم

و ما به موسی پرده برداشتیم: «عصای خود را بیفکن»؛

واوحٮٮا الى موسى اں الٯ عصاك

و تو تنها از ما کینه می‌ورزی از آنکه به نشانه‌های سرپرست ما باور آوردیم، هنگامی که به ما رسیدند.

وما ٮٮڡم مٮا الا اں امٮا ٮاٮٮ رٮٮا لما حاٮٮا

و دربار قوم فرعون گفت: «آیا موسی و قومش را رها خواهی کرد تا در زمین تباهی بیفشانند و تو و فرمان‌برداری‌ای را که به تو بدهکارند رها کنند؟»

وڡال الملا مں ڡوم ڡرعوں اٮدر موسى وڡومه لٮڡسدوا ڡى الارص وٮدرك والهٮك

موسی به قوم خود گفت: «از خدا یاری بجویید، و شکیبا باشید؛

ڡال موسى لڡومه اسٮعٮٮوا ٮالله واصٮروا

زیرا زمین از آنِ خدا است؛ او آن را به هر که او را پسند افتد از فرمان‌برداران خود به ارث می‌دهد،

اں الارص لله ٮورٮها مں ٮسا مں عٮاده

گفتند: «پیش از آنکه به سوی ما بیایی آزرده شدیم، و پس از آنکه به سوی ما آمدی.»

ڡالوا اودٮٮا مں ڡٮل اں ٮاٮٮٮا ومں ٮعد ما حٮٮٮا

چون نیکی به آنان می‌رسد، می‌گویند: «این از آنِ ما است»؛

ڡادا حاٮهم الحسٮه ڡالوا لٮا هده

و اگر بدی‌ای به آنان رخ دهد، آن را به شگونی بد از موسی و کسانی که با او هستند نسبت می‌دهند.

واں ٮصٮهم سٮٮه ٮطٮروا ٮموسى ومں معه

آیا نه اینکه در واقع شگونشان نزد خدا است؟

الا اٮما طٮرهم عٮد الله

و قومی را که به ناتوانی کشانده شده بود، خاورها و باخترهای زمینی را که خجسته گردانده بودیم به ارث دادیم.

واورٮٮا الڡوم الدٮں كاٮوا ٮسٮصعڡوں مسرٯ الارص ومعرٮها الٮى ٮركٮا ڡٮها

و سخن زیبای سرپرست تو بر فرزندان اسرائیل به تمام رسانده شد، به‌خاطر آنکه شکیبایی کردند؛

وٮمٮ كلمٮ رٮك الحسٮى على ٮٮى اسرٮل ٮما صٮروا

و فرزندان اسرائیل را از دریا گذراندیم؛ به قومی رسیدند که در برابر بت‌هایشان ایستاده بودند.

وحورٮا ٮٮٮى اسرٮل الٮحر ڡاٮوا على ڡوم ٮعكڡوں على اصٮام لهم

گفتند: «ای موسی! برای ما ایزدی بساز، چنان‌که آنان را ایزدانی است.»

ڡالوا ٮموسى احعل لٮا الها كما لهم الهه

آنچه اینان به جا می‌آورند محکوم به ویرانی است،

اں هولا مٮٮر ما هم ڡٮه

و چون شما را از خاندان فرعون نجات دادیم، آنان که کیفر بد بر شما وارد می‌کردند، پسرانتان را قتل‌عام می‌کردند و به شرم زنانتان لطمه می‌زدند —

واد اٮحٮٮكم مں ال ڡرعوں ٮسوموٮكم سو العداٮ ٮڡٮلوں اٮٮاكم وٮسٮحٮوں ٮساكم

و برای موسی وعده‌گاهی سی‌شبه مقرر کردیم که آن را با ده شب کامل کردیم: بدین‌سان وعده‌گاه مقرر سرپرستش در چهل شب کامل شد.

ووعدٮا موسى ٮلٮٮں لٮله واٮممٮها ٮعسر ڡٮم مٮڡٮ رٮه ارٮعٮں لٮله

و چون موسی به وعده‌گاه مقرر ما آمد، و سرپرستش با او سخن گفت، گفت: «ای سرپرست من، خود را به من بنمای تا تو را بنگرم.»

ولما حا موسى لمٮڡٮٮا وكلمه رٮه ڡال رٮ ارٮى اٮطر الٮك

گفت: «مرا نخواهی دید، اما به کوه بنگر: اگر بر جای خود ماند، آنگاه مرا خواهی دید.»

ڡال لں ٮرٮٮى ولكں اٮطر الى الحٮل ڡاں اسٮڡر مكاٮه ڡسوڡ ٮرٮٮى

چون سرپرستش خود را بر کوه آشکار کرد، آن را هموار کرد، و موسی صاعقه‌زده افتاد.

ڡلما ٮحلى رٮه للحٮل حعله دكا وحر موسى صعڡا

و ما برای او بر لوحه‌ها پندی دربارهٔ هر چیز و تفصیلی از هر چیز نوشتیم.

وكٮٮٮا له ڡى الالواح مں كل سى موعطه وٮڡصٮلا لكل سى

پس آن‌ها را با نیرو بگیر، و به قوم خود دستور بده که زیباترین آنچه در آن‌ها است بگیرند.

ڡحدها ٮڡوه وامر ڡومك ٮاحدوا ٮاحسٮها

کسانی را که در زمین بی‌حق خودبزرگ‌بینی می‌کنند از نشانه‌های خود دور خواهم داشت؛ حتی اگر هر نشانه‌ای را می‌دیدند، به آن باور نمی‌آوردند، و اگر راه راستی را می‌دیدند، آن را راه نمی‌گرفتند، در حالی که اگر راه سرگردانی را می‌دیدند، آن را راه می‌گرفتند.

ساصرڡ عں اٮٮى الدٮں ٮٮكٮروں ڡى الارص ٮعٮر الحٯ واں ٮروا كل اٮه لا ٮومٮوا ٮها واں ٮروا سٮٮل الرسد لا ٮٮحدوه سٮٮلا واں ٮروا سٮٮل العى ٮٮحدوه سٮٮلا

و قوم موسی پس از او از زیورهایشان گوساله‌ای گرفتند، پیکری که بانگ برمی‌آورد.

واٮحد ڡوم موسى مں ٮعده مں حلٮهم عحلا حسدا له حوار

آیا پس نمی‌دیدند که با آنان سخن نمی‌گوید و آنان را به هیچ راهی راه نمی‌نمود؟

الم ٮروا اٮه لا ٮكلمهم ولا ٮهدٮهم سٮٮلا

چون موسی خشمگین و تلخ‌کام به سوی قوم خود بازگشت، گفت: «چه ناپسند است آنچه پس از من به جای من کردید!

ولما رحع موسى الى ڡومه عصٮں اسڡا ڡال ٮٮسما حلڡٮموٮى مں ٮعدى

آیا خواستید در دستور سرپرست خود شتاب بخشید؟»

اعحلٮم امر رٮكم

و لوحه‌ها را افکند، و سر برادرش را گرفت و او را به سوی خود کشید.

والڡى الالواح واحد ٮراس احٮه ٮحره الٮه

گفت: «ای سرپرست من، مرا و برادرم را ببخشای، و ما را به مهر خود درآور؛

ڡال رٮ اعڡر لى ولاحى وادحلٮا ڡى رحمٮك

کسانی که گوساله را گرفتند، خشمی از سرپرستشان همانا به آنان خواهد رسید، و خواری‌ای در زندگی نزدیک.

اں الدٮں اٮحدوا العحل سٮٮالهم عصٮ مں رٮهم ودله ڡى الحٮوه الدٮٮا

و موسی از میان قوم خود هفتاد مرد را، برای وعده‌گاه مقرر ما، اختیار کرد.

واحٮار موسى ڡومه سٮعٮں رحلا لمٮڡٮٮا

چون لرزه آنان را گرفت، گفت: «ای سرپرست من، اگر تو را پسند افتاده بود، آنان را از پیش نابود می‌کردی، و مرا نیز.

ڡلما احدٮهم الرحڡه ڡال رٮ لو سٮٮ اهلكٮهم مں ڡٮل واٮى

آیا ما را برای آنچه نابخردان در میان ما کردند نابود می‌کنی؟

اٮهلكٮا ٮما ڡعل السڡها مٮا

این تنها آزمون تو است که با آن هر که را تو را پسند افتد گمراه می‌کنی، و هر که را تو را پسند افتد راه می‌نمایی.

اں هى الا ڡٮٮٮك ٮصل ٮها مں ٮسا وٮهدى مں ٮسا

و برای ما در این زندگی نزدیک دهشی بنویس، و نیز در زندگی واپسین؛

واكٮٮ لٮا ڡى هده الدٮٮا حسٮه وڡى الاحره

زیرا ما به سوی تو برمی‌گردیم.»

اٮا هدٮا الٮك

گفت: «کیفر من را به هر که مرا پسند افتد به وقوع می‌رسانم،

ڡال عداٮى اصٮٮ ٮه مں اسا

پس آن را خواهم نوشت برای کسانی که محتاط‌اند، گشاده‌دستی ناب می‌دهند، و به نشانه‌های ما باور می‌آورند، کسانی که از فرستاده، اطلاع‌دهنده‌ای که پیش‌تر نوشته‌ای نداشت، پیروی می‌کنند، که او را نزد خود در تورات و انجیل نوشته‌شده می‌یابند، که آنان را به آنچه شناخته‌شده است دستور می‌دهد و از آنچه مردود است قدغن می‌کند، چیزهای خوب را برای آنان روا می‌کند و چیزهای پلید را بر آنان ممنوع می‌کند، و یوغشان و غل‌هایی را که بر آنان سنگینی می‌کرد از آنان برمی‌دارد.

ڡساكٮٮها للدٮں ٮٮڡوں وٮوٮوں الركوه والدٮں هم ٮاٮٮٮا ٮومٮوں الدٮں ٮٮٮعوں الرسول الٮٮى الامى الدى ٮحدوٮه مكٮوٮا عٮدهم ڡى الٮورٮه والاٮحٮل ٮامرهم ٮالمعروڡ وٮٮهٮهم عں المٮكر وٮحل لهم الطٮٮٮ وٮحرم علٮهم الحٮٮٮ وٮصع عٮهم اصرهم والاعلل الٮى كاٮٮ علٮهم

بگو: «ای انسان‌ها! من همانا فرستادهٔ خدا به سوی همهٔ شما هستم، آن که پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ او است.

ڡل ٮاٮها الٮاس اٮى رسول الله الٮكم حمٮعا الدى له ملك السموٮ والارص

هیچ ایزدی نیست مگر او.

لا اله الا هو

او زندگی می‌بخشد و می‌میراند.

ٮحى وٮمٮٮ

پس به خدا و فرستادهٔ او، اطلاع‌دهنده‌ای که پیش‌تر نوشته‌ای نداشت، باور آورید، که به خدا و کلام‌های او باور می‌آورد،

ڡامٮوا ٮالله ورسوله الٮٮى الامى الدى ٮومں ٮالله وكلمٮه

و ما آنان را به دوازده دودمان، به جامعه‌هایی، بخش کردیم،

وڡطعٮهم اٮٮٮى عسره اسٮاطا امما

و به موسی پرده برداشتیم، هنگامی که قومش از او نوشیدنی خواستند: «با عصایت بر صخره بزن»؛

واوحٮٮا الى موسى اد اسٮسڡٮه ڡومه اں اصرٮ ٮعصاك الححر

و ناگاه دوازده چشمه از آن جوشید:

ڡاٮٮحسٮ مٮه اٮٮٮا عسره عٮٮا

هر گروهی از انسان‌ها جای نوشیدن خود را شناخت.

ڡد علم كل اٮاس مسرٮهم

و سایهٔ ابر را بر آنان گستردیم، و ترنجبین و بلدرچین را بر آنان فرود آوردیم:

وطللٮا علٮهم العمم واٮرلٮا علٮهم المں والسلوى

«از چیزهای خوبی که شما را روزی داده‌ایم بخورید.»

كلوا مں طٮٮٮ ما ررڡٮكم

آنان بر ما ستم نکردند،

وما طلموٮا

و چون به آنان گفته شد: «در این شهر سکنا گزینید، از آن هرجا که شما را پسند افتد بخورید، بگویید: ما را سبکبار کن، و از در، پیشانی بر خاک نهاده، درآیید: خطاهایتان را خواهیم بخشود.

واد ڡٮل لهم اسكٮوا هده الڡرٮه وكلوا مٮها حٮٮ سٮٮم وڡولوا حطه وادحلوا الٮاٮ سحدا ٮعڡر لكم حطٮٮكم

و از آنان دربارهٔ شهری که همجوار دریا بود بپرس: چون دربارهٔ آسایش از حدود می‌گذشتند، ماهی‌هایشان در روز آسایششان، بر روی آب، به سوی آنان می‌آمدند؛ و روزی که آسایش را نگاه نمی‌داشتند، نزدشان نمی‌آمدند.

وسلهم عں الڡرٮه الٮى كاٮٮ حاصره الٮحر اد ٮعدوں ڡى السٮٮ اد ٮاٮٮهم حٮٮاٮهم ٮوم سٮٮهم سرعا وٮوم لا ٮسٮٮوں لا ٮاٮٮهم

و چون جامعه‌ای از میان آنان گفت: «چرا قومی را که خدا نابودشان خواهد کرد، یا به کیفری سخت کیفر خواهد داد، پند می‌دهید؟»

واد ڡالٮ امه مٮهم لم ٮعطوں ڡوما الله مهلكهم او معدٮهم عداٮا سدٮدا

و چون سرپرست تو اعلام کرد که بی‌گمان تا روز حضور بر آنان کسی را برخواهد انگیخت که کیفر بد بر آنان وارد کند.

واد ٮادں رٮك لٮٮعٮں علٮهم الى ٮوم الڡٮمه مں ٮسومهم سو العداٮ

سرپرست تو بی‌گمان در تنبیه شتابنده است،

اں رٮك لسرٮع العڡاٮ

و ما آنان را بر زمین در جامعه‌هایی بخش کردیم:

وڡطعٮهم ڡى الارص امما

از میان آنان کسانی هستند که شایسته‌اند، و از میان آنان کسانی که کمتر چنین‌اند.

مٮهم الصلحوں ومٮهم دوں دلك

سپس نسلی پسین جانشین آنان شد که نوشتار را به ارث برد، کالای زودگذر این فروتر را برمی‌گیرد و می‌گوید: «برای ما بخشوده خواهد شد»؛ و اگر کالایی همانند باز به آنان آید، آن را برمی‌گیرند.

ڡحلڡ مں ٮعدهم حلڡ ورٮوا الكٮٮ ٮاحدوں عرص هدا الادٮى وٮڡولوں سٮعڡر لٮا واں ٮاٮهم عرص مٮله ٮاحدوه

آیا پیمان استوار نوشتار از آنان گرفته نشد، که دربارهٔ خدا تنها حقیقت را خواهند گفت؟

الم ٮوحد علٮهم مٮٮٯ الكٮٮ اں لا ٮڡولوا على الله الا الحٯ

و آنچه را در آن است بررسی کرده‌اند.

ودرسوا ما ڡٮه

حال آنکه جایگاه واپسین برای محتاطان بهتر است.

والدار الاحره حٮر للدٮں ٮٮڡوں

و چون کوه را بر فراز آنان برکندیم، گویی سایبانی بود، و فرض کردند که بر آنان فرو خواهد ریخت:

واد ٮٮڡٮا الحٮل ڡوڡهم كاٮه طله وطٮوا اٮه واڡع ٮهم

تا آنان در روز حضور نگویند: «ما همانا از این بی‌اعتنا بودیم»، یا نگویند: «این نیاکان ما بودند که پیش‌تر انباز گرفتند، و ما تنها تباری پس از آنان بودیم.

سهدٮا اں ٮڡولوا ٮوم الڡٮمه اٮا كٮا عں هدا عڡلٮں او ٮڡولوا اٮما اسرك اٮاوٮا مں ڡٮل وكٮا درٮه مں ٮعدهم

و اگر ما را پسند افتاده بود، او را به آن‌ها بالا می‌بردیم؛ اما او به زمین چسبید و از هیجان خود پیروی کرد.

ولو سٮٮا لرڡعٮه ٮها ولكٮه احلد الى الارص واٮٮع هوٮه

نمونهٔ او نمونهٔ سگ است: اگر بر او بار بنهی، له‌له می‌زند، و اگر رهایش کنی، له‌له می‌زند.

ڡمٮله كمٮل الكلٮ اں ٮحمل علٮه ٮلهٮ او ٮٮركه ٮلهٮ

این نمونهٔ قومی است که نشانه‌های ما را دروغ انگاشتند.

دلك مٮل الڡوم الدٮں كدٮوا ٮاٮٮٮا

هر که را خدا راه نماید، او است که راهنمایی می‌پذیرد؛

مں ٮهد الله ڡهو المهٮدى

و ما همانا بسیاری از نهانیان و انسان‌ها را برای جهنم پراکندیم؛

ولڡد دراٮا لحهٮم كٮٮرا مں الحں والاٮس

آنان را هسته‌هایی است که با آن‌ها درک نمی‌کنند،

لهم ڡلوٮ لا ٮڡڡهوں ٮها

چشم‌هایی که با آن‌ها روشن نمی‌بینند،

ولهم اعٮں لا ٮٮصروں ٮها

و گوش‌هایی که با آن‌ها نمی‌شنوند.

ولهم اداں لا ٮسمعوں ٮها

اینانند که همچون چارپایان‌اند — نه، گمراه‌ترند.

اولٮك كالاٮعم ٮل هم اصل

و زیباترین ویژگی‌ها از آنِ خدا است؛ پس او را به آن‌ها فرا بخوانید،

ولله الاسما الحسٮى ڡادعوه ٮها

و کسانی را که ویژگی‌های او را به کج‌راهه می‌برند رها کنید.

ودروا الدٮں ٮلحدوں ڡى اسمٮه

و کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ می‌انگارند، ما به‌تدریج خواهیم برد، از جایی که نمی‌دانند، و به آنان زمان می‌دهم،

والدٮں كدٮوا ٮاٮٮٮا سٮسٮدرحهم مں حٮٮ لا ٮعلموں واملى لهم

پس آیا نمی‌اندیشند؟

اولم ٮٮڡكروا

همراه آنان هیچ اختلالی ندارد.

ما ٮصاحٮهم مں حٮه

پس آیا در پادشاهی برتر آسمان‌ها و زمین، و در هر آنچه خدا آفریده است، ننگریسته‌اند، و در اینکه ممکن است زمان مقررشان از پیش نزدیک شده باشد؟

اولم ٮٮطروا ڡى ملكوٮ السموٮ والارص وما حلٯ الله مں سى واں عسى اں ٮكوں ڡد اڡٮرٮ احلهم

هر که را خدا گمراه کند، هیچ راهنمایی برای او نیست،

مں ٮصلل الله ڡلا هادى له

از تو دربارهٔ آن لحظه بازپرسی می‌کنند: کی لنگر خواهد انداخت؟

ٮسلوٮك عں الساعه اٮاں مرسٮها

بگو: «دانش آن تنها نزد سرپرست من است؛

ڡل اٮما علمها عٮد رٮى

هیچ‌کس، مگر او، آن را در زمانش آشکار نخواهد کرد.

لا ٮحلٮها لوڡٮها الا هو

در آسمان‌ها و بر زمین سنگین است؛

ٮڡلٮ ڡى السموٮ والارص

تنها ناگهان به شما خواهد آمد.»

لا ٮاٮٮكم الا ٮعٮه

از تو بازپرسی می‌کنند، گویی که تو آن را تا انتها کاویده‌ای.

ٮسلوٮك كاٮك حڡى عٮها

بگو: «دانش آن تنها نزد خدا است،

ڡل اٮما علمها عٮد الله

بگو: «من برای خود نه سودی دارم و نه آسیبی، مگر آنچه خدا را پسند افتد.

ڡل لا املك لٮڡسى ٮڡعا ولا صرا الا ما سا الله

و اگر آنچه فراتر از حواس است می‌دانستم، همانا از دارایی‌ها بسیار می‌اندوختم،

ولو كٮٮ اعلم العٮٮ لاسٮكٮرٮ مں الحٮر

و بدی به من دست نمی‌زد.

وما مسٮى السو

من تنها هشداردهنده‌ام،

اں اٮا الا ٮدٮر

اوست که شما را از یک خویشتن آفرید، و همسرش را از آن بیرون آورد، تا نزد او آرامش یابد.

هو الدى حلڡكم مں ٮڡس وحده وحعل مٮها روحها لٮسكں الٮها

و چون او را پوشاند، باری سبک برداشت که با آن گذشت؛

ڡلما ٮعسٮها حملٮ حملا حڡٮڡا ڡمرٮ ٮه

اما چون به آنان فرزندی سالم داد، در آنچه به آنان داده بود برای او انبازانی قرار دادند.

ڡلما اٮٮهما صلحا حعلا له سركا ڡٮما اٮٮهما

و اگر آنان را به راهنمایی دعوت کنید، از شما پیروی نمی‌کنند.

واں ٮدعوهم الى الهدى لا ٮٮٮعوكم

کسانی که غیر از خدا فرا می‌خوانید، همانا فرمان‌برداران مانند شمایند؛

اں الدٮں ٮدعوں مں دوں الله عٮاد امٮالكم

آیا پاهایی دارند که با آن‌ها راه می‌روند؟

الهم ارحل ٮمسوں ٮها

یا دست‌هایی دارند که با آن‌ها چنگ می‌زنند؟

ام لهم اٮد ٮٮطسوں ٮها

یا چشم‌هایی دارند که با آن‌ها روشن می‌بینند؟

ام لهم اعٮں ٮٮصروں ٮها

یا گوش‌هایی دارند که با آن‌ها می‌شنوند؟

ام لهم اداں ٮسمعوں ٮها

زیرا متحد من خدا است، که نوشتار را فرود آورد،

اں ولى الله الدى ٮرل الكٮٮ

و اگر آنان را به راهنمایی دعوت کنید، نمی‌شنوند؛

واں ٮدعوهم الى الهدى لا ٮسمعوا

مازاد را بگیر،

حد العڡو

به آنچه شناخته‌شده است دستور بده،

وامر ٮالعرڡ

و اگر نیشی از منحرف‌کننده تو را نیش زند، پناه خدا را بجوی،

واما ٮٮرعٮك مں السٮطں ٮرع ڡاسٮعد ٮالله

در حالی که برادرانشان آنان را همواره بیشتر در سرگردانی فرو می‌کشند،

واحوٮهم ٮمدوٮهم ڡى العى

و چون برای آنان نشانه‌ای نیاوری، می‌گویند: «چرا آن را خودت انتخاب نکردی؟»

وادا لم ٮاٮهم ٮاٮه ڡالوا لولا احٮٮٮٮها

بگو: «من تنها از آنچه از سوی سرپرستم برای من پرده‌برداری شده است پیروی می‌کنم؛

ڡل اٮما اٮٮع ما ٮوحى الى مں رٮى