An-Nazi'at النازعات

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. سوگند به آنان که با فروبردن برمی‌کنند، آنان که با نرمی می‌گشایند، آنان که شناکنان شنا می‌کنند، آنان که پیشی‌گیرانه پیشی می‌گیرند، آنان که کارها را سامان می‌دهند — روزی که نخستین لرزه خواهد لرزاند و دومین از پی آن خواهد آمد،

ٮسم الله الرحمں الرحٮم والٮرعٮ عرڡا والٮسطٮ ٮسطا والسٮحٮ سٮحا ڡالسٮڡٮ سٮڡا ڡالمدٮرٮ امرا ٮوم ٮرحڡ الراحڡه ٮٮٮعها الرادڡه

هسته‌هایی، در آن روز، لرزان خواهند بود، و بینایی‌هایشان فروتن خواهد بود.

ڡلوٮ ٮومٮد واحڡه اٮصرها حسعه

خواهند گفت: «آیا به‌راستی به حالت نخستین خود بازگردانده خواهیم شد، پس از آنکه استخوان‌هایی پوسیده شده باشیم؟»

ٮڡولوں اٮا لمردودوں ڡى الحاڡره ادا كٮا عطما ٮحره

خواهند گفت: «آنگاه تلافی‌ای بس زیان‌کار می‌بود!» با این همه، تنها یک غرش خواهد بود، و اینک ایستاده‌اند، بر روی جهان.

ڡالوا ٮلك ادا كره حاسره ڡاٮما هى رحره وحده ڡادا هم ٮالساهره

آیا گفتارِ مربوط به موسی به تو رسیده است؟ چون سرپرستش او را در دره‌ای پاک‌گردانده‌شده، طوی، ندا داد،

هل اٮٮك حدٮٮ موسى اد ٮادٮه رٮه ٮالواد المڡدس طوى

«برو به سوی فرعون، او از حد فراتر رفته است؛ به او بگو: «آیا می‌خواهی خود را پاک کنی، تا من تو را به سوی سرپرستت راه نمایم، تا او را بیم داشته باشی؟»»

ادهٮ الى ڡرعوں اٮه طعى ڡڡل هل لك الى اں ٮركى واهدٮك الى رٮك ڡٮحسى

او آنگاه بزرگ‌ترین نشانه را به او نشان داد؛ اما دروغ انگاشت و فرمان نبرد، سپس پشت کرد در حالی که می‌کوشید، گرد آورد، بانگ زد و گفت: «من سرور شما هستم، بسیار بالا.» آنگاه خدا او را به سرمشقی بازدارنده از زندگی واپسین و زندگی نخستین گرفت.

ڡارٮه الاٮه الكٮرى ڡكدٮ وعصى ٮم ادٮر ٮسعى ڡحسر ڡٮادى ڡڡال اٮا رٮكم الاعلى ڡاحده الله ٮكال الاحره والاولى

بی‌گمان در آن درسی است برای کسی که بیم دارد.

اں ڡى دلك لعٮره لمں ٮحسى

آیا آفریدن شما دشوارتر است، یا آسمان؟

اٮٮم اسد حلڡا ام السما

آن را ساخت، سقف آن را بالا برد، سپس آن را شکل داد؛ شب آن را تیره کرد و روشنایی بامدادی آن را بیرون آورد.

ٮٮٮها رڡع سمكها ڡسوٮها واعطس لٮلها واحرح صحٮها

و زمین را، پس از آن، او آن را شکوفا کرد: آب آن و چراگاهش را از آن بیرون آورد، و کوه‌ها را، آن‌ها را لنگر انداخت — بهره‌ای برای شما و برای دام‌های شما.

والارص ٮعد دلك دحٮها احرح مٮها ماها ومرعٮها والحٮال ارسٮها مٮعا لكم ولاٮعمكم

سپس، چون بلای بزرگ خواهد آمد، روزی که انسان آنچه را برایش کوشیده است به یاد خواهد آورد، و کوره به هر که ببیند نشان داده خواهد شد،

ڡادا حاٮ الطامه الكٮرى ٮوم ٮٮدكر الاٮسں ما سعى وٮررٮ الححٮم لمں ٮرى

اما آن‌که از حد فراتر رفته و زندگی نزدیک را برگزیده است، کوره همانا پناهگاه او خواهد بود؛

ڡاما مں طعى واٮر الحٮوه الدٮٮا ڡاں الححٮم هى الماوى

و اما آن‌که از ایستادن در برابر سرپرستش ترسیده است، و برای خویشتن هیجان را ممنوع کرده است، باغ همانا پناهگاه او خواهد بود.

واما مں حاڡ مڡام رٮه وٮهى الٮڡس عں الهوى ڡاں الحٮه هى الماوى

از تو دربارهٔ آن لحظه بازپرسی می‌کنند: کی لنگر خواهد انداخت؟

ٮسلوٮك عں الساعه اٮاں مرسٮها

پس تو را با یادآوری آن چه کار؟

ڡٮم اٮٮ مں دكرٮها

حد نهایی آن به سوی سرپرست توست.

الى رٮك مٮٮهٮها

تو فقط هشداردهندهٔ آن‌کسی هستی که از آن بیم دارد.

اٮما اٮٮ مٮدر مں ٮحسٮها

به آنان چنین خواهد نمود، روزی که آن را خواهند دید، که فقط یک عصر یا یک صبح گذرانده‌اند.

كاٮهم ٮوم ٮروٮها لم ٮلٮٮوا الا عسٮه او صحٮها