Al-Ma'ida المائدة

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. ای باورآوردگان! به قراردادها وفادار باشید.

ٮسم الله الرحمں الرحٮم ٮاٮها الدٮں امٮوا اوڡوا ٮالعڡود

بر شما چارپایان گله روا شده است، مگر آنچه بر شما برخوانده می‌شود — بی‌آنکه شکار را روا بشمارید، در حالی که در حالت مصون از تعرّض هستید؛

احلٮ لكم ٮهٮمه الاٮعم الا ما ٮٮلى علٮكم عٮر محلى الصٮد واٮٮم حرم

ای باورآوردگان! شاخص‌های محسوس خدا را روا مشمارید، نه ماه مصون از تعرّض را، نه هدیه‌های داوطلبانه را، نه پیشکش‌های نذرشده را، و نه آنان را که به سوی خانهٔ مصون از تعرّض می‌روند و لطفی از سرپرست خود و پسندی می‌جویند.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮحلوا سعٮر الله ولا السهر الحرام ولا الهدى ولا الڡلٮد ولا امٮں الٮٮٮ الحرام ٮٮٮعوں ڡصلا مں رٮهم ورصوٮا

و چون از آن حالت درآمدید، شکار کنید.

وادا حللٮم ڡاصطادوا

و دشمنی گروهی، از اینکه راه شما را به جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض بست، شما را به حمله نکشاند.

ولا ٮحرمٮكم سٮاں ڡوم اں صدوكم عں المسحد الحرام اں ٮعٮدوا

در فضیلت و احتیاط به یکدیگر کمک کنید،

وٮعاوٮوا على الٮر والٮڡوى

و در تعدی و دشمنی به یکدیگر کمک نکنید.

ولا ٮعاوٮوا على الاٮم والعدوں

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

بر شما ممنوع شده‌اند: جانور مرده، خون، گوشت خوک، آنچه برای غیر از خدا اختصاص یافته است، جانور خفه‌شده، جانور در حال مرگ، جانور فرسوده از بیماری، جانور مرده از ضربهٔ شاخ، و آنچه درنده‌ای خورده است — مگر آنچه با آتش پاک کرده‌اید — و نیز جانور سربریده‌شده به‌صورت مشترک، با سهم‌بندی به‌قرعهٔ تیر.

حرمٮ علٮكم المٮٮه والدم ولحم الحٮرٮر وما اهل لعٮر الله ٮه والمٮحٮڡه والموڡوده والمٮردٮه والٮطٮحه وما اكل السٮع الا ما دكٮٮم وما دٮح على الٮصٮ واں ٮسٮڡسموا ٮالارلم

این یک تجاوز است.

دلكم ڡسٯ

امروز انکارکنندگان از قانون شما ناامید شده‌اند؛

الٮوم ٮٮس الدٮں كڡروا مں دٮٮكم

پس از آنان بیم نداشته باشید، بلکه از من بیم داشته باشید.

ڡلا ٮحسوهم واحسوں

امروز قانون شما را برای شما کامل کردم، دهش خود را بر شما تمام کردم، و بی‌خدشگی نزد خدا را به‌عنوان قانون برای شما پسندیدم.

الٮوم اكملٮ لكم دٮٮكم واٮممٮ علٮكم ٮعمٮى ورصٮٮ لكم الاسلم دٮٮا

از تو می‌پرسند: چه چیزی برای‌شان روا شده است؟

ٮسلوٮك مادا احل لهم

بگو: «چیزهای نیک بر شما روا شده است، و نیز جانوران شکار که به‌عنوان آموزگار آموخته‌اید، از آنچه خدا به شما آموخته به آنان می‌آموزید.

ڡل احل لكم الطٮٮٮ وما علمٮم مں الحوارح مكلٮٮں ٮعلموٮهں مما علمكم الله

پس از آنچه برای شما می‌گیرند بخورید، و نام خدا را بر آن یادآوری کنید.

ڡكلوا مما امسكں علٮكم وادكروا اسم الله علٮه

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

امروز چیزهای نیک بر شما روا شده است. خوراک کسانی که نوشتار به آنان داده شده است برای شما روا است، و خوراک شما برای آنان روا است. و زنان محفوظ‌شده با پیوند زناشویی از میان باورمندان، و زنان محفوظ‌شده با پیوند زناشویی از میان کسانی که پیش از شما نوشتار به آنان داده شده است، آنگاه که پاداش‌شان را به آنان می‌دهید، در حالی که به پیوند زناشویی درمی‌آیید، نه بی‌بندوبار و نه دارندهٔ دوستان پنهانی.

الٮوم احل لكم الطٮٮٮ وطعام الدٮں اوٮوا الكٮٮ حل لكم وطعامكم حل لهم والمحصٮٮ مں المومٮٮ والمحصٮٮ مں الدٮں اوٮوا الكٮٮ مں ڡٮلكم ادا اٮٮٮموهں احورهں محصٮٮں عٮر مسڡحٮں ولا مٮحدى احداں

ای باورآوردگان! چون برای تماس برمی‌خیزید، چهره‌ها و دست‌هایتان را تا آرنج بشویید، و بر سرهایتان دست بکشید،

ٮاٮها الدٮں امٮوا ادا ڡمٮم الى الصلوه ڡاعسلوا وحوهكم واٮدٮكم الى المراڡٯ وامسحوا ٮروسكم

و پاهایتان را تا زانوها بشویید.

وارحلكم الى الكعٮٮں

و اگر آلوده شده‌اید، خود را بشویید.

واں كٮٮم حٮٮا ڡاطهروا

و اگر بیمارید، یا در سفرید، یا یکی از شما نیاز طبیعی خود را برآورده کرده است، یا با زنی در خلوت درآمیخته‌اید، و آب نمی‌یابید، پس برون‌زدی نیک را قصد کنید، و از آن بر چهره‌ها و دست‌هایتان بکشید.

واں كٮٮم مرصى او على سڡر او حا احد مٮكم مں العاٮط او لمسٮم الٮسا ڡلم ٮحدوا ما ڡٮٮمموا صعٮدا طٮٮا ڡامسحوا ٮوحوهكم واٮدٮكم مٮه

خدا نمی‌خواهد هیچ دشواری بر شما بنهد،

ما ٮرٮد الله لٮحعل علٮكم مں حرح

و دهش خدا بر خود و پیمان استوار او را که شما را بدان بست، به یاد آورید، آنگاه که گفتید: «شنیدیم و گردن نهادیم.»

وادكروا ٮعمه الله علٮكم ومٮٮڡه الدى واٮڡكم ٮه اد ڡلٮم سمعٮا واطعٮا

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

ای باورآوردگان! از پابرجا نگه‌دارندگان برای خدا باشید، با انصاف گواهی دهید،

ٮاٮها الدٮں امٮوا كوٮوا ڡومٮں لله سهدا ٮالڡسط

و دشمنی گروهی شما را به دادگر نبودن نکشاند.

ولا ٮحرمٮكم سٮاں ڡوم على الا ٮعدلوا

دادگر باشید: این به احتیاط نزدیک‌تر است.

اعدلوا هو اڡرٮ للٮڡوى

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

ای باورآوردگان! دهش خدا بر خود را به یاد آورید، آنگاه که قومی قصد داشت دست‌ها را به سوی شما دراز کند، و او دست‌هایشان را از شما باز داشت.

ٮاٮها الدٮں امٮوا ادكروا ٮعمٮ الله علٮكم اد هم ڡوم اں ٮٮسطوا الٮكم اٮدٮهم ڡكڡ اٮدٮهم عٮكم

و نسبت به خدا محتاط باشید:

واٮڡوا الله

خدا همانا پیمان استوار پسران اسرائیل را گرفته بود، و ما از میان آنان دوازده نماینده برانگیختیم.

ولڡد احد الله مٮٮٯ ٮٮى اسرٮل وٮعٮٮا مٮهم اٮٮى عسر ٮڡٮٮا

و خدا گفت: «من همانا با شمایم.

وڡال الله اٮى معكم

اگر تماس را پابرجا نگه دارید، گشاده‌دستی ناب را بدهید، به فرستادگان من باور آورید، آنان را پشتیبانی کنید، و به خدا وامی نیکو دهید، بی‌گمان بدی‌هایتان را خواهم پوشاند، و بی‌گمان شما را به باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است در خواهم آورد.

لٮں اڡمٮم الصلوه واٮٮٮم الركوه وامٮٮم ٮرسلى وعررٮموهم واڡرصٮم الله ڡرصا حسٮا لاكڡرں عٮكم سٮاٮكم ولادحلٮكم حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر

به سبب شکستن پیمان استوارشان، آنان را نفرین کردیم و هسته‌هایشان را سخت گرداندیم: سخنان را دور از بافت‌شان دگرگون می‌کنند، و بخشی از آنچه به یادشان آورده شده بود را فراموش کردند.

ڡٮما ٮڡصهم مٮٮڡهم لعٮهم وحعلٮا ڡلوٮهم ڡسٮه ٮحرڡوں الكلم عں مواصعه وٮسوا حطا مما دكروا ٮه

و پیوسته در آنان خیانتی را خواهی شکافت، مگر اندکی از آنان.

ولا ٮرال ٮطلع على حاٮٮه مٮهم الا ڡلٮلا مٮهم

پس از آنان چشم بپوش، و صفحه را بگردان،

ڡاعڡ عٮهم واصڡح

و از میان کسانی که گفتند: «ما همانا یاری‌رسانانیم»، پیمان استوارشان را گرفتیم، اما بخشی از آنچه به یادشان آورده شده بود را فراموش کردند؛ پس میان آنان دشمنی و کینه افکندیم، تا روز حضور؛

ومں الدٮں ڡالوا اٮا ٮصرى احدٮا مٮٮڡهم ڡٮسوا حطا مما دكروا ٮه ڡاعرٮٮا ٮٮٮهم العداوه والٮعصا الى ٮوم الڡٮمه

نوری از خدا و نوشتاری آشکار به سوی شما آمده است، که خدا بدان هر که خشنودی او را پیروی کند به راه‌های صلح راه می‌نماید،

ڡد حاكم مں الله ٮور وكٮٮ مٮٮں ٮهدى ٮه الله مں اٮٮع رصوٮه سٮل السلم

و آنان را به اجازهٔ خود از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون می‌آورد،

وٮحرحهم مں الطلمٮ الى الٮور ٮادٮه

همانا انکار کردند کسانی که گفتند: «خدا همان مسیح پسر مریم است.»

لڡد كڡر الدٮں ڡالوا اں الله هو المسٮح اٮں مرٮم

بگو: «پس چه کسی در برابر خدا از چیزی مالک خواهد بود، اگر بخواهد مسیح پسر مریم، و مادرش، و همهٔ کسانی را که بر زمین‌اند نابود کند؟»

ڡل ڡمں ٮملك مں الله سٮا اں اراد اں ٮهلك المسٮح اٮں مرٮم وامه ومں ڡى الارص حمٮعا

و پادشاهی آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌ها است از آنِ خدا است.

ولله ملك السموٮ والارص وما ٮٮٮهما

آنچه را پسند او افتد می‌آفریند.

ٮحلٯ ما ٮسا

و بازگرایان و یاری‌رسانان گفتند: «ما پسران خدا و دوست‌داشته‌شدگان او هستیم.»

وڡالٮ الٮهود والٮصرى ٮحں اٮٮوا الله واحٮوه

بگو: «پس چرا شما را برای تقصیرهایتان کیفر می‌دهد؟

ڡل ڡلم ٮعدٮكم ٮدٮوٮكم

شما بلکه آدمیانی هستید از میان آنان که آفریده است.

ٮل اٮٮم ٮسر ممں حلٯ

هر که را پسند او افتد می‌بخشاید، و هر که را پسند او افتد کیفر می‌دهد.»

ٮعڡر لمں ٮسا وٮعدٮ مں ٮسا

و پادشاهی آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌ها است از آنِ خدا است،

ولله ملك السموٮ والارص وما ٮٮٮهما

ای دارندگان نوشتار! فرستادهٔ ما همانا به سوی شما آمده است، پس از وقفه‌ای میان فرستادگان برای شما روشنگری می‌کند، مبادا بگویید: «هیچ مژده‌دهنده و هشداردهنده‌ای به سوی ما نیامده است» — پس مژده‌دهنده و هشداردهنده‌ای به سوی شما آمده است.

ٮاهل الكٮٮ ڡد حاكم رسولٮا ٮٮٮں لكم على ڡٮره مں الرسل اں ٮڡولوا ما حاٮا مں ٮسٮر ولا ٮدٮر ڡڡد حاكم ٮسٮر وٮدٮر

و آنگاه که موسی به قوم خود گفت: «ای قوم من! دهش خدا بر خود را به یاد آورید، آنگاه که در میان شما اطلاع‌دهندگانی نهاد، و شما را پادشاهانی ساخت،

واد ڡال موسى لڡومه ٮڡوم ادكروا ٮعمه الله علٮكم اد حعل ڡٮكم اٮٮٮا وحعلكم ملوكا

ای قوم من! به سرزمین ویژه‌شده‌ای که خدا برای شما مقرر کرده است درآیید،

ٮڡوم ادحلوا الارص المڡدسه الٮى كٮٮ الله لكم

گفتند: «ای موسی! همانا در آنجا قومی خودکامه است،

ڡالوا ٮموسى اں ڡٮها ڡوما حٮارٮں

و ما همانا وارد آن نخواهیم شد تا آنکه آنان از آن بیرون نروند؛

واٮا لں ٮدحلها حٮى ٮحرحوا مٮها

دو مرد، از میان کسانی که می‌ترسیدند، که خدا دهش خود را بر آنان ارزانی کرده بود، گفتند: «از در بر آنان درآیید؛

ڡال رحلاں مں الدٮں ٮحاڡوں اٮعم الله علٮهما ادحلوا علٮهم الٮاٮ

چون وارد آن شدید، همانا شما پیروز خواهید بود.

ڡادا دحلٮموه ڡاٮكم علٮوں

گفت: «ای سرپرست من، من همانا جز بر خویشتن خود

ڡال رٮ اٮى لا املك الا ٮڡسى

و برادرم اختیاری ندارم؛

واحى

گفت: «پس آن برای همیشه بر آنان ممنوع است،

ڡال ڡاٮها محرمه علٮهم

چهل سال گم خواهند بود در زمین.

ارٮعٮں سٮه ٮٮٮهوں ڡى الارص

و به حقیقت اطلاعات دو پسر آدم را بر آنان برخوان، آنگاه که هر یک هدیه‌ای آوردند: از یکی پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد.

واٮل علٮهم ٮٮا اٮٮى ادم ٮالحٯ اد ڡرٮا ڡرٮاٮا ڡٮڡٮل مں احدهما ولم ٮٮڡٮل مں الاحر

گفت: «بی‌گمان تو را خواهم کشت.»

ڡال لاڡٮلٮك

اگر دستت را به سوی من دراز کنی تا مرا بکشی، من دستم را به سوی تو دراز نخواهم کرد تا تو را بکشم؛

لٮں ٮسطٮ الى ٮدك لٮڡٮلٮى ما اٮا ٮٮاسط ٮدى الٮك لاڡٮلك

می‌خواهم که تو بازگردی با بار تعدی من و تعدی خودت، و از همراهان آتش باشی:

اٮى ارٮد اں ٮٮوا ٮاٮمى واٮمك ڡٮكوں مں اصحٮ الٮار

گفت: «وای بر من! آیا ناتوانم که چون این کلاغ باشم و بدیِ برادرم را نهان کنم؟» و پس از آن از پشیمانان شد. از این رو:

ڡال ٮوٮلٮى اعحرٮ اں اكوں مٮل هدا العراٮ ڡاورى سوه احى ڡاصٮح مں الٮدمٮں مں احل دلك

بر پسران اسرائیل مقرر کردیم که هر که خویشتنی را بکشد، بی‌آنکه برای خویشتنی دیگر یا برای تباهی در زمین باشد، چنان است که همهٔ انسان‌ها را با هم کشته باشد،

كٮٮٮا على ٮٮى اسرٮل اٮه مں ڡٮل ٮڡسا ٮعٮر ٮڡس او ڡساد ڡى الارص ڡكاٮما ڡٮل الٮاس حمٮعا

و هر که یکی را زنده کند، چنان است که همهٔ انسان‌ها را با هم زنده کرده باشد.

ومں احٮاها ڡكاٮما احٮا الٮاس حمٮعا

بازپرداخت کسانی که با خدا و فرستادهٔ او می‌جنگند و در پی پراکندن تباهی در زمین‌اند این است که کشته شوند، یا بر تیر استوار شوند، یا دست‌ها و پاهایشان به‌صورت متناوب بریده شود، یا از زمین تبعید شوند.

اٮما حروا الدٮں ٮحارٮوں الله ورسوله وٮسعوں ڡى الارص ڡسادا اں ٮڡٮلوا او ٮصلٮوا او ٮڡطع اٮدٮهم وارحلهم مں حلڡ او ٮٮڡوا مں الارص

همانا کسانی که انکار می‌کنند، اگر هر آنچه بر زمین است و همانندش را با آن می‌داشتند، تا خود را از کیفر روز حضور بخرند، از آنان پذیرفته نمی‌شد،

اں الدٮں كڡروا لو اں لهم ما ڡى الارص حمٮعا ومٮله معه لٮڡٮدوا ٮه مں عداٮ ٮوم الڡٮمه ما ٮڡٮل مٮهم

می‌خواهند از آتش بیرون آیند، اما از آن بیرون نخواهند آمد،

ٮرٮدوں اں ٮحرحوا مں الٮار وما هم ٮحرحٮں مٮها

و اما دزد مرد و دزد زن، تکیه‌گاه‌هایشان را قطع کنید، در بازپرداخت آنچه به دست آوردند، به‌عنوان عبرتی بازدارنده از جانب خدا.

والسارٯ والسارڡه ڡاڡطعوا اٮدٮهما حرا ٮما كسٮا ٮكلا مں الله

اما هر که پس از ستم خود بازگردد و خود را سامان دهد، خدا با بخشایش به سوی او بازمی‌گردد،

ڡمں ٮاٮ مں ٮعد طلمه واصلح ڡاں الله ٮٮوٮ علٮه

آیا نمی‌دانی که پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ خدا است؟

الم ٮعلم اں الله له ملك السموٮ والارص

هر که را پسند او افتد کیفر می‌دهد، و هر که را پسند او افتد می‌بخشاید.

ٮعدٮ مں ٮسا وٮعڡر لمں ٮسا

ای فرستاده! آنان که در انکار می‌شتابند تو را اندوهگین نکنند، از میان کسانی که با دهان‌های خود می‌گویند: «باور آوردیم»، بی‌آنکه هسته‌هایشان باور آورده باشد،

ٮاٮها الرسول لا ٮحرٮك الدٮں ٮسرعوں ڡى الكڡر مں الدٮں ڡالوا امٮا ٮاڡوههم ولم ٮومں ڡلوٮهم

و نه از میان بازگرایان، گوش‌سپاران به دروغ، گوش‌سپاران برای قومی دیگر که نزد تو نیامده است.

ومں الدٮں هادوا سمعوں للكدٮ سمعوں لڡوم احرٮں لم ٮاٮوك

سخنان را پس از جاگرفتن‌شان دگرگون می‌کنند، می‌گویند: «اگر این به شما داده شد، بگیرید؛ و اگر به شما داده نشد، بر حذر باشید.»

ٮحرڡوں الكلم مں ٮعد مواصعه ٮڡولوں اں اوٮٮٮم هدا ڡحدوه واں لم ٮوٮوه ڡاحدروا

و هر که را خدا بخواهد به آزمون بکشد، تو در برابر خدا برای او هیچ در اختیار نداری.

ومں ٮرد الله ڡٮٮٮه ڡلں ٮملك له مں الله سٮا

اینان‌اند که خدا نخواست هسته‌هایشان را پاک کند.

اولٮك الدٮں لم ٮرد الله اں ٮطهر ڡلوٮهم

در زندگی نزدیک، رسوایی‌ای دارند،

لهم ڡى الدٮٮا حرى

گوش‌سپاران به دروغ، خورندگان سود ممنوع —

سمعوں للكدٮ اكلوں للسحٮ

اگر نزد تو آیند، پس میان آنان داوری کن، یا از آنان روی بگردان؛

ڡاں حاوك ڡاحكم ٮٮٮهم او اعرص عٮهم

و اگر از آنان روی بگردانی، نخواهند توانست هیچ آسیبی به تو برسانند.

واں ٮعرص عٮهم ڡلں ٮصروك سٮا

و اگر داوری کنی، آنگاه میان آنان با انصاف داوری کن،

واں حكمٮ ڡاحكم ٮٮٮهم ٮالڡسط

و چگونه تو را داور می‌گرفتند، حال آنکه تورات نزد آنان است، که داوری خدا در آن است، سپس پس از آن پشت می‌کنند؟

وكٮڡ ٮحكموٮك وعٮدهم الٮورٮه ڡٮها حكم الله ٮم ٮٮولوں مں ٮعد دلك

ما تورات را فرود آوردیم، که در آن راهنمایی و نور است؛ اطلاع‌دهندگان، که نزد خدا بی‌خدشه بودند، بدان بر بازگرایان داوری می‌کردند، چنان‌که پیران و دانشوران می‌کردند، بر پایهٔ آنچه نگهداری‌اش از نوشتار خدا بر عهدهٔ آنان بود، و بر آن گواه بودند.

اٮا اٮرلٮا الٮورٮه ڡٮها هدى وٮور ٮحكم ٮها الٮٮٮوں الدٮں اسلموا للدٮں هادوا والرٮٮٮوں والاحٮار ٮما اسٮحڡطوا مں كٮٮ الله وكاٮوا علٮه سهدا

پس از مردم بیم نداشته باشید، بلکه از من بیم داشته باشید،

ڡلا ٮحسوا الٮاس واحسوں

و به نشانه‌های من بهایی ناچیز نخرید.

ولا ٮسٮروا ٮاٮٮى ٮمٮا ڡلٮلا

و در آن برای آنان مقرر کردیم: خویشتن در برابر خویشتن، چشم در برابر چشم، بینی در برابر بینی، گوش در برابر گوش، دندان در برابر دندان، و برای زخم‌ها، تحقیقی.

وكٮٮٮا علٮهم ڡٮها اں الٮڡس ٮالٮڡس والعٮں ٮالعٮں والاٮڡ ٮالاٮڡ والادں ٮالادں والسں ٮالسں والحروح ڡصاص

اما هر که از روی دستگیری از آن بگذرد، آن برای او جبران است.

ڡمں ٮصدٯ ٮه ڡهو كڡاره له

و عیسی پسر مریم را در پی آنان فرستادیم، در حالی که آنچه از تورات پیش از او بود تأیید می‌کرد،

وڡڡٮٮا على اٮرهم ٮعٮسى اٮں مرٮم مصدڡا لما ٮٮں ٮدٮه مں الٮورٮه

و تا دارندگان انجیل بدانچه خدا در آن فرود آورده است داوری کنند.

ولٮحكم اهل الاٮحٮل ٮما اٮرل الله ڡٮه

و ما نوشتار را به حقیقت بر تو فرود آوردیم، تأییدکنندهٔ آنچه از نوشتار پیش از آن بود، و چیره بر آن.

واٮرلٮا الٮك الكٮٮ ٮالحٯ مصدڡا لما ٮٮں ٮدٮه مں الكٮٮ ومهٮمٮا علٮه

پس میان آنان بدانچه خدا فرود آورده است داوری کن،

ڡاحكم ٮٮٮهم ٮما اٮرل الله

و از هیجان‌هایشان پیروی مکن، دور از آنچه از حقیقت به تو رسیده است.

ولا ٮٮٮع اهواهم عما حاك مں الحٯ

برای هر یک از شما قانونی و راهی قرار دادیم.

لكل حعلٮا مٮكم سرعه ومٮهاحا

و اگر خدا را پسند افتاده بود، شما را یک جامعهٔ یگانه می‌ساخت؛

ولو سا الله لحعلكم امه وحده

اما تا شما را در آنچه به شما داده است بیازماید.

ولكں لٮٮلوكم ڡى ما اٮٮكم

پس در بهترین بر یکدیگر پیشی گیرید.

ڡاسٮٮڡوا الحٮرٮ

و: میان آنان بدانچه خدا فرود آورده است داوری کن،

واں احكم ٮٮٮهم ٮما اٮرل الله

و از هیجان‌هایشان پیروی مکن،

ولا ٮٮٮع اهواهم

و نسبت به آنان هشیار باش، مبادا تو را با آزمون از بخشی از آنچه خدا به سوی تو فرود آورده است منحرف کنند.

واحدرهم اں ٮڡٮٮوك عں ٮعص ما اٮرل الله الٮك

و اگر پشت کردند، پس بدان که خدا نمی‌خواهد جز اثر بخشی از تقصیرهایشان را بر آنان رخ دهد.

ڡاں ٮولوا ڡاعلم اٮما ٮرٮد الله اں ٮصٮٮهم ٮٮعص دٮوٮهم

پس آیا داوری عصر نادانی را می‌جویند؟

اڡحكم الحهلٮه ٮٮعوں

ای باورآوردگان! بازگرایان و یاری‌رسانان را متحد مگیرید:

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮٮحدوا الٮهود والٮصرى اولٮا

آنان متحدان یکدیگرند.

ٮعصهم اولٮا ٮعص

و هر که از شما آنان را متحد بگیرد، آنگاه از آنان است،

ومں ٮٮولهم مٮكم ڡاٮه مٮهم

کسانی را می‌بینی که در هسته‌هایشان بیماری است در میان آنان می‌شتابند و می‌گویند: «بیم داریم که ناکامی‌ای به ما رسد»؛

ڡٮرى الدٮں ڡى ڡلوٮهم مرص ٮسرعوں ڡٮهم ٮڡولوں ٮحسى اں ٮصٮٮٮا داٮره

ای باورآوردگان! هر که از شما از قانون خود روی برگرداند — خدا قومی خواهد آورد که آنان را دوست دارد و آنان او را دوست دارند، در برابر باورمندان فروتن، در برابر انکارکنندگان نیرومند، در راه خدا تلاشگر، و از نکوهش هیچ نکوهشگری نمی‌ترسند.

ٮاٮها الدٮں امٮوا مں ٮرٮد مٮكم عں دٮٮه ڡسوڡ ٮاٮى الله ٮڡوم ٮحٮهم وٮحٮوٮه ادله على المومٮٮں اعره على الكڡرٮں ٮحهدوں ڡى سٮٮل الله ولا ٮحاڡوں لومه لاٮم

این لطف خدا است، که به هر که پسند او افتد می‌دهد.

دلك ڡصل الله ٮوٮٮه مں ٮسا

ای باورآوردگان! کسانی را که قانون شما را ریشخند و بازی گرفتند، از میان کسانی که پیش از شما نوشتار به آنان داده شده است، و انکارکنندگان، متحد مگیرید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮٮحدوا الدٮں اٮحدوا دٮٮكم هروا ولعٮا مں الدٮں اوٮوا الكٮٮ مں ڡٮلكم والكڡار اولٮا

و چون به تماس فرا می‌خوانید، آن را ریشخند و بازی می‌گیرند:

وادا ٮادٮٮم الى الصلوه اٮحدوها هروا ولعٮا

بگو: «آیا شما را از عوضی بدتر از این، نزد خدا، اطلاع دهم؟ کسی که خدا نفرینش کرده، بر او خشم گرفته، و از او میمون‌ها و خوک‌ها ساخته است، و کسی که از حدشکن فرمان برده —

ڡل هل اٮٮٮكم ٮسر مں دلك مٮوٮه عٮد الله مں لعٮه الله وعصٮ علٮه وحعل مٮهم الڡرده والحٮارٮر وعٮد الطعوٮ

و چون نزد شما می‌آیند، می‌گویند: «باور آوردیم» — حال آنکه با انکار وارد شدند و با آن بیرون رفتند.

وادا حاوكم ڡالوا امٮا وڡد دحلوا ٮالكڡر وهم ڡد حرحوا ٮه

و بسیاری از آنان را می‌بینی که در تعدی، دشمنی و خوردن سود ممنوع می‌شتابند.

وٮرى كٮٮرا مٮهم ٮسرعوں ڡى الاٮم والعدوں واكلهم السحٮ

چرا پیران و دانشوران آنان را از گفتن سخنان تعدی‌آمیز و خوردن سود ممنوع باز نمی‌دارند!

لولا ٮٮهٮهم الرٮٮٮوں والاحٮار عں ڡولهم الاٮم واكلهم السحٮ

و بازگرایان گفتند: «دست خدا بسته است.»

وڡالٮ الٮهود ٮد الله معلوله

دست‌هایشان بسته باد، و برای آنچه گفتند نفرین‌شده باشند!

علٮ اٮدٮهم ولعٮوا ٮما ڡالوا

نه، دو دست او گشاده است: هرگونه پسندش افتد خرج می‌کند.

ٮل ٮداه مٮسوطٮاں ٮٮڡٯ كٮڡ ٮسا

و آنچه از سرپرست تو بر تو فرود آورده شده است، بی‌گمان در بسیاری از آنان حدشکنی و انکار را خواهد افزود.

ولٮرٮدں كٮٮرا مٮهم ما اٮرل الٮك مں رٮك طعٮٮا وكڡرا

و ما میان آنان دشمنی و کینه افکندیم، تا روز حضور.

والڡٮٮا ٮٮٮهم العدوه والٮعصا الى ٮوم الڡٮمه

هر بار که آتشی برای جنگ بیفروزند، خدا آن را خاموش می‌کند،

كلما اوڡدوا ٮارا للحرٮ اطڡاها الله

و در پی پراکندن تباهی در زمین‌اند.

وٮسعوں ڡى الارص ڡسادا

و اگر تورات، انجیل و آنچه از سرپرست‌شان بر آنان فرود آورده شده بود را پابرجا نگه داشته بودند، همانا از آنچه بالای سرشان است و از آنچه زیر پاهایشان است می‌خوردند.

ولو اٮهم اڡاموا الٮورٮه والاٮحٮل وما اٮرل الٮهم مں رٮهم لاكلوا مں ڡوڡهم ومں ٮحٮ ارحلهم

از میان آنان جامعه‌ای معتدل هست،

مٮهم امه مڡٮصده

ای فرستاده! آنچه را از سرپرست تو بر تو فرود آورده شده است برسان،

ٮاٮها الرسول ٮلع ما اٮرل الٮك مں رٮك

و اگر چنین نکنی، پیام او را نرسانده‌ای.

واں لم ٮڡعل ڡما ٮلعٮ رسالٮه

خدا تو را از مردم نگاه می‌دارد،

والله ٮعصمك مں الٮاس

بگو: «ای دارندگان نوشتار! بر هیچ پایه‌ای نیستید، تا آنگاه که تورات، انجیل و آنچه از سرپرست‌تان بر شما فرود آورده شده است را پابرجا نگه ندارید.»

ڡل ٮاهل الكٮٮ لسٮم على سى حٮى ٮڡٮموا الٮورٮه والاٮحٮل وما اٮرل الٮكم مں رٮكم

و آنچه از سرپرست تو بر تو فرود آورده شده است، بی‌گمان در بسیاری از آنان حدشکنی و انکار را خواهد افزود.

ولٮرٮدں كٮٮرا مٮهم ما اٮرل الٮك مں رٮك طعٮٮا وكڡرا

ما همانا پیمان استوار پسران اسرائیل را گرفتیم و فرستادگانی به سوی آنان فرستادیم.

لڡد احدٮا مٮٮٯ ٮٮى اسرٮل وارسلٮا الٮهم رسلا

و پنداشتند که آزمونی نخواهد بود؛ پس کور و کر شدند؛ سپس خدا با بخشایش به سوی آنان بازگشت؛ سپس بار دیگر کور و کر شدند،

وحسٮوا الا ٮكوں ڡٮٮه ڡعموا وصموا ٮم ٮاٮ الله علٮهم ٮم عموا وصموا

بسیاری از آنان.

كٮٮر مٮهم

همانا انکار کردند کسانی که گفتند: «خدا همان مسیح پسر مریم است.»

لڡد كڡر الدٮں ڡالوا اں الله هو المسٮح اٮں مرٮم

و مسیح گفت: «ای پسران اسرائیل! از خدا، سرپرست من و سرپرست شما، فرمان ببرید.

وڡال المسٮح ٮٮٮى اسرٮل اعٮدوا الله رٮى ورٮكم

هر که برای خدا انباز گیرد، خدا همانا باغ را بر او ممنوع می‌کند، و پناهگاهش آتش خواهد بود.»

اٮه مں ٮسرك ٮالله ڡڡد حرم الله علٮه الحٮه وماوٮه الٮار

همانا انکار کردند کسانی که گفتند: «خدا سومی از سه است.»

لڡد كڡر الدٮں ڡالوا اں الله ٮالٮ ٮلٮه

حال آنکه هیچ ایزدی نیست جز ایزدی یگانه.

وما مں اله الا اله وحد

آیا پس به سوی خدا بازنخواهند گشت و از او بخشایش نخواهند خواست؟

اڡلا ٮٮوٮوں الى الله وٮسٮعڡروٮه

مسیح پسر مریم جز فرستاده‌ای نیست؛ فرستادگانی پیش از او گذشته‌اند،

ما المسٮح اٮں مرٮم الا رسول ڡد حلٮ مں ڡٮله الرسل

و مادرش زنی راست‌گو بود؛

وامه صدٮڡه

هر دو خوراک می‌خوردند.

كاٮا ٮاكلاں الطعام

بگو: «آیا غیر از خدا از چیزی فرمان می‌برید که برای شما نه آسیبی دارد و نه سودی؟

ڡل اٮعٮدوں مں دوں الله ما لا ٮملك لكم صرا ولا ٮڡعا

بگو: «ای دارندگان نوشتار! در قانون خود فراتر از حقیقت زیاده‌روی مکنید،

ڡل ٮاهل الكٮٮ لا ٮعلوا ڡى دٮٮكم عٮر الحٯ

نفرین‌شده‌اند کسانی از پسران اسرائیل که انکار کردند، بر زبان داوود و عیسی پسر مریم.

لعں الدٮں كڡروا مں ٮٮى اسرٮل على لساں داود وعٮسى اٮں مرٮم

یکدیگر را از کاری مردود که مرتکب می‌شدند باز نمی‌داشتند:

كاٮوا لا ٮٮٮاهوں عں مٮكر ڡعلوه

بسیاری از آنان را می‌بینی که با انکارکنندگان متحد می‌شوند:

ٮرى كٮٮرا مٮهم ٮٮولوں الدٮں كڡروا

و اگر به خدا، به اطلاع‌دهنده و به آنچه بر او فرود آورده شده است باور می‌داشتند، آنان را متحد نمی‌گرفتند؛

ولو كاٮوا ٮومٮوں ٮالله والٮٮى وما اٮرل الٮه ما اٮحدوهم اولٮا

بی‌گمان خواهی یافت که از میان مردم، دشمن‌ترینِ باورآوردگان، بازگرایان و انباز گیرندگان‌اند،

لٮحدں اسد الٮاس عدوه للدٮں امٮوا الٮهود والدٮں اسركوا

و بی‌گمان خواهی یافت که نزدیک‌ترینِ آنان به باورآوردگان در مهر، کسانی‌اند که می‌گویند: «ما همانا یاری‌رسانانیم.»

ولٮحدں اڡرٮهم موده للدٮں امٮوا الدٮں ڡالوا اٮا ٮصرى

پس خدا برای آنچه گفتند، باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است، به عوض به آنان داد، که جاودانه در آن می‌مانند.

ڡاٮٮهم الله ٮما ڡالوا حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر حلدٮں ڡٮها

ای باورآوردگان! چیزهای نیکی را که خدا بر شما روا کرده است ممنوع مشمارید، و از حدود مگذرید،

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮحرموا طٮٮٮ ما احل الله لكم ولا ٮعٮدوا

و از آنچه خدا شما را روزی داده است بخورید، آنچه روا و نیک است،

وكلوا مما ررڡكم الله حللا طٮٮا

خدا شما را برای بیهودگی در سوگندهایتان نخواهد گرفت،

لا ٮواحدكم الله ٮاللعو ڡى اٮمٮكم

اما شما را برای سوگندهایی که استوار بسته‌اید خواهد گرفت.

ولكں ٮواحدكم ٮما عڡدٮم الاٮمں

جبران آن خوراک دادن به ده تنگ‌دست است، از بهترین خوراکی که خانواده‌هایتان را می‌خورانید، یا پوشاندن آنان، یا بازگرداندن استقلال شخصی که در بند بدهی است؛

ڡكڡرٮه اطعام عسره مسكٮں مں اوسط ما ٮطعموں اهلٮكم او كسوٮهم او ٮحرٮر رڡٮه

و هر که توانایی آن را نیابد، آنگاه پرهیز سه روز.

ڡمں لم ٮحد ڡصٮام ٮلٮه اٮام

این جبران سوگندهای شما است، آنگاه که سوگند می‌خورید.

دلك كڡره اٮمٮكم ادا حلڡٮم

و سوگندهای خود را نگه دارید.

واحڡطوا اٮمٮكم

منحرف‌کننده جز این نمی‌خواهد که با شراب و قمار میان شما دشمنی و کینه افکند، و راه شما را به یادآوری خدا و تماس ببندد.

اٮما ٮرٮد السٮطں اں ٮوڡع ٮٮٮكم العدوه والٮعصا ڡى الحمر والمٮسر وٮصدكم عں دكر الله وعں الصلوه

و از خدا گردن نهید، و از فرستاده گردن نهید، و هشیار باشید.

واطٮعوا الله واطٮعوا الرسول واحدروا

بر کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند نکوهشی نیست، در آنچه خورده‌اند، مادام که محتاط بودند، باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند، سپس محتاط بودند و باور آوردند، سپس محتاط بودند و نیکی کردند.

لٮس على الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ حٮاح ڡٮما طعموا ادا ما اٮڡوا وامٮوا وعملوا الصلحٮ ٮم اٮڡوا وامٮوا ٮم اٮڡوا واحسٮوا

ای باورآوردگان! خدا بی‌گمان شما را با شکاری خواهد آزمود که به دست‌ها و نیزه‌هایتان افتد، تا خدا بازشناسد که چه کسی از او می‌ترسد هرچند از حواس او بیرون باشد.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لٮٮلوٮكم الله ٮسى مں الصٮد ٮٮاله اٮدٮكم ورماحكم لٮعلم الله مں ٮحاڡه ٮالعٮٮ

ای باورآوردگان! تا در حالت مصون از تعرّض هستید، شکار مکشید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮڡٮلوا الصٮد واٮٮم حرم

و هر که از شما آن را عمداً بکشد، بازپرداختی هم‌ارز از چارپایان، که دو دادگر از میان شما دربارهٔ آن داوری کنند، به‌عنوان هدیه‌ای که به نقطهٔ مرکزی برسد، یا جبرانی که خوراک دادن به تنگ‌دستان است، یا هم‌ارز آن در پرهیز، تا پیامدهای شوم کردار خود را بچشد.

ومں ڡٮله مٮكم مٮعمدا ڡحرا مٮل ما ڡٮل مں الٮعم ٮحكم ٮه دوا عدل مٮكم هدٮا ٮلع الكعٮه او كڡره طعام مسكٮں او عدل دلك صٮاما لٮدوٯ وٮال امره

خدا از آنچه گذشته است چشم پوشیده است؛

عڡا الله عما سلڡ

اما هر که دوباره کند، خدا از او انتقام خواهد گرفت.

ومں عاد ڡٮٮٮڡم الله مٮه

شکار دریا و خوراک آن برای شما روا شده است،

احل لكم صٮد الٮحر وطعامه

به‌عنوان بهره برای شما و برای کاروان‌ها؛

مٮعا لكم وللسٮاره

اما شکار خشکی بر شما ممنوع شده است تا در حالت مصون از تعرّض هستید.

وحرم علٮكم صٮد الٮر ما دمٮم حرما

خدا نقطهٔ مرکزی، خانهٔ مصون از تعرّض، را مایهٔ پابرجایی برای انسان‌ها قرار داده است، و نیز ماه مصون از تعرّض، هدیه‌های داوطلبانه و پیشکش‌های نذرشده را.

حعل الله الكعٮه الٮٮٮ الحرام ڡٮما للٮاس والسهر الحرام والهدى والڡلٮد

بر فرستاده جز رساندن نیست.

ما على الرسول الا الٮلع

بگو: «ناپاک و نیک برابر نیستند، هرچند فراوانی ناپاک تو را خیره کند.»

ڡل لا ٮسٮوى الحٮٮٮ والطٮٮ ولو اعحٮك كٮره الحٮٮٮ

ای باورآوردگان! دربارهٔ چیزهایی که اگر برای شما آشکار می‌شد شما را ناخوش می‌آمد، پرسش نکنید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮسلوا عں اسٮا اں ٮٮد لكم ٮسوكم

و اگر هنگام فرود آمدن این خوانش دربارهٔ آن‌ها بپرسید، برای شما آشکار خواهد شد. خدا از آن چشم پوشیده است.

واں ٮسلوا عٮها حٮں ٮٮرل الڡراں ٮٮد لكم عڡا الله عٮها

خدا نه بحیره‌ای نهاده است، نه سائبه‌ای، نه وصیله‌ای و نه حامی،

ما حعل الله مں ٮحٮره ولا ساٮٮه ولا وصٮله ولا حام

و چون به آنان گفته می‌شود: «بیایید به آنچه خدا فرود آورد، و به فرستاده»، می‌گویند: «ما را بس است آنچه نیاکان خود را بر آن یافتیم.»

وادا ڡٮل لهم ٮعالوا الى ما اٮرل الله والى الرسول ڡالوا حسٮٮا ما وحدٮا علٮه اٮاٮا

ای باورآوردگان! مراقب خودتان باشید:

ٮاٮها الدٮں امٮوا علٮكم اٮڡسكم

کسی که گمراه می‌شود، مادام که راهنمایی می‌پذیرید، به شما آسیبی نمی‌رساند.

لا ٮصركم مں صل ادا اهٮدٮٮم

ای باورآوردگان! گواهی میان شما، چون مرگ به یکی از شما رسد، هنگام وصیت: دو دادگر از میان خودتان، یا دو تن دیگر، بیرون از شما، اگر در زمین گام می‌زنید و پیشامد ناگوار مرگ به شما رسد.

ٮاٮها الدٮں امٮوا سهده ٮٮٮكم ادا حصر احدكم الموٮ حٮں الوصٮه اٮٮاں دوا عدل مٮكم او احراں مں عٮركم اں اٮٮم صرٮٮم ڡى الارص ڡاصٮٮكم مصٮٮه الموٮ

آن دو را پس از تماس معلق نگه خواهید داشت، و آن دو به خدا سوگند خواهند خورد، اگر تردید دارید: «ما بدان هیچ نخواهیم خرید، به هیچ بهایی، هرچند دربارهٔ نزدیکی باشد،

ٮحٮسوٮهما مں ٮعد الصلوه ڡٮڡسماں ٮالله اں ارٮٮٮم لا ٮسٮرى ٮه ٮمٮا ولو كاں دا ڡرٮى

اما اگر بر این دست یافته شود که آن دو مرتکب تعدی شده‌اند، دو تن دیگر جای آن دو را خواهند گرفت، از میان کسانی که حقشان پایمال شده، دو نزدیک‌تر، و هر دو سوگند خواهند خورد

ڡاں عٮر على اٮهما اسٮحڡا اٮما ڡاحراں ٮڡوماں مڡامهما مں الدٮں اسٮحٯ علٮهم الاولٮں ڡٮڡسماں

به خدا: «گواهی ما همانا از گواهی آن دو برحق‌تر است، و ما از حدود نگذشته‌ایم؛

ٮالله لسهدٮٮا احٯ مں سهدٮهما وما اعٮدٮٮا

این به گواهی در شکل درست آن نزدیک‌تر است، یا به ترس آنان از اینکه سوگندهای دیگر پس از سوگندهایشان رد شود.

دلك ادٮى اں ٮاٮوا ٮالسهده على وحهها او ٮحاڡوا اں ٮرد اٮمں ٮعد اٮمٮهم

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

و بشنوید.

واسمعوا

روزی که خدا فرستادگان را گرد آورد و بگوید: «چه پاسخی دریافت کردید؟»

ٮوم ٮحمع الله الرسل ڡٮڡول مادا احٮٮم

آنگاه که خدا بگوید: «ای عیسی پسر مریم! دهش من بر خودت و بر مادرت را به یاد آور، آنگاه که تو را با جریان والاپایه نیرو دادم، در گهواره و در میانسالی با مردم سخن می‌گفتی،

اد ڡال الله ٮعٮسى اٮں مرٮم ادكر ٮعمٮى علٮك وعلى ولدٮك اد اٮدٮك ٮروح الڡدس ٮكلم الٮاس ڡى المهد وكهلا

و آنگاه که ضابطه، فرزانگی، تورات و انجیل را به تو آموختم؛

واد علمٮك الكٮٮ والحكمه والٮورٮه والاٮحٮل

و آنگاه که از گل صورتی چون پرنده می‌آفریدی، به اجازهٔ من، سپس در آن می‌دمیدی، و پرنده می‌شد، به اجازهٔ من؛

واد ٮحلٯ مں الطٮں كهٮه الطٮر ٮادٮى ڡٮٮڡح ڡٮها ڡٮكوں طٮرا ٮادٮى

و نابینای مادرزاد و جذامی را بهبود می‌بخشیدی، به اجازهٔ من؛

وٮٮرى الاكمه والاٮرص ٮادٮى

و آنگاه که مردگان را بیرون می‌آوردی، به اجازهٔ من؛

واد ٮحرح الموٮى ٮادٮى

و آنگاه که به شاگردان پرده برداشتم: «به من و به فرستادهٔ من باور آورید»؛

واد اوحٮٮ الى الحوارٮں اں امٮوا ٮى وٮرسولى

آنگاه که شاگردان گفتند: «ای عیسی پسر مریم! آیا می‌توانی از سرپرست خود بخواهی که میزی از آسمان بر ما فرود آورد؟»

اد ڡال الحوارٮوں ٮعٮسى اٮں مرٮم هل ٮسٮطٮع رٮك اں ٮٮرل علٮٮا ماٮده مں السما

عیسی پسر مریم گفت: «ای خدا، ای سرپرست ما! میزی از آسمان بر ما فرود آور، که برای ما جشنی باشد، برای نخستین ما و برای واپسین ما، و نشانه‌ای از جانب تو؛

ڡال عٮسى اٮں مرٮم اللهم رٮٮا اٮرل علٮٮا ماٮده مں السما ٮكوں لٮا عٮدا لاولٮا واحرٮا واٮه مٮك

و ما را روزی ده؛

واررڡٮا

و آنگاه که خدا بگوید: «ای عیسی پسر مریم! آیا تو به مردم گفتی: مرا و مادرم را غیر از خدا دو ایزد بگیرید؟»

واد ڡال الله ٮعٮسى اٮں مرٮم اٮٮ ڡلٮ للٮاس اٮحدوٮى وامى الهٮں مں دوں الله

خواهد گفت: «شکوه بر تو باد! مرا نسزید که آنچه را حق من نیست بگویم.

ڡال سٮحٮك ما ٮكوں لى اں اڡول ما لٮس لى ٮحٯ

اگر آن را گفته بودم، تو آن را می‌دانستی.

اں كٮٮ ڡلٮه ڡڡد علمٮه

تو آنچه در خویشتن من است می‌دانی، و من آنچه را در خویشتن تو است نمی‌دانم،

ٮعلم ما ڡى ٮڡسى ولا اعلم ما ڡى ٮڡسك

من به آنان جز آنچه مرا دستور دادی نگفتم: از خدا، سرپرست من و سرپرست شما، فرمان ببرید؛

ما ڡلٮ لهم الا ما امرٮٮى ٮه اں اعٮدوا الله رٮى ورٮكم

و تا در میان آنان بودم، بر آنان گواه بودم؛

وكٮٮ علٮهم سهٮدا ما دمٮ ڡٮهم

سپس چون مرا به‌تمامی گرفتی، تو بودی که بر آنان ناظر بودی.

ڡلما ٮوڡٮٮٮى كٮٮ اٮٮ الرڡٮٮ علٮهم

اگر آنان را کیفر دهی، آنان فرمان‌بردارانِ تواند؛

اں ٮعدٮهم ڡاٮهم عٮادك

خدا خواهد گفت: «این روزی است که راست‌گویی به راست‌گویان سود می‌رساند.

ڡال الله هدا ٮوم ٮٮڡع الصدڡٮں صدڡهم

آنان باغ‌هایی دارند که رودها از زیر آن‌ها جاری است، جاودانه در آن می‌مانند، همیشه.»

لهم حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر حلدٮں ڡٮها اٮدا

خدا از آنان خرسند است، و آنان از او خرسندند.

رصى الله عٮهم ورصوا عٮه

پادشاهی آسمان‌ها و زمین و آنچه در آن‌ها است از آنِ خدا است.

لله ملك السموٮ والارص وما ڡٮهں