Al-Imran ال عمران

و پیش‌تر تورات و انجیل را فرود آورد، راهنمایی برای انسان‌ها، و بازشناسی را فرود آورد.

واٮرل الٮورٮه والاٮحٮل مں ڡٮل هدى للٮاس واٮرل الڡرڡاں

همانا کسانی که نشانه‌های خدا را انکار کرده‌اند کیفری سخت خواهند داشت.

اں الدٮں كڡروا ٮاٮٮ الله لهم عداٮ سدٮد

اوست که شما را در زهدان‌ها چنان‌که او را پسند افتد شکل می‌دهد.

هو الدى ٮصوركم ڡى الارحام كٮڡ ٮسا

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لا اله الا هو

اوست که نوشتار را بر تو فرود آورد؛

هو الدى اٮرل علٮك الكٮٮ مٮه

در آن نشانه‌های یک‌معنایی هست، که بنیاد نوشتارند، و دیگرانی که در معرض شباهت‌اند.

اٮٮ محكمٮ هں ام الكٮٮ واحر مٮسٮهٮ

اما کسانی که هسته‌هایشان انحرافی دارد، از آنچه در نوشتار در معرض شباهت است پیروی می‌کنند، در جست‌وجوی آزمون و در جست‌وجوی تعبیر آن؛

ڡاما الدٮں ڡى ڡلوٮهم رٮع ڡٮٮٮعوں ما ٮسٮه مٮه اٮٮعا الڡٮٮه واٮٮعا ٮاوٮله

حال آنکه هیچ‌کس تعبیر آن را نمی‌داند، مگر خدا.

وما ٮعلم ٮاوٮله الا الله

و کسانی که در دانش ریشه دوانده‌اند می‌گویند: «به آن باور داریم؛ همه از سوی سرپرست ما است»؛

والرسحوں ڡى العلم ٮڡولوں امٮا ٮه كل مں عٮد رٮٮا

«سرپرست ما، هسته‌های ما را پس از آنکه ما را راه نمودی منحرف مساز، و از سوی خود به ما مهری عطا کن؛

رٮٮا لا ٮرع ڡلوٮٮا ٮعد اد هدٮٮٮا وهٮ لٮا مں لدٮك رحمه

سرپرست ما، تو آن‌ای که انسان‌ها را برای روزی که هیچ تردیدی در آن نیست فراهم می‌آوری،

رٮٮا اٮك حامع الٮاس لٮوم لا رٮٮ ڡٮه

و اینان‌اند سوخت آتش، به شیوهٔ رفتار دودمان فرعون،

واولٮك هم وڡود الٮار كداٮ ال ڡرعوں

و کسانی که پیش از آنان بودند، که نشانه‌های ما را دروغ انگاشتند؛ آنگاه خدا آنان را برای تقصیرهایشان گرفت.

والدٮں مں ڡٮلهم كدٮوا ٮاٮٮٮا ڡاحدهم الله ٮدٮوٮهم

به کسانی که انکار می‌کنند بگو: «شکست داده خواهید شد، و به سوی جهنم گرد آورده خواهید شد.»

ڡل للدٮں كڡروا سٮعلٮوں وٮحسروں الى حهٮم

در این دو دسته که رو در رو شدند برای شما نشانه‌ای بود:

ڡد كاں لكم اٮه ڡى ڡٮٮٮں الٮڡٮا

یکی در راه خدا می‌جنگید، و دیگری انکار می‌کرد؛ آنان را با چشم برهنه دو برابر آنچه بودند می‌دیدید.

ڡٮه ٮڡٮل ڡى سٮٮل الله واحرى كاڡره ٮروٮهم مٮلٮهم راى العٮں

خدا هر که را او را پسند افتد با یاری خود توان می‌بخشد.

والله ٮوٮد ٮٮصره مں ٮسا

دوستیِ خواهش‌ها برای انسان‌ها آراسته شده است: زنان، پسران، قنطارهای انباشته از زر و سیم، اسبان نشان‌دار، دام و شخم‌زار.

رٮں للٮاس حٮ السهوٮ مں الٮسا والٮٮٮں والڡٮطٮر المڡٮطره مں الدهٮ والڡصه والحٮل المسومه والاٮعم والحرٮ

اینها کامیابی زندگی نزدیک است؛

دلك مٮع الحٮوه الدٮٮا

بگو: «آیا شما را از چیزی بهتر از آن اطلاع خواهم داد؟

ڡل اوٮٮٮكم ٮحٮر مں دلكم

برای محتاطان، نزد سرپرست‌شان، باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، همسرانی پاک‌شده، و خشنودیِ خدا.»

للدٮں اٮڡوا عٮد رٮهم حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر حلدٮں ڡٮها واروح مطهره ورصوں مں الله

خدا گواهی می‌دهد، و نیز کارگزاران و دارندگان دانش، که هیچ ایزدی نیست مگر او، پابرجا نگه‌دارندهٔ برابری.

سهد الله اٮه لا اله الا هو والملٮكه واولوا العلم ڡاٮما ٮالڡسط

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لا اله الا هو

قانون نزد خدا همانا بی‌خدشه بودن نزد او است.

اں الدٮں عٮد الله الاسلم

و کسانی که نوشتار به آنان داده شد فقط پس از آنکه دانش برایشان آمد اختلاف کردند،

وما احٮلڡ الدٮں اوٮوا الكٮٮ الا مں ٮعد ما حاهم العلم

از روی زورگویی میان خودشان.

ٮعٮا ٮٮٮهم

اگر با تو ستیزه کنند، آنگاه بگو: «من سوی خود را نزد خدا بی‌خدشه می‌کنم، و کسانی که از من پیروی کرده‌اند.»

ڡاں حاحوك ڡڡل اسلمٮ وحهى لله ومں اٮٮعں

و به کسانی که نوشتار به آنان داده شده است، و به کسانی که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند، بگو: «آیا نزد خدا بی‌خدشه شده‌اید؟»

وڡل للدٮں اوٮوا الكٮٮ والامٮں اسلمٮم

اگر چنین شوند، آنگاه راهنمایی می‌پذیرند؛

ڡاں اسلموا ڡڡد اهٮدوا

و اگر پشت کنند، فقط رساندن بر عهدهٔ تو است.

واں ٮولوا ڡاٮما علٮك الٮلع

اینان‌اند که کردارهایشان فروریخته است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

اولٮك الدٮں حٮطٮ اعملهم ڡى الدٮٮا والاحره

بگو: «ای خدا، شهریار پادشاهی! پادشاهی را به هر که تو را پسند افتد می‌دهی، و پادشاهی را از هر که تو را پسند افتد می‌ربایی؛ هر که تو را پسند افتد نیرومند می‌کنی، و هر که تو را پسند افتد زبون می‌کنی؛ نیکی در دست تو است؛

ڡل اللهم ملك الملك ٮوٮى الملك مں ٮسا وٮٮرع الملك ممں ٮسا وٮعر مں ٮسا وٮدل مں ٮسا ٮٮدك الحٮر

باورمندان انکارکنندگان را، غیر از باورمندان، متحد نگیرند؛

لا ٮٮحد المومٮوں الكڡرٮں اولٮا مں دوں المومٮٮں

و هر که چنین کند دیگر هیچ ربطی با خدا ندارد — مگر آنکه از آنان از روی پیشگیری محتاط باشید.

ومں ٮڡعل دلك ڡلٮس مں الله ڡى سى الا اں ٮٮڡوا مٮهم ٮڡٮه

و خدا شما را در برابر خودِ خود هشیار می‌سازد،

وٮحدركم الله ٮڡسه

بگو: «چه آنچه را در سینه‌های شما است پنهان کنید، چه آشکارش کنید، خدا آن را می‌داند.

ڡل اں ٮحڡوا ما ڡى صدوركم او ٮٮدوه ٮعلمه الله

و او آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را بر زمین است می‌داند.

وٮعلم ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

روزی که هر خویشتنی آنچه را از نیکی کرده است حاضر خواهد یافت،

ٮوم ٮحد كل ٮڡس ما عملٮ مں حٮر محصرا

و آنچه را از بدی کرده است، می‌خواهد که میان آن و او فاصله‌ای دور باشد.

وما عملٮ مں سو ٮود لو اں ٮٮٮها وٮٮٮه امدا ٮعٮدا

و خدا شما را در برابر خودِ خود هشیار می‌سازد.

وٮحدركم الله ٮڡسه

بگو: «اگر خدا را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید: خدا شما را دوست خواهد داشت و تقصیرهای شما را خواهد بخشود.

ڡل اں كٮٮم ٮحٮوں الله ڡاٮٮعوٮى ٮحٮٮكم الله وٮعڡر لكم دٮوٮكم

بگو: «خدا و فرستاده را گردن نهید»؛

ڡل اطٮعوا الله والرسول

خدا آدم، نوح، دودمان ابراهیم و دودمان عمران را بر همهٔ هستی‌ها برگزید، نسلی از یکدیگر.

اں الله اصطڡى ادم وٮوحا وال اٮرهٮم وال عمرں على العلمٮں درٮه ٮعصها مں ٮعص

چون زن عمران گفت: «سرپرست من، آنچه را در شکم من است برایت نذر می‌کنم، آزاده‌شده از هر چیز؛ پس آن را از من بپذیر؛

اد ڡالٮ امراٮ عمرں رٮ اٮى ٮدرٮ لك ما ڡى ٮطٮى محررا ڡٮڡٮل مٮى

سپس چون او را زایید، گفت: «سرپرست من، من او را همانا دختری زاییدم» — با این همه خدا آنچه را زاییده بود بهتر می‌دانست —

ڡلما وصعٮها ڡالٮ رٮ اٮى وصعٮها اٮٮى والله اعلم ٮما وصعٮ

«و نر مانند ماده نیست؛

ولٮس الدكر كالاٮٮى

من ویژگی او را مریم قرار دادم،

واٮى سمٮٮها مرٮم

سرپرستش او را با پذیرشی زیبا پذیرفت، و او را با رشدی زیبا رویاند،

ڡٮڡٮلها رٮها ٮڡٮول حسں واٮٮٮها ٮٮاٮا حسٮا

و نگهداری او را به زکریا سپرد.

وكڡلها ركرٮا

هرگاه زکریا در نیایشگاه نزد او درمی‌آمد، نزد او روزی‌ای می‌یافت.

كلما دحل علٮها ركرٮا المحراٮ وحد عٮدها ررڡا

گفت: «ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟»

ڡال ٮمرٮم اٮى لك هدا

گفت: «این از سوی خدا است.

ڡالٮ هو مں عٮد الله

همان‌جا، زکریا سرپرست خود را خواند.

هٮالك دعا ركرٮا رٮه

گفت: «سرپرست من، چگونه پسری خواهم داشت، در حالی که پیری مرا دریافته است، و همسرم نازا است؟»

ڡال رٮ اٮى ٮكوں لى علم وڡد ٮلعٮى الكٮر وامراٮى عاڡر

گفت: «چنین است:

ڡال كدلك

گفت: «سرپرست من، برای من نشانه‌ای قرار ده.»

ڡال رٮ احعل لى اٮه

گفت: «نشانهٔ تو آن خواهد بود که با انسان‌ها فقط با اشاره سخن خواهی گفت، سه روز.

ڡال اٮٮك الا ٮكلم الٮاس ٮلٮه اٮام الا رمرا

این از اطلاعات دربارهٔ آنچه فراتر از حواس است می‌باشد، که ما بر تو پرده برمی‌داریم.

دلك مں اٮٮا العٮٮ ٮوحٮه الٮك

و نزد آنان نبودی آنگاه که جدال می‌کردند. چون کارگزاران گفتند: «ای مریم! خدا تو را به کلمه‌ای از سوی خود مژده می‌دهد،

وما كٮٮ لدٮهم اد ٮحٮصموں اد ڡالٮ الملٮكه ٮمرٮم اں الله ٮٮسرك ٮكلمه مٮه

و در گهواره و در میان‌سالی با انسان‌ها سخن خواهد گفت،

وٮكلم الٮاس ڡى المهد وكهلا

گفت: «سرپرست من، چگونه فرزندی خواهم داشت، در حالی که هیچ آدمی مرا لمس نکرده است؟»

ڡالٮ رٮ اٮى ٮكوں لى ولد ولم ٮمسسٮى ٮسر

گفت: «چنین است:

ڡال كدلك

خدا آنچه را او را پسند افتد می‌آفریند.

الله ٮحلٯ ما ٮسا

چون چیزی را مقرر می‌کند، فقط به آن می‌گوید: «باش»،

ادا ڡصى امرا ڡاٮما ٮڡول له كں

«و ضابطه، فرزانگی، تورات و انجیل را به او خواهد آموخت، و فرستاده‌ای به فرزندان اسرائیل: برای شما نشانه‌ای از سرپرست‌تان می‌آورم:

وٮعلمه الكٮٮ والحكمه والٮورٮه والاٮحٮل ورسولا الى ٮٮى اسرٮل اٮى ڡد حٮٮكم ٮاٮه مں رٮكم

از گل، برای شما شکل پرنده‌ای می‌آفرینم، سپس در آن می‌دمم، و آن پرنده‌ای می‌شود، با اجازهٔ خدا.

اٮى احلٯ لكم مں الطٮں كهٮه الطٮر ڡاٮڡح ڡٮه ڡٮكوں طٮرا ٮادں الله

و نابینای مادرزاد و جذامی را بهبود می‌بخشم، و مردگان را دوباره زنده می‌کنم، با اجازهٔ خدا.

واٮرى الاكمه والاٮرص واحى الموٮى ٮادں الله

و شما را از آنچه می‌خورید و از آنچه در خانه‌هایتان می‌اندوزید اطلاع می‌دهم.

واٮٮٮكم ٮما ٮاكلوں وما ٮدحروں ڡى ٮٮوٮكم

و تأییدکنندهٔ آنچه از تورات پیش از من است، و برای آنکه پاره‌ای از آنچه بر شما ممنوع شده بود را برایتان روا کنم.

ومصدڡا لما ٮٮں ٮدى مں الٮورٮه ولاحل لكم ٮعص الدى حرم علٮكم

و برای شما نشانه‌ای از سرپرست‌تان می‌آورم؛

وحٮٮكم ٮاٮه مں رٮكم

زیرا خدا سرپرست من و سرپرست شما است؛ پس او را فرمان ببرید.

اں الله رٮى ورٮكم ڡاعٮدوه

چون عیسی از آنان انکار را دریافت، گفت: «یاری‌رسانان من به سوی خدا کیستند؟»

ڡلما احس عٮسى مٮهم الكڡر ڡال مں اٮصارى الى الله

شاگردان گفتند: «ما یاری‌رسانان خداییم.

ڡال الحوارٮوں ٮحں اٮصار الله

و توطئه کردند، و خدا توطئه کرد،

ومكروا ومكر الله

چون خدا گفت: «ای عیسی! همانا من تو را به‌تمامی نگه خواهم داشت، به سوی خود بالا خواهم برد، و از کسانی که انکار کرده‌اند پاک خواهم کرد،

اد ڡال الله ٮعٮسى اٮى مٮوڡٮك وراڡعك الى ومطهرك مں الدٮں كڡروا

و کسانی را که از تو پیروی کرده‌اند بالاتر از کسانی که انکار کرده‌اند خواهم نهاد، تا روز حضور.

وحاعل الدٮں اٮٮعوك ڡوٯ الدٮں كڡروا الى ٮوم الڡٮمه

اما کسانی که انکار کرده‌اند، آنان را به کیفری سخت کیفر خواهم داد، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

ڡاما الدٮں كڡروا ڡاعدٮهم عداٮا سدٮدا ڡى الدٮٮا والاحره

و اما کسانی که باور آورده‌اند و کردارهای شایسته به‌جا آورده‌اند، پاداش‌های آنان را به‌تمامی خواهد داد.

واما الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ ڡٮوڡٮهم احورهم

مثال عیسی، نزد خدا، همانا همانند مثال آدم است:

اں مٮل عٮسى عٮد الله كمٮل ادم

او را از خاک آفرید، سپس به او گفت: «باش»،

حلڡه مں ٮراٮ ٮم ڡال له كں

حقیقت از سوی سرپرست تو است؛

الحٯ مں رٮك

این بی‌گمان روایت درست است،

اں هدا لهو الڡصص الحٯ

و ایزدی نیست مگر خدا.

وما مں اله الا الله

بگو: «ای دارندگان نوشتار! به سخنی برابر میان ما و شما بیایید: که فقط خدا را فرمان ببریم، که چیزی را با او انباز نگیریم، و اینکه هیچ‌یک از ما دیگران را، غیر از خدا، سرور نگیرد.»

ڡل ٮاهل الكٮٮ ٮعالوا الى كلمه سوا ٮٮٮٮا وٮٮٮكم الا ٮعٮد الا الله ولا ٮسرك ٮه سٮا ولا ٮٮحد ٮعصٮا ٮعصا ارٮاٮا مں دوں الله

ای دارندگان نوشتار! چرا دربارهٔ ابراهیم ستیزه می‌کنید،

ٮاهل الكٮٮ لم ٮحاحوں ڡى اٮرهٮم

در حالی که تورات و انجیل فقط پس از او فرود آورده شد؟

وما اٮرلٮ الٮورٮه والاٮحٮل الا مں ٮعده

شما اینک دربارهٔ آنچه اندکی از آن دانش دارید ستیزه می‌کنید؛ اما چرا دربارهٔ آنچه هیچ دانشی از آن ندارید ستیزه می‌کنید؟

هاٮٮم هولا حححٮم ڡٮما لكم ٮه علم ڡلم ٮحاحوں ڡٮما لٮس لكم ٮه علم

خدا می‌داند،

والله ٮعلم

ابراهیم نه بازگرا بود و نه یاری‌رسان، اما یکسره رو به خدا بود، نزد او بی‌خدشه،

ما كاں اٮرهٮم ٮهودٮا ولا ٮصراٮٮا ولكں كاں حٮٮڡا مسلما

نزدیک‌ترین انسان‌ها به ابراهیم بی‌گمان کسانی‌اند که از او پیروی کردند، و نیز این اطلاع‌دهنده و کسانی که باور آورده‌اند.

اں اولى الٮاس ٮاٮرهٮم للدٮں اٮٮعوه وهدا الٮٮى والدٮں امٮوا

گروهی از دارندگان نوشتار می‌خواستند شما را گمراه کنند؛

ودٮ طاٮڡه مں اهل الكٮٮ لو ٮصلوٮكم

«و فقط به کسی که از قانون شما پیروی می‌کند اعتماد کنید.»

ولا ٮومٮوا الا لمں ٮٮع دٮٮكم

بگو: «راهنمایی همانا راهنمایی خدا است» — مبادا به کسی همانند آنچه به شما داده شده است داده شود، یا نزد سرپرست‌تان با شما ستیزه کنند.

ڡل اں الهدى هدى الله اں ٮوٮى احد مٮل ما اوٮٮٮم او ٮحاحوكم عٮد رٮكم

بگو: «لطف در دست خدا است،

ڡل اں الڡصل ٮٮد الله

آن را به هر که او را پسند افتد می‌دهد.

ٮوٮٮه مں ٮسا

مهر خود را به هر که او را پسند افتد اختصاص می‌دهد.

ٮحٮص ٮرحمٮه مں ٮسا

و از میان دارندگان نوشتار کسانی هستند که اگر قنطاری به آنان بسپاری، آن را به تو پس می‌دهند؛

ومں اهل الكٮٮ مں اں ٮامٮه ٮڡٮطار ٮوده الٮك

و کسانی هستند که اگر دیناری به آنان بسپاری، آن را فقط تا زمانی به تو پس می‌دهند که پای مطالبهٔ آن از ایشان بایستی.

ومٮهم مں اں ٮامٮه ٮدٮٮار لا ٮوده الٮك الا ما دمٮ علٮه ڡاٮما

این از آن است که می‌گویند: «ما نسبت به کسانی که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند هیچ تعهدی نداریم»،

دلك ٮاٮهم ڡالوا لٮس علٮٮا ڡى الامٮں سٮٮل

همانا کسانی که به پیمان خدا و سوگندهای خود بهایی ناچیز می‌خرند — اینان‌اند که در زندگی واپسین هیچ سهمی نخواهند داشت؛ خدا با آنان سخن نخواهد گفت، در روز حضور به آنان نخواهد نگریست، و آنان را پاک نخواهد کرد.

اں الدٮں ٮسٮروں ٮعهد الله واٮمٮهم ٮمٮا ڡلٮلا اولٮك لا حلٯ لهم ڡى الاحره ولا ٮكلمهم الله ولا ٮٮطر الٮهم ٮوم الڡٮمه ولا ٮركٮهم

و از میان آنان بی‌گمان گروهی است که زبان‌های خود را با نوشتار می‌پیچاند، تا آن را گزیده‌ای از نوشتار بپندارید، در حالی که از آن نیست،

واں مٮهم لڡرٮڡا ٮلوں السٮٮهم ٮالكٮٮ لٮحسٮوه مں الكٮٮ وما هو مں الكٮٮ

و می‌گویند: «این از سوی خدا است»،

وٮڡولوں هو مں عٮد الله

در حالی که از سوی خدا نیست،

وما هو مں عٮد الله

و او به شما دستور نمی‌داد که کارگزاران و اطلاع‌دهندگان را سرور بگیرید.

ولا ٮامركم اں ٮٮحدوا الملٮكه والٮٮٮں ارٮاٮا

و چون خدا پیمان استوار اطلاع‌دهندگان را گرفت: «آنچه از نوشتار و فرزانگی به شما داده‌ام، سپس فرستاده‌ای نزد شما بیاید، تأییدکنندهٔ آنچه با شما است، بی‌گمان باید به او باور آورید، و بی‌گمان باید او را یاری رسانید.»

واد احد الله مٮٮٯ الٮٮٮں لما اٮٮٮكم مں كٮٮ وحكمه ٮم حاكم رسول مصدٯ لما معكم لٮومٮں ٮه ولٮٮصرٮه

گفت: «آیا رضایت دادید و یوغ مرا بر این شرط بر خود گرفتید؟»

ڡال اڡررٮم واحدٮم على دلكم اصرى

گفتند: «رضایت دادیم.»

ڡالوا اڡررٮا

آیا پس قانونی غیر از قانون خدا می‌جویند، در حالی که هر که در آسمان‌ها و بر زمین است، با رضایت یا به اجبار، نزد او بی‌خدشه می‌شود،

اڡعٮر دٮں الله ٮٮعوں وله اسلم مں ڡى السموٮ والارص طوعا وكرها

و هر که قانونی غیر از بی‌خدشه بودن نزد خدا بجوید، هرگز از او پذیرفته نخواهد شد،

ومں ٮٮٮع عٮر الاسلم دٮٮا ڡلں ٮڡٮل مٮه

چگونه خدا قومی را راه می‌نمود که پس از باور آوردن انکار کردند، و پس از آنکه گواهی دادند که فرستاده درست است، در حالی که دلایل روشن برایشان آمده بود؟

كٮڡ ٮهدى الله ڡوما كڡروا ٮعد اٮمٮهم وسهدوا اں الرسول حٯ وحاهم الٮٮٮٮ

همانا کسانی که پس از باور آوردن انکار می‌کنند، سپس در انکار می‌افزایند، پشیمانی‌شان هرگز پذیرفته نخواهد شد،

اں الدٮں كڡروا ٮعد اٮمٮهم ٮم اردادوا كڡرا لں ٮڡٮل ٮوٮٮهم

همانا کسانی که انکار می‌کنند و در حال انکار می‌میرند، از هیچ‌یک از آنان زمین سراسر پر از زر هرگز پذیرفته نخواهد شد، هرچند آن را به‌عنوان فدیه عرضه کرده باشد.

اں الدٮں كڡروا وماٮوا وهم كڡار ڡلں ٮڡٮل مں احدهم مل الارص دهٮا ولو اڡٮدى ٮه

اینان‌اند که کیفری دردناک خواهند داشت،

اولٮك لهم عداٮ الٮم

فضیلت فقط اگر از آنچه دوست می‌دارید هزینه کنید به شما خواهد رسید.

لں ٮٮالوا الٮر حٮى ٮٮڡڡوا مما ٮحٮوں

هر خوراکی برای فرزندان اسرائیل روا بود، مگر آنچه اسرائیل بر خود ممنوع کرده بود، پیش از آنکه تورات فرود آورده شود.

كل الطعام كاں حلا لٮٮى اسرٮل الا ما حرم اسرٮل على ٮڡسه مں ڡٮل اں ٮٮرل الٮورٮه

بگو: «خدا درست گفته است.

ڡل صدٯ الله

پس از آموزهٔ ابراهیم پیروی کنید، یکسره رو به خدا،

ڡاٮٮعوا مله اٮرهٮم حٮٮڡا

نخستین خانه‌ای که برای انسان‌ها نهاده شد بی‌گمان خانهٔ جایگاه ازدحام است، خجسته و راهنمایی برای همهٔ هستی‌ها؛ در آن نشانه‌های روشن است.

اں اول ٮٮٮ وصع للٮاس للدى ٮٮكه مٮاركا وهدى للعلمٮں ڡٮه اٮٮ ٮٮٮٮ

ایستگاه ابراهیم،

مڡام اٮرهٮم

و هر که در آن درآید در امنیت است.

ومں دحله كاں امٮا

و حج خانه بر انسان‌ها وظیفه‌ای نزد خدا است، برای هر که توان پیمودن راه آن را دارد؛

ولله على الٮاس حح الٮٮٮ مں اسٮطاع الٮه سٮٮلا

بگو: «ای دارندگان نوشتار! چرا راه خدا را بر کسی که باور آورده است بازمی‌دارید، می‌کوشید آن را کج سازید، در حالی که خود بر آن گواهید؟»

ڡل ٮاهل الكٮٮ لم ٮصدوں عں سٮٮل الله مں امں ٮٮعوٮها عوحا واٮٮم سهدا

و چگونه انکار می‌کردید، در حالی که نشانه‌های خدا بر شما برخوانده می‌شود، و فرستادهٔ او در میان شما است؟

وكٮڡ ٮكڡروں واٮٮم ٮٮلى علٮكم اٮٮ الله وڡٮكم رسوله

ای کسانی که باور آورده‌اید! در برابر خدا محتاط باشید چنان‌که شایستهٔ احتیاط در برابر او است،

ٮاٮها الدٮں امٮوا اٮڡوا الله حٯ ٮڡاٮه

و همگی، به‌استواری، به ریسمان خدا چنگ زنید،

واعٮصموا ٮحٮل الله حمٮعا

و چنددسته نشوید.

ولا ٮڡرڡوا

و دهش خدا را بر خود به یاد آورید، آنگاه که دشمن بودید، و او هسته‌های شما را آشتی داد، چنان‌که به دهش او برادر شدید؛

وادكروا ٮعمٮ الله علٮكم اد كٮٮم اعدا ڡالڡ ٮٮں ڡلوٮكم ڡاصٮحٮم ٮٮعمٮه احوٮا

و بر لبهٔ گودالی از آتش بودید، و او شما را از آن رهانید.

وكٮٮم على سڡا حڡره مں الٮار ڡاٮڡدكم مٮها

و باید از میان شما جامعه‌ای برآید که به سوی نیکی فرا می‌خواند، آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهد، و آنچه مردود است را منع می‌کند.

ولٮكں مٮكم امه ٮدعوں الى الحٮر وٮامروں ٮالمعروڡ وٮٮهوں عں المٮكر

و اینان‌اند که کیفری سترگ خواهند داشت، روزی که چهره‌هایی روشن می‌شود و چهره‌هایی تیره می‌شود.

واولٮك لهم عداٮ عطٮم ٮوم ٮٮٮص وحوه وٮسود وحوه

و اما کسانی که چهره‌هایشان روشن شده باشد، در مهر خدا خواهند بود،

واما الدٮں اٮٮصٮ وحوههم ڡڡى رحمه الله

اینها نشانه‌های خدا است، که ما به حقیقت بر تو برمی‌خوانیم.

ٮلك اٮٮ الله ٮٮلوها علٮك ٮالحٯ

و آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ خدا است،

ولله ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

شما بهترین جامعه‌ای هستید که برای انسان‌ها بیرون آورده شده است: آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهید، آنچه مردود است را منع می‌کنید، و به خدا باور دارید.

كٮٮم حٮر امه احرحٮ للٮاس ٮامروں ٮالمعروڡ وٮٮهوں عں المٮكر وٮومٮوں ٮالله

و اگر دارندگان نوشتار باور آورده بودند، آن برایشان بهتر می‌بود.

ولو امں اهل الكٮٮ لكاں حٮرا لهم

از میان آنان باورمندانی هستند،

مٮهم المومٮوں

هرگز نخواهند توانست به شما آسیب برسانند،

لں ٮصروكم

مگر با آزاری.

الا ادى

و اگر با شما بجنگند، به شما پشت خواهند کرد؛

واں ٮڡٮلوكم ٮولوكم الادٮار

خواری بر آنان چسبانده شده است، هر جا که غافلگیر شوند،

صرٮٮ علٮهم الدله اٮں ما ٮڡڡوا

مگر آنچه با ریسمانی از خدا و ریسمانی از انسان‌ها باشد؛ آنان خشم خدا را بر خود فرا می‌خوانند،

الا ٮحٮل مں الله وحٮل مں الٮاس وٮاو ٮعصٮ مں الله

و تنگ‌دستی بر آنان چسبانده شده است.

وصرٮٮ علٮهم المسكٮه

این از آن بود که نشانه‌های خدا را انکار می‌کردند، و اطلاع‌دهندگان را بدون حق می‌کشتند.

دلك ٮاٮهم كاٮوا ٮكڡروں ٮاٮٮ الله وٮڡٮلوں الاٮٮٮا ٮعٮر حٯ

همگی یکسان نیستند:

لٮسوا سوا

به خدا و روز واپسین باور دارند، آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهند، آنچه مردود است را منع می‌کنند، و به سوی بهترین می‌شتابند.

ٮومٮوں ٮالله والٮوم الاحر وٮامروں ٮالمعروڡ وٮٮهوں عں المٮكر وٮسرعوں ڡى الحٮرٮ

و هر نیکی‌ای که بکنند، هرگز برایشان انکار نخواهد شد.

وما ٮڡعلوا مں حٮر ڡلں ٮكڡروه

همانا کسانی که انکار می‌کنند، نه دارایی‌هایشان و نه فرزندانشان در برابر خدا هیچ سودی به آنان نخواهد رساند،

اں الدٮں كڡروا لں ٮعٮى عٮهم امولهم ولا اولدهم مں الله سٮا

مثالِ آنچه در این زندگی نزدیک هزینه می‌کنند مثالِ بادی یخ‌زده است، که به شخم‌زار قومی که بر خود ستم کرده است می‌رسد، و آن را نابود می‌سازد.

مٮل ما ٮٮڡڡوں ڡى هده الحٮوه الدٮٮا كمٮل رٮح ڡٮها صر اصاٮٮ حرٮ ڡوم طلموا اٮڡسهم ڡاهلكٮه

و خدا بر آنان ستم نکرده است،

وما طلمهم الله

ای کسانی که باور آورده‌اید! محرم رازی غیر از خودیان خود نگیرید: از ایجاد آشفتگی برای شما دست نمی‌کشند، و می‌خواهند که شما در فشار قرار گیرید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮٮحدوا ٮطاٮه مں دوٮكم لا ٮالوٮكم حٮالا ودوا ما عٮٮم

کینه در دهان‌هایشان آشکار شده است، و آنچه سینه‌هایشان پنهان می‌دارد بسیار سنگین‌تر است.

ڡد ٮدٮ الٮعصا مں اڡوههم وما ٮحڡى صدورهم اكٮر

شما اینک، که آنان را دوست می‌دارید، در حالی که آنان شما را دوست نمی‌دارند، و شما به نوشتار یکسره باور دارید.

هاٮٮم اولا ٮحٮوٮهم ولا ٮحٮوٮكم وٮومٮوں ٮالكٮٮ كله

و چون با شما روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «باور آوردیم»؛

وادا لڡوكم ڡالوا امٮا

اما چون تنها می‌مانند، از غیظ بر شما سر انگشتان را می‌گزند.

وادا حلوا عصوا علٮكم الاٮامل مں العٮط

بگو: «از غیظ خود بمیرید.»

ڡل موٮوا ٮعٮطكم

اگر نیکی‌ای شما را لمس کند، برایشان ناخوشایند است،

اں ٮمسسكم حسٮه ٮسوهم

و اگر بدی‌ای به شما رسد، از آن شاد می‌شوند.

واں ٮصٮكم سٮٮه ٮڡرحوا ٮها

اما اگر شکیبایی کنید و محتاط باشید، نیرنگ‌شان هرگز هیچ آسیبی به شما نخواهد رساند،

واں ٮصٮروا وٮٮڡوا لا ٮصركم كٮدهم سٮا

و چون بامدادان نزدیکان خود را ترک کردی، تا باورمندان را در جایگاه‌های جنگ بنشانی.

واد عدوٮ مں اهلك ٮٮوى المومٮٮں مڡعد للڡٮال

آنگاه که دو گروه از شما نزدیک بود سست شوند، در حالی که خدا متحد هر دوی آنان بود —

اد همٮ طاٮڡٮاں مٮكم اں ٮڡسلا والله ولٮهما

خدا همانا شما را در بدر یاری رساند، در حالی که خوار گشته بودید.

ولڡد ٮصركم الله ٮٮدر واٮٮم ادله

و آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ خدا است.

ولله ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

هر که را او را پسند افتد می‌بخشاید، و هر که را او را پسند افتد کیفر می‌دهد.

ٮعڡر لمں ٮسا وٮعدٮ مں ٮسا

ای کسانی که باور آورده‌اید! بهره‌خواری را، دو برابرِ دو برابر، نخورید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮاكلوا الرٮوا اصعڡا مصعڡه

و به سوی بخشایشی از سرپرست خود بشتابید، و باغی که پهنایش پهنای آسمان‌ها و زمین است، آماده برای محتاطان، که در فراخی و آسیب هزینه می‌کنند، غیظ خود را فرو می‌برند، و از مردم چشم می‌پوشند.

وسارعوا الى معڡره مں رٮكم وحٮه عرصها السموٮ والارص اعدٮ للمٮڡٮں الدٮں ٮٮڡڡوں ڡى السرا والصرا والكطمٮں العٮط والعاڡٮں عں الٮاس

و کسانی که چون زشتکاری‌ای می‌کنند یا بر خود ستم می‌کنند، خدا را به یاد می‌آورند و برای تقصیرهای خود بخشایش می‌خواهند —

والدٮں ادا ڡعلوا ڡحسه او طلموا اٮڡسهم دكروا الله ڡاسٮعڡروا لدٮوٮهم

و کیست که تقصیرها را ببخشاید، مگر خدا؟ —

ومں ٮعڡر الدٮوٮ الا الله

اینان‌اند که بازپرداخت‌شان بخشایشی از سوی سرپرست‌شان است، و باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند.

اولٮك حراوهم معڡره مں رٮهم وحٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر حلدٮں ڡٮها

هنجارهایی پیش از شما گذشته است؛

ڡد حلٮ مں ڡٮلكم سٮں

اگر زخمی شما را لمس کند، زخمی همانند آن پیش‌تر آن قوم را لمس کرده است.

اں ٮمسسكم ڡرح ڡڡد مس الڡوم ڡرح مٮله

این‌گونه است روزها: ما آن‌ها را میان انسان‌ها از این به آن می‌گردانیم،

وٮلك الاٮام ٮداولها ٮٮں الٮاس

تا خدا کسانی را که باور آورده‌اند بازشناسد، و از میان شما گواهانی برگیرد —

ولٮعلم الله الدٮں امٮوا وٮٮحد مٮكم سهدا

محمد فقط فرستاده‌ای است؛ فرستادگانی پیش از او گذشته‌اند.

وما محمد الا رسول ڡد حلٮ مں ڡٮله الرسل

پس اگر بمیرد، یا کشته شود، آیا بر پاشنه‌های خود واپس می‌چرخید؟

اڡاٮں ماٮ او ڡٮل اٮڡلٮٮم على اعڡٮكم

و هر که بر پاشنه‌های خود واپس چرخد هیچ آسیبی به خدا نمی‌رساند،

ومں ٮٮڡلٮ على عڡٮٮه ڡلں ٮصر الله سٮا

و هیچ خویشتنی را نشاید که بمیرد، مگر با اجازهٔ خدا،

وما كاں لٮڡس اں ٮموٮ الا ٮادں الله

بر پایهٔ دفتری با پایان مقرر.

كٮٮا موحلا

و هر که عوض زندگی نزدیک را بخواهد، آن را به او می‌دهیم؛

ومں ٮرد ٮواٮ الدٮٮا ٮوٮه مٮها

و هر که عوض زندگی واپسین را بخواهد، آن را به او می‌دهیم.

ومں ٮرد ٮواٮ الاحره ٮوٮه مٮها

چه بسیار اطلاع‌دهندگانی که کشته شدند، در حالی که در کنارشان بسیاری وابستگان به سرپرست بودند!

وكاٮں مں ٮٮى ڡٮل معه رٮٮوں كٮٮر

برای آنچه در راه خدا به آنان رسید سست نشدند، ناتوان نشدند، و تسلیم نشدند.

ڡما وهٮوا لما اصاٮهم ڡى سٮٮل الله وما صعڡوا وما اسٮكاٮوا

آنگاه خدا به آنان عوض زندگی نزدیک را داد، و عوض زیبای زندگی واپسین را.

ڡاٮٮهم الله ٮواٮ الدٮٮا وحسں ٮواٮ الاحره

برعکس، خدا متحد شما است،

ٮل الله مولٮكم

در هسته‌های انکارکنندگان هراس خواهیم افکند، برای آنکه با خدا چیزی را انباز گرفتند که او هیچ اقتداری بر آن فرود نیاورده است.

سٮلڡى ڡى ڡلوٮ الدٮں كڡروا الرعٮ ٮما اسركوا ٮالله ما لم ٮٮرل ٮه سلطٮا

و پناهگاه آنان آتش خواهد بود،

وماوٮهم الٮار

خدا همانا وعدهٔ خود را به شما وفا کرد، آنگاه که با اجازهٔ او آنان را درو می‌کردید،

ولڡد صدڡكم الله وعده اد ٮحسوٮهم ٮادٮه

تا آنگاه که سست شدید، دربارهٔ کار به مجادله افتادید، و نافرمانی کردید، پس از آنکه او آنچه را دوست می‌داشتید به شما نمایاند.

حٮى ادا ڡسلٮم وٮٮرعٮم ڡى الامر وعصٮٮم مں ٮعد ما ارٮكم ما ٮحٮوں

از میان شما کسانی بودند که زندگی نزدیک را می‌خواستند، و از میان شما کسانی بودند که زندگی واپسین را می‌خواستند؛

مٮكم مں ٮرٮد الدٮٮا ومٮكم مں ٮرٮد الاحره

سپس شما را از آنان دور کرد، تا شما را بیازماید.

ٮم صرڡكم عٮهم لٮٮٮلٮكم

او همانا از شما چشم‌پوشی کرده است.

ولڡد عڡا عٮكم

آنگاه که بالا می‌رفتید، بی‌آنکه رو به سوی کسی کنید، در حالی که فرستاده شما را از پشت صف‌هایتان فرا می‌خواند؛ آنگاه او به شما عوض دلهره‌ای پس از دلهره داد، تا نه از آنچه از شما رفته بود اندوهگین شوید و نه از آنچه به شما رسیده بود.

اد ٮصعدوں ولا ٮلوں على احد والرسول ٮدعوكم ڡى احرٮكم ڡاٮٮكم عما ٮعم لكٮلا ٮحرٮوا على ما ڡاٮكم ولا ما اصٮكم

سپس پس از دلهره، امنیتی بر شما فرود آورد، خواب‌آلودگی‌ای که گروهی از شما را فرا می‌گرفت،

ٮم اٮرل علٮكم مں ٮعد العم امٮه ٮعاسا ٮعسى طاٮڡه مٮكم

در حالی که گروهی، مشغولِ خویشتن خود، دربارهٔ خدا، برخلاف حقیقت، گمانی از دوران نادانی می‌پروراند،

وطاٮڡه ڡد اهمٮهم اٮڡسهم ٮطٮوں ٮالله عٮر الحٯ طں الحهلٮه

می‌گفتند: «آیا ما در این کار کمترین بهره‌ای داریم؟»

ٮڡولوں هل لٮا مں الامر مں سى

بگو: «کار، یکسره، همانا از آنِ خدا است.»

ڡل اں الامر كله لله

در خود پنهان می‌دارند آنچه را به تو آشکار نمی‌کنند،

ٮحڡوں ڡى اٮڡسهم ما لا ٮٮدوں لك

می‌گفتند: «اگر در این کار اختیاری می‌داشتیم، در اینجا کشته نمی‌شدیم.»

ٮڡولوں لو كاں لٮا مں الامر سى ما ڡٮلٮا ههٮا

بگو: «اگر در خانه‌هایتان می‌بودید، کسانی که قتل بر آنان مقرر شده بود حتماً به سوی جایگاه‌هایی می‌رفتند که باید در آن می‌آرمیدند» — و تا خدا آنچه را در سینه‌های شما است بیازماید، و آنچه را در هسته‌های شما است پاک کند.

ڡل لو كٮٮم ڡى ٮٮوٮكم لٮرر الدٮں كٮٮ علٮهم الڡٮل الى مصاحعهم ولٮٮٮلى الله ما ڡى صدوركم ولٮمحص ما ڡى ڡلوٮكم

کسانی از شما که روز رویارویی دو جمع پشت کردند، فقط منحرف‌کننده بود که آنان را به‌سبب بخشی از آنچه به دست آورده بودند لغزاند.

اں الدٮں ٮولوا مٮكم ٮوم الٮڡى الحمعاں اٮما اسٮرلهم السٮطں ٮٮعص ما كسٮوا

خدا همانا از آنان چشم‌پوشی کرده است،

ولڡد عڡا الله عٮهم

ای کسانی که باور آورده‌اید! مانند کسانی مباشید که انکار کرده‌اند، و دربارهٔ برادران خود، چون زمین را می‌پیمایند یا به سفر جنگی می‌روند، می‌گویند: «اگر نزد ما مانده بودند، نمی‌مردند و کشته نمی‌شدند» — تا خدا آن را حسرتی در هسته‌هایشان سازد.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮكوٮوا كالدٮں كڡروا وڡالوا لاحوٮهم ادا صرٮوا ڡى الارص او كاٮوا عرى لو كاٮوا عٮدٮا ما ماٮوا وما ڡٮلوا لٮحعل الله دلك حسره ڡى ڡلوٮهم

خدا زنده می‌کند و می‌میراند.

والله ٮحى وٮمٮٮ

این به مهری از خدا است که با آنان نرم‌خو بودی؛

ڡٮما رحمه مں الله لٮٮ لهم

و اگر درشت‌خو و سخت‌هسته می‌بودی، حتماً از پیرامون تو پراکنده می‌شدند.

ولو كٮٮ ڡطا علٮط الڡلٮ لاٮڡصوا مں حولك

پس از آنان چشم بپوش، برای آنان بخشایش بخواه، و با آنان دربارهٔ کار رایزنی کن؛

ڡاعڡ عٮهم واسٮعڡر لهم وساورهم ڡى الامر

و چون تصمیم خود را گرفتی، به خدا وکالت بده،

ڡادا عرمٮ ڡٮوكل على الله

اگر خدا شما را یاری رساند، هیچ‌کس نمی‌تواند شما را شکست دهد؛

اں ٮٮصركم الله ڡلا عالٮ لكم

و اگر او شما را رها کند، پس کیست که پس از او بتواند شما را یاری رساند؟

واں ٮحدلكم ڡمں دا الدى ٮٮصركم مں ٮعده

اطلاع‌دهنده‌ای را نشاید که سوءاستفاده کند؛

وما كاں لٮٮى اں ٮعل

و هر که سوءاستفاده کند، در روز حضور با آنچه از راه سوءاستفاده ربوده است خواهد آمد،

ومں ٮعلل ٮاٮ ٮما عل ٮوم الڡٮمه

آیا آن که خشنودی خدا را پی می‌گیرد همانند آن است که قهر خدا را بر خود فرا می‌خواند، و پناهگاهش جهنم خواهد بود؟

اڡمں اٮٮع رصوں الله كمں ٮا ٮسحط مں الله وماوٮه حهٮم

آنان نزد خدا درجه‌هایی دارند.

هم درحٮ عٮد الله

پس چگونه است، چون ناکامی‌ای به شما رسد، در حالی که دو برابرش را خودتان رسانده بودید، می‌گویید: «این از کجاست؟»

اولما اصٮٮكم مصٮٮه ڡد اصٮٮم مٮلٮها ڡلٮم اٮى هدا

بگو: «این از خودتان است.»

ڡل هو مں عٮد اٮڡسكم

و آنچه در روز رویارویی دو جمع به شما رسید، با اجازهٔ خدا بود، و تا او باورمندان را بازشناسد، و کسانی را که دورویی ورزیدند بازشناسد،

وما اصٮكم ٮوم الٮڡى الحمعاں ڡٮادں الله ولٮعلم المومٮٮں ولٮعلم الدٮں ٮاڡڡوا

و به آنان گفته شد: «بیایید در راه خدا بجنگید، یا پس بزنید»؛

وڡٮل لهم ٮعالوا ڡٮلوا ڡى سٮٮل الله او ادڡعوا

گفتند: «اگر جنگیدن را می‌دانستیم، حتماً از شما پیروی می‌کردیم.»

ڡالوا لو ٮعلم ڡٮالا لاٮٮعٮكم

آن روز آنان به انکار نزدیک‌تر بودند تا به باور،

هم للكڡر ٮومٮد اڡرٮ مٮهم للاٮمں

با دهان‌هایشان آنچه را در هسته‌هایشان نبود می‌گفتند.

ٮڡولوں ٮاڡوههم ما لٮس ڡى ڡلوٮهم

کسانی که نشسته ماندند و دربارهٔ برادران خود گفتند: «اگر ما را گردن نهاده بودند، کشته نمی‌شدند.»

الدٮں ڡالوا لاحوٮهم وڡعدوا لو اطاعوٮا ما ڡٮلوا

از دهشی از خدا و لطفی سرمست‌اند، و از اینکه خدا نمی‌گذارد پاداش باورمندان پراکنده شود، کسانی که پس از آنکه زخم به آنان رسید به خدا و فرستاده پاسخ دادند.

ٮسٮٮسروں ٮٮعمه مں الله وڡصل واں الله لا ٮصٮع احر المومٮٮں الدٮں اسٮحاٮوا لله والرسول مں ٮعد ما اصاٮهم الڡرح

کسانی که مردم به آنان می‌گفتند: «مردم همانا بر ضد شما فراهم آمده‌اند، پس از آنان بیم داشته باشید» — این باورشان را افزود.

الدٮں ڡال لهم الٮاس اں الٮاس ڡد حمعوا لكم ڡاحسوهم ڡرادهم اٮمٮا

آنگاه با دهشی از خدا و لطفی بازگشتند، بی‌آنکه هیچ بدی‌ای آنان را لمس کرده باشد، و از خشنودی خدا پیروی کردند.

ڡاٮڡلٮوا ٮٮعمه مں الله وڡصل لم ٮمسسهم سو واٮٮعوا رصوں الله

فقط همین منحرف‌کننده است که شما را از متحدان خود می‌ترساند؛ پس از آنان نترسید،

اٮما دلكم السٮطں ٮحوڡ اولٮاه ڡلا ٮحاڡوهم

و آنان که در انکار می‌شتابند تو را اندوهگین نسازند،

ولا ٮحرٮك الدٮں ٮسرعوں ڡى الكڡر

زیرا هرگز به خدا آسیبی نخواهند رساند.

اٮهم لں ٮصروا الله سٮا

خدا می‌خواهد در زندگی واپسین هیچ بهره‌ای برایشان قرار ندهد،

ٮرٮد الله الا ٮحعل لهم حطا ڡى الاحره

و کسانی که انکار می‌کنند هرگز مپندارند که مهلتی که به آنان می‌دهیم برای خودشان نیکی است:

ولا ٮحسٮں الدٮں كڡروا اٮما ٮملى لهم حٮر لاٮڡسهم

ما آن را فقط به آنان می‌دهیم تا در تخطی بیفزایند،

اٮما ٮملى لهم لٮردادوا اٮما

خدا را نشاید که باورمندان را در حالی که اکنون هستید رها کند، بی‌آنکه پست را از نیک بازشناسد،

ما كاں الله لٮدر المومٮٮں على ما اٮٮم علٮه حٮى ٮمٮر الحٮٮٮ مں الطٮٮ

و خدا را نشاید که شما را به نفوذ در آنچه فراتر از حواس است وادارد،

وما كاں الله لٮطلعكم على العٮٮ

اما خدا از میان فرستادگان خود هر که را او را پسند افتد برمی‌گزیند.

ولكں الله ٮحٮٮى مں رسله مں ٮسا

پس به خدا و فرستادگانش باور آورید؛

ڡامٮوا ٮالله ورسله

و کسانی که از آنچه خدا از لطف خود به آنان داده است خست می‌ورزند هرگز مپندارند که این برایشان نیکی است؛

ولا ٮحسٮں الدٮں ٮٮحلوں ٮما اٮٮهم الله مں ڡصله هو حٮرا لهم

برعکس، برایشان بدی است.

ٮل هو سر لهم

در حلقهٔ آنچه از آن خست ورزیدند گرفته خواهند شد، در روز حضور.

سٮطوڡوں ما ٮحلوا ٮه ٮوم الڡٮمه

و میراث آسمان‌ها و زمین به خدا می‌رسد.

ولله مٮرٮ السموٮ والارص

خدا حتماً سخن کسانی را که گفتند: «خدا بینوا است و ما توانگریم» شنیده است.

لڡد سمع الله ڡول الدٮں ڡالوا اں الله ڡڡٮر وٮحں اعٮٮا

کسانی که گفتند: «خدا ما را به پیمانی پای‌بند کرده است که به هیچ فرستاده‌ای اعتماد نکنیم، تا آنگاه که برای ما هدیه‌ای بیاورد که آتش آن را می‌سوزاند»،

الدٮں ڡالوا اں الله عهد الٮٮا الا ٮومں لرسول حٮى ٮاٮٮٮا ٮڡرٮاں ٮاكله الٮار

هر خویشتن مرگ را خواهد چشید،

كل ٮڡس داٮڡه الموٮ

و پاداش‌های شما تنها در روز حضور به‌تمامی به شما داده خواهد شد.

واٮما ٮوڡوں احوركم ٮوم الڡٮمه

پس هر که از آتش دور داشته شود و به باغ درآورده شود، به‌راستی کامیاب شده است.

ڡمں رحرح عں الٮار وادحل الحٮه ڡڡد ڡار

بی‌گمان در دارایی‌هایتان و در خویشتن‌تان آزموده خواهید شد، و بی‌گمان از کسانی که پیش از شما نوشتار به آنان داده شده و از کسانی که انباز گرفتند، آزارهای بسیار خواهید شنید.

لٮٮلوں ڡى امولكم واٮڡسكم ولٮسمعں مں الدٮں اوٮوا الكٮٮ مں ڡٮلكم ومں الدٮں اسركوا ادى كٮٮرا

و آنگاه که خدا از کسانی که نوشتار به آنان داده شد پیمان استوار گرفت: «بی‌گمان آن را برای مردم روشن خواهید کرد و پنهانش نخواهید داشت»؛ اما آنان آن را پشت سر خود افکندند و بدان بهایی ناچیز خریدند.

واد احد الله مٮٮٯ الدٮں اوٮوا الكٮٮ لٮٮٮٮٮه للٮاس ولا ٮكٮموٮه ڡٮٮدوه ورا طهورهم واسٮروا ٮه ٮمٮا ڡلٮلا

هرگز مپندار که کسانی که به آنچه کرده‌اند شادمانند و دوست دارند برای آنچه نکرده‌اند ستوده شوند — هرگز مپندار که آنان از کیفر خواهند رست.

لا ٮحسٮں الدٮں ٮڡرحوں ٮما اٮوا وٮحٮوں اں ٮحمدوا ٮما لم ٮڡعلوا ڡلا ٮحسٮٮهم ٮمڡاره مں العداٮ

و پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ خدا است.

ولله ملك السموٮ والارص

بی‌گمان در آفرینش آسمان‌ها و زمین و در پی‌درپی آمدن شب و روز، نشانه‌هایی است برای صاحبان خرد، کسانی که خدا را به یاد می‌آورند، ایستاده، نشسته، یا خوابیده به پهلو، و در آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌اندیشند:

اں ڡى حلٯ السموٮ والارص واحٮلڡ الٮل والٮهار لاٮٮ لاولى الالٮٮ الدٮں ٮدكروں الله ڡٮما وڡعودا وعلى حٮوٮهم وٮٮڡكروں ڡى حلٯ السموٮ والارص

«ای سرپرست ما، تو این را بیهوده نیافریده‌ای. شکوه بر تو باد!

رٮٮا ما حلڡٮ هدا ٮطلا سٮحٮك

ای سرپرست ما، هر که را تو به آتش درآوری، همانا او را رسوا کرده‌ای،

رٮٮا اٮك مں ٮدحل الٮار ڡڡد احرٮٮه

ای سرپرست ما، ما ندای دعوتگری را شنیدیم که به باور فرا می‌خواند: به سرپرست خود باور آورید — و ما باور آوردیم.

رٮٮا اٮٮا سمعٮا مٮادٮا ٮٮادى للاٮمں اں امٮوا ٮرٮكم ڡامٮا

ای سرپرست ما، و آنچه را که به‌واسطهٔ فرستادگانت به ما وعده داده‌ای به ما عطا کن، و ما را در روز حضور رسوا مکن،

رٮٮا واٮٮا ما وعدٮٮا على رسلك ولا ٮحرٮا ٮوم الڡٮمه

پس سرپرست‌شان به آنان پاسخ داد: «من کردار هیچ‌یک از شما را که کار می‌کند، مرد یا زن، تباه نمی‌گذارم —

ڡاسٮحاٮ لهم رٮهم اٮى لا اصٮع عمل عمل مٮكم مں دكر او اٮٮى

شما از یکدیگرید.

ٮعصكم مں ٮعص

کسانی که کوچ کردند، از خانه‌های خود رانده شدند، در راه من آزار دیدند، جنگیدند و کشته شدند، بی‌گمان بدی‌هایشان را خواهم پوشاند، و بی‌گمان آنان را به باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است در خواهم آورد» — عوضی از جانب خدا.

ڡالدٮں هاحروا واحرحوا مں دٮرهم واودوا ڡى سٮٮلى وڡٮلوا وڡٮلوا لاكڡرں عٮهم سٮاٮهم ولادحلٮهم حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر ٮواٮا مں عٮد الله

این بهره‌ای اندک است،

مٮع ڡلٮل

سپس پناهگاه‌شان جهنم خواهد بود،

ٮم ماوٮهم حهٮم

اما کسانی که نسبت به سرپرست خود محتاط بودند، باغ‌هایی خواهند داشت که رودها از زیر آن‌ها جاری است، جاودانه در آن می‌مانند، به‌عنوان پذیرایی از جانب خدا.

لكں الدٮں اٮڡوا رٮهم لهم حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر حلدٮں ڡٮها ٮرلا مں عٮد الله

و از میان دارندگان نوشتار، بی‌گمان کسانی هستند که به خدا باور دارند، و به آنچه بر شما فرود آورده شد و به آنچه بر آنان فرود آورده شد، فروتن در برابر خدا،

واں مں اهل الكٮٮ لمں ٮومں ٮالله وما اٮرل الٮكم وما اٮرل الٮهم حسعٮں لله

و به‌وسیلهٔ نشانه‌های خدا بهایی ناچیز نمی‌خرند.

لا ٮسٮروں ٮاٮٮ الله ٮمٮا ڡلٮلا

اینان‌اند که پاداش‌شان نزد سرپرست‌شان است،

اولٮك لهم احرهم عٮد رٮهم