As-Sajda السجدة

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. الٓمٓ (الف لام میم).

ٮسم الله الرحمں الرحٮم الم

فرود نوشتار — هیچ تردیدی نیست — از سرپرست همهٔ هستی‌هاست.

ٮٮرٮل الكٮٮ لا رٮٮ ڡٮه مں رٮ العلمٮں

بلکه حقیقتی است از سرپرست تو، تا قومی را هشدار دهی که پیش از تو هیچ هشداردهنده‌ای به سوی آنان نیامده بود، به این امید که راهنمایی خواهند پذیرفت.

ٮل هو الحٯ مں رٮك لٮٮدر ڡوما ما اٮٮهم مں ٮدٮر مں ڡٮلك لعلهم ٮهٮدوں

پس به یاد نمی‌آورید؟

اڡلا ٮٮدكروں

او دستور را از آسمان تا زمین اداره می‌کند، سپس در روزی که اندازهٔ آن هزار سال از آنچه شما می‌شمارید است به سوی او بالا می‌رود.

ٮدٮر الامر مں السما الى الارص ٮم ٮعرح الٮه ڡى ٮوم كاں مڡداره الڡ سٮه مما ٮعدوں

این است آنکه فراتر از حواس و آنچه را گواهی‌شده است می‌داند، نیرومند، مهربان،

دلك علم العٮٮ والسهده العرٮر الرحٮم

آنکه آفرینش هر چیز را زیبا ساخت، و آفرینش انسان را از خاک رس آغاز کرد،

الدى احسں كل سى حلڡه وٮدا حلٯ الاٮسں مں طٮں

سپس نسل او را از عصارهٔ آبی خوارشمرده پدید آورد،

ٮم حعل ٮسله مں سلله مں ما مهٮں

چه اندک سپاس‌گزارید!

ڡلٮلا ما ٮسكروں

بلکه آنان روبه‌رویی با سرپرست خود را انکار می‌کنند.

ٮل هم ٮلڡا رٮهم كڡروں

بگو: «کارگزارِ مرگ، که برای شما گماشته شده است، شما را به‌تمامی نگه خواهد داشت؛ سپس به سوی سرپرست شما بازگردانده خواهید شد.»

ڡل ٮٮوڡٮكم ملك الموٮ الدى وكل ٮكم ٮم الى رٮكم ٮرحعوں

و اگر ببینی، چون کنارگذاشته‌شدگان نزد سرپرست خود سرافکنده خواهند بود: «ای سرپرست ما، دیدیم و شنیدیم؛ پس ما را بازگردان، کردارهای شایسته به‌جا خواهیم آورد، زیرا اینک ما یقین یافته‌ایم.»

ولو ٮرى اد المحرموں ٮاكسوا روسهم عٮد رٮهم رٮٮا اٮصرٮا وسمعٮا ڡارحعٮا ٮعمل صلحا اٮا موڡٮوں

اما سخن من به حقیقت پیوست: «جهنم را بی‌گمان از نهانیان و انسان‌ها، همگی با هم، پر خواهم کرد.»

ولكں حٯ الڡول مٮى لاملاں حهٮم مں الحٮه والٮاس احمعٮں

و کیفر جاودانه را بچشید برای آنچه می‌کردید.

ودوڡوا عداٮ الحلد ٮما كٮٮم ٮعملوں

تنها کسانی به نشانه‌های ما باور دارند که چون به آنان یادآوری شود، پیشانی بر خاک نهاده می‌افتند و با ستودن سرپرست خود شکوه او را می‌سرایند، بی‌آنکه خودبزرگ‌بین شوند.

اٮما ٮومں ٮاٮٮٮا الدٮں ادا دكروا ٮها حروا سحدا وسٮحوا ٮحمد رٮهم وهم لا ٮسٮكٮروں

پهلوهایشان از بسترها جدا می‌شود، سرپرست خود را از ترس و از امید فرامی‌خوانند، و از آنچه روزی‌شان دادیم هزینه می‌کنند.

ٮٮحاڡى حٮوٮهم عں المصاحع ٮدعوں رٮهم حوڡا وطمعا ومما ررڡٮهم ٮٮڡڡوں

و هیچ خویشتنی نمی‌داند آنچه برای آنان نهان داشته شده است، خنکی نگاه، در بازپرداخت آنچه می‌کردند.

ڡلا ٮعلم ٮڡس ما احڡى لهم مں ڡره اعٮں حرا ٮما كاٮوا ٮعملوں

آنان برابر نیستند.

لا ٮسٮوں

اما کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند، باغ‌های پناهگاه دارند، به‌عنوان پذیرایی، برای آنچه می‌کردند؛

اما الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ ڡلهم حٮٮ الماوى ٮرلا ٮما كاٮوا ٮعملوں

هرگاه بخواهند از آن بیرون آیند، به آن بازبرده خواهند شد، و به آنان گفته خواهد شد: «کیفر آتشی را که دروغ می‌انگاشتید بچشید.»

كلما ارادوا اں ٮحرحوا مٮها اعٮدوا ڡٮها وڡٮل لهم دوڡوا عداٮ الٮار الدى كٮٮم ٮه ٮكدٮوں

و ما بی‌گمان از کیفر نزدیک‌تر، فروتر از کیفر بزرگ‌تر، به آنان خواهیم چشاند، شاید بازگردند.

ولٮدٮڡٮهم مں العداٮ الادٮى دوں العداٮ الاكٮر لعلهم ٮرحعوں

ما از کنارگذاشته‌شدگان همانا انتقام خواهیم گرفت.

اٮا مں المحرمٮں مٮٮڡموں

و ما آن را راهنمایی برای پسران اسرائیل ساختیم.

وحعلٮه هدى لٮٮى اسرٮل

و به نشانه‌های ما یقین داشتند.

وكاٮوا ٮاٮٮٮا ٮوڡٮوں

سرپرست تو آن است که در روز حضور میان آنان جدایی خواهد افکند، در آنچه در آن اختلاف داشتند.

اں رٮك هو ٮڡصل ٮٮٮهم ٮوم الڡٮمه ڡٮما كاٮوا ڡٮه ٮحٮلڡوں

آیا پس نمی‌شنوند؟

اڡلا ٮسمعوں

آیا پس روشن نمی‌بینند؟

اڡلا ٮٮصروں

و می‌گویند: «این گشایش کی خواهد بود، اگر راست‌گویید؟»

وٮڡولوں مٮى هدا الڡٮح اں كٮٮم صدڡٮں

بگو: «در روز گشایش، باور دیگر برای کسانی که انکار کردند سود نخواهد رساند، و هیچ مهلتی نخواهند داشت.»

ڡل ٮوم الڡٮح لا ٮٮڡع الدٮں كڡروا اٮمٮهم ولا هم ٮٮطروں

زیرا آنان در انتظارند.

اٮهم مٮٮطروں