Al-Ahzab الاحزاب

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. ای اطلاع‌دهنده، در برابر خدا محتاط باش،

ٮسم الله الرحمں الرحٮم ٮاٮها الٮٮى اٮٯ الله

و نه به انکارکنندگان گردن منه و نه به دورویان،

ولا ٮطع الكڡرٮں والمٮڡڡٮں

و از آنچه از سرپرست تو به تو پرده‌برداری می‌شود پیروی کن.

واٮٮع ما ٮوحى الٮك مں رٮك

و به خدا وکالت بده.

وٮوكل على الله

خدا برای هیچ مردی دو هسته در درونش قرار نداده است.

ما حعل الله لرحل مں ڡلٮٮں ڡى حوڡه

و همسران شما — آنان که به آنان پشت می‌کنید — را مادران شما نساخته است،

وما حعل اروحكم الى ٮطهروں مٮهں امهٮكم

و پسرخواندگان شما را پسران شما نساخته است.

وما حعل ادعٮاكم اٮٮاكم

این است سخن شما، از دهان‌های شما؛

دلكم ڡولكم ٮاڡوهكم

آنان را به نام پدرانشان بخوانید: این نزد خدا دادگرانه‌تر است.

ادعوهم لاٮاٮهم هو اڡسط عٮد الله

و اگر پدرانشان را نمی‌شناسید، پس آنان برادران شما در قانون و متحدان شمایند.

ڡاں لم ٮعلموا اٮاهم ڡاحوٮكم ڡى الدٮں ومولٮكم

و بر شما در آنچه از سر اشتباه کرده باشید هیچ سرزنشی نیست،

ولٮس علٮكم حٮاح ڡٮما احطاٮم ٮه

بلکه در آنچه هسته‌های شما از پیش اندیشیده‌اند.

ولكں ما ٮعمدٮ ڡلوٮكم

اطلاع‌دهنده به باورمندان نزدیک‌تر است از خودشان به خودشان،

الٮٮى اولى ٮالمومٮٮں مں اٮڡسهم

و همسران او مادران آنانند.

واروحه امهٮهم

و دارندگان پیوند خویشاوندی بر حسب ضابطهٔ خدا از باورمندان و مهاجران به یکدیگر نزدیک‌ترند — مگر آنکه با متحدان خود آنچه را شناخته‌شده است بکنید.

واولوا الارحام ٮعصهم اولى ٮٮعص ڡى كٮٮ الله مں المومٮٮں والمهحرٮں الا اں ٮڡعلوا الى اولٮاٮكم معروڡا

و از آنان پیمانی استوار و محکم گرفتیم، تا او از راست‌گویان دربارهٔ راست‌گویی‌شان بپرسد؛

واحدٮا مٮهم مٮٮڡا علٮطا لٮسل الصدڡٮں عں صدڡهم

ای کسانی که باور آوردید! دهش خدا را بر خود به یاد آورید، آنگاه که لشکرها بر شما آمدند، و ما بر آنان بادی فرستادیم، و لشکرهایی که نمی‌دیدید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا ادكروا ٮعمه الله علٮكم اد حاٮكم حٮود ڡارسلٮا علٮهم رٮحا وحٮودا لم ٮروها

آنگاه که از بالا و از پایین بر شما آمدند،

اد حاوكم مں ڡوڡكم ومں اسڡل مٮكم

و آنگاه که گروهی از آنان گفت: «ای مردم یثرب، برای شما جایی نیست؛ بازگردید»،

واد ڡالٮ طاٮڡه مٮهم ٮاهل ٮٮرٮ لا مڡام لكم ڡارحعوا

و گروهی از آنان از اطلاع‌دهنده اجازه می‌خواست، می‌گفت: «خانه‌های ما همانا بی‌حریم است» — حال آنکه نبود:

وٮسٮدں ڡرٮٯ مٮهم الٮٮى ٮڡولوں اں ٮٮوٮٮا عوره وما هى ٮعوره

و آنان پیش‌تر با خدا پیمان بسته بودند که پشت نکنند؛

ولڡد كاٮوا عهدوا الله مں ڡٮل لا ٮولوں الادٮر

بگو: «گریز برای شما سودی نخواهد داشت اگر از مرگ یا از کشته شدن بگریزید،

ڡل لں ٮٮڡعكم الڡرار اں ڡررٮم مں الموٮ او الڡٮل

بگو: «پس چه کسی شما را از خدا نگاه می‌داشت، اگر برای شما بدی می‌خواست، یا اگر برای شما مهری می‌خواست؟»

ڡل مں دا الدى ٮعصمكم مں الله اں اراد ٮكم سوا او اراد ٮكم رحمه

خدا همانا آنان از شما را که دیگران را کند می‌کنند بازخواهد شناخت، و آنان را که به برادران خود می‌گویند: «به سوی ما بیایید» — و تنها اندکی به نبرد می‌آیند، حریص نسبت به شما.

ڡد ٮعلم الله المعوڡٮں مٮكم والڡاٮلٮں لاحوٮهم هلم الٮٮا ولا ٮاٮوں الٮاس الا ڡلٮلا اسحه علٮكم

سپس چون ترس آید، می‌بینی که به تو نگاه می‌کنند، چشمانشان می‌گردد چون کسی که مرگ او را از حال می‌برد.

ڡادا حا الحوڡ راٮٮهم ٮٮطروں الٮك ٮدور اعٮٮهم كالدى ٮعسى علٮه مں الموٮ

سپس چون ترس برود، با زبان‌هایی تیز شما را درمی‌نوردند، حریص نیکی.

ڡادا دهٮ الحوڡ سلڡوكم ٮالسٮه حداد اسحه على الحٮر

اینان باور نیاورده‌اند؛ پس خدا کردارهایشان را از اعتبار انداخت،

اولٮك لم ٮومٮوا ڡاحٮط الله اعملهم

می‌پندارند که حزب‌ها نرفته‌اند؛

ٮحسٮوں الاحراٮ لم ٮدهٮوا

و اگر حزب‌ها می‌آمدند، دوست می‌داشتند که در میان سرشناسان کناره گرفته باشند،

واں ٮاٮ الاحراٮ ٮودوا لو اٮهم ٮادوں ڡى الاعراٮ

و چون باورمندان حزب‌ها را دیدند، گفتند: «این است آنچه خدا و فرستاده‌اش به ما وعده داده بودند، و خدا و فرستاده‌اش راست گفتند»،

ولما را المومٮوں الاحراٮ ڡالوا هدا ما وعدٮا الله ورسوله وصدٯ الله ورسوله

از میان باورمندان مردانی هستند که با پیمانی که با خدا بستند راست‌گو بودند:

مں المومٮٮں رحال صدڡوا ما عهدوا الله علٮه

و هیچ چیز دگرگون نکردند — تا خدا راست‌گویان را برای راست‌گویی‌شان بازپرداخت کند، و دورویان را، اگر او را پسند افتد، کیفر دهد، یا با نرمی به سوی آنان بازگردد،

وما ٮدلوا ٮٮدٮلا لٮحرى الله الصدڡٮں ٮصدڡهم وٮعدٮ المٮڡڡٮں اں سا او ٮٮوٮ علٮهم

و خدا آنان را که انکار کردند، با خشم خود، عقب راند، بی‌آنکه هیچ نیکی‌ای به آنان رسد؛

ورد الله الدٮں كڡروا ٮعٮطهم لم ٮٮالوا حٮرا

و خدا جنگ را بر باورمندان نگذاشت.

وكڡى الله المومٮٮں الڡٮال

و آنان از دارندگان نوشتار را که از ایشان پشتیبانی کرده بودند از دژهایشان فرود آورد، و در هسته‌هایشان وحشت افکند:

واٮرل الدٮں طهروهم مں اهل الكٮٮ مں صٮاصٮهم وڡدڡ ڡى ڡلوٮهم الرعٮ

و شما را وارث زمین آنان، خانه‌هایشان، مال‌هایشان، و زمینی که پای در آن ننهاده بودید ساخت.

واورٮكم ارصهم ودٮرهم وامولهم وارصا لم ٮطوها

ای زنان اطلاع‌دهنده، هر که از میان شما زشتکاری‌ای آشکار مرتکب می‌شد، ما کیفر او را دوچندان می‌کردیم، دوبار؛

ٮٮسا الٮٮى مں ٮاٮ مٮكں ٮڡحسه مٮٮٮه ٮصعڡ لها العداٮ صعڡٮں

پس لحن سخن خود را نرم مکنید، مبادا آنکه هسته‌اش بیماری دارد طمع کند؛ سخنی شناخته‌شده بگویید، و در خانه‌های خود بمانید،

ڡلا ٮحصعں ٮالڡول ڡٮطمع الدى ڡى ڡلٮه مرص وڡلں ڡولا معروڡا وڡرں ڡى ٮٮوٮكں

و چون نخستین نادانی خودنمایی مکنید.

ولا ٮٮرحں ٮٮرح الحهلٮه الاولى

و تماس را پابرجا نگه دارید و گشاده‌دستی ناب را بدهید،

واڡمں الصلوه واٮٮں الركوه

و برای خدا و فرستادهٔ او گردن نهید.

واطعں الله ورسوله

و آنچه را در خانه‌های شما از نشانه‌های خدا و فرزانگی برخوانده می‌شود به یاد آورید،

وادكرں ما ٮٮلى ڡى ٮٮوٮكں مں اٮٮ الله والحكمه

و هیچ باورمند مرد و هیچ باورمند زنی را نسزد که چون خدا و فرستادهٔ او دربارهٔ کاری فیصله دادند، برایشان در کار خودشان گزینشی باشد.

وما كاں لمومں ولا مومٮه ادا ڡصى الله ورسوله امرا اں ٮكوں لهم الحٮره مں امرهم

و آنگاه که به آنکه خدا او را به دهش خود نواخته بود و تو خود نیز او را به دهش نواخته بودی می‌گفتی: «همسر خود را نگه دار، و در برابر خدا محتاط باش» — در حالی که در درون خود آنچه را خدا آشکار می‌کرد پنهان می‌داشتی، و از مردم بیم داشتی، حال آنکه خدا سزاوارتر است که از او بیم داری.

واد ٮڡول للدى اٮعم الله علٮه واٮعمٮ علٮه امسك علٮك روحك واٮٯ الله وٮحڡى ڡى ٮڡسك ما الله مٮدٮه وٮحسى الٮاس والله احٯ اں ٮحسٮه

سپس چون زید با او هر پیوندی را پایان داد، ما او را به همسری تو دادیم، تا برای باورمندان دربارهٔ همسران پسرخواندگانشان، چون آنان با ایشان هر پیوندی را پایان دادند، تنگنایی نباشد.

ڡلما ڡصى رٮد مٮها وطرا روحٮكها لكى لا ٮكوں على المومٮٮں حرح ڡى اروح ادعٮاٮهم ادا ڡصوا مٮهں وطرا

بر اطلاع‌دهنده در آنچه خدا برای او تصریح کرده است هیچ تنگنایی نیست —

ما كاں على الٮٮى مں حرح ڡٮما ڡرص الله له

این است هنجار خدا نسبت به کسانی که پیش‌تر گذشته‌اند.

سٮه الله ڡى الدٮں حلوا مں ڡٮل

آنان که پیام‌های خدا را می‌رسانند، و از او بیم دارند، و از هیچ‌کس بیم ندارند مگر خدا —

الدٮں ٮٮلعوں رسلٮ الله وٮحسوٮه ولا ٮحسوں احدا الا الله

محمد پدر هیچ‌یک از مردان شما نیست،

ما كاں محمد اٮا احد مں رحالكم

بلکه فرستادهٔ خدا و نگین اطلاع‌دهندگان است.

ولكں رسول الله وحاٮم الٮٮٮں

اوست که با شما در تماس است، او و کارگزارانش، تا شما را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آورد؛

هو الدى ٮصلى علٮكم وملٮكٮه لٮحرحكم مں الطلمٮ الى الٮور

درودشان، روزی که با او روبه‌رو شوند، این خواهد بود: «آرامش».

ٮحٮٮهم ٮوم ٮلڡوٮه سلم

و نه به انکارکنندگان گردن منه و نه به دورویان،

ولا ٮطع الكڡرٮں والمٮڡڡٮں

و به گزندهای آنان اعتنا مکن،

ودع ادٮهم

و به خدا وکالت بده.

وٮوكل على الله

ای کسانی که باور آوردید! چون زنان باورمند را به همسری گیرید و سپس پیش از آنکه به آنان دست زده باشید طلاق دهید، بر آنان هیچ مدت انتظاری ندارید که شمارش آن را نگه دارید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا ادا ٮكحٮم المومٮٮ ٮم طلڡٮموهں مں ڡٮل اں ٮمسوهں ڡما لكم علٮهں مں عده ٮعٮدوٮها

ای اطلاع‌دهنده، ما همسران تو را که پاداش‌هایشان را به آنان داده‌ای برای تو روا ساختیم، و آن را که با سوگند به تو بسته است از آنچه خدا به دست تو درآورد، و دختران عموی تو، دختران عمه‌های تو، دختران دایی تو، دختران خاله‌های تو را که همراه تو مهاجرت کردند، و هر زن باورمند را اگر خود را به اطلاع‌دهنده عطا کند — به شرط آنکه اطلاع‌دهنده بخواهد او را به همسری گیرد:

ٮاٮها الٮٮى اٮا احللٮا لك اروحك الٮى اٮٮٮ احورهں وما ملكٮ ٮمٮٮك مما اڡا الله علٮك وٮٮاٮ عمك وٮٮاٮ عمٮك وٮٮاٮ حالك وٮٮاٮ حلٮك الٮى هاحرں معك وامراه مومٮه اں وهٮٮ ٮڡسها للٮٮى اں اراد الٮٮى اں ٮسٮٮكحها

ویژهٔ تو، جدا از باورمندان.

حالصه لك مں دوں المومٮٮں

ما می‌دانیم آنچه را برای آنان دربارهٔ همسرانشان و آنان که با سوگند به ایشان بسته‌اند تصریح کردیم، تا برای تو هیچ تنگنایی نباشد؛

ڡد علمٮا ما ڡرصٮا علٮهم ڡى اروحهم وما ملكٮ اٮمٮهم لكٮلا ٮكوں علٮك حرح

هر که از آنان را بخواهی می‌توانی واپس اندازی، و هر که را بخواهی نزد خود بپذیری؛

ٮرحى مں ٮسا مٮهں وٮوى الٮك مں ٮسا

و هر که را از آنان که کنار گذاشته بودی بجویی، تو را هیچ سرزنشی نیست.

ومں اٮٮعٮٮ ممں عرلٮ ڡلا حٮاح علٮك

این نزدیک‌تر است تا نگاه آنان خنک شود، اندوهگین نشوند، و همگی از آنچه به آنان می‌دهی خشنود باشند.

دلك ادٮى اں ٮڡر اعٮٮهں ولا ٮحرں وٮرصٮں ٮما اٮٮٮهں كلهں

و خدا آنچه را در هسته‌های شماست می‌داند؛

والله ٮعلم ما ڡى ڡلوٮكم

از این پس زنان برای تو روا نیستند، و نه آنکه آنان را با همسران دیگر عوض کنی، حتی اگر زیبایی‌شان تو را خیره کند — مگر آن که با سوگند به تو بسته است.

لا ٮحل لك الٮسا مں ٮعد ولا اں ٮٮدل ٮهں مں اروح ولو اعحٮك حسٮهں الا ما ملكٮ ٮمٮٮك

ای کسانی که باور آوردید! به خانه‌های اطلاع‌دهنده درنیایید، مگر آنکه برای خوراکی به شما اجازه داده شود، بی‌آنکه منتظر پخته شدنش بمانید؛

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮدحلوا ٮٮوٮ الٮٮى الا اں ٮودں لكم الى طعام عٮر ٮطرٮں اٮٮه

اما چون دعوت شدید، درآیید؛ و چون خوراک خوردید، پراکنده شوید، بی‌آنکه در گفتگو خود را فراموش کنید،

ولكں ادا دعٮٮم ڡادحلوا ڡادا طعمٮم ڡاٮٮسروا ولا مسٮٮسٮں لحدٮٮ

زیرا این اطلاع‌دهنده را می‌آزرد، اما او از شما شرم داشت،

اں دلكم كاں ٮودى الٮٮى ڡٮسٮحى مٮكم

حال آنکه خدا از حقیقت شرم ندارد.

والله لا ٮسٮحى مں الحٯ

و چون از آنان چیزی خواستید، آن را از پشت پرده‌ای از آنان بخواهید:

وادا سالٮموهں مٮعا ڡسلوهں مں ورا ححاٮ

این برای هسته‌های شما و هسته‌های آنان زلال‌تر است.

دلكم اطهر لڡلوٮكم وڡلوٮهں

و شما را نرسد که فرستادهٔ خدا را بیازارید، و نه آنکه همسران او را پس از او به همسری گیرید، هرگز؛

وما كاں لكم اں ٮودوا رسول الله ولا اں ٮٮكحوا اروحه مں ٮعده اٮدا

بر آنان دربارهٔ پدرانشان سرزنشی نیست، و نه دربارهٔ پسرانشان، و نه برادرانشان، و نه پسران برادرانشان، و نه پسران خواهرانشان، و نه زنان پیرامونشان، و نه آنان که با سوگند به ایشان بسته‌اند.

لا حٮاح علٮهں ڡى اٮاٮهں ولا اٮٮاٮهں ولا احوٮهں ولا اٮٮا احوٮهں ولا اٮٮا احوٮهں ولا ٮساٮهں ولا ما ملكٮ اٮمٮهں

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡٮں الله

خدا و کارگزارانش با اطلاع‌دهنده پیوسته در تماس‌اند.

اں الله وملٮكٮه ٮصلوں على الٮٮى

ای اطلاع‌دهنده، به همسران خود، دخترانت، و به زنان باورمندان بگو که گوشه‌ای از ردایشان را بر خود بکشند:

ٮاٮها الٮٮى ڡل لاروحك وٮٮاٮك وٮسا المومٮٮں ٮدٮٮں علٮهں مں حلٮٮٮهں

این نزدیک‌تر است تا شناخته شوند، و آزار نبینند.

دلك ادٮى اں ٮعرڡں ڡلا ٮودٮں

اگر دورویان، و آنان که در هسته‌هایشان بیماری است، و شایعه‌پراکنان در پایتخت، دست برندارند، ما تو را بی‌گمان بر آنان خواهیم گماشت؛ آنگاه تنها اندکی همسایهٔ تو خواهند ماند، نفرین‌شده.

لٮں لم ٮٮٮه المٮڡڡوں والدٮں ڡى ڡلوٮهم مرص والمرحڡوں ڡى المدٮٮه لٮعرٮٮك ٮهم ٮم لا ٮحاوروٮك ڡٮها الا ڡلٮلا ملعوٮٮں

این است هنجار خدا نسبت به کسانی که پیش‌تر گذشته‌اند،

سٮه الله ڡى الدٮں حلوا مں ڡٮل

مردم دربارهٔ آن لحظه از تو می‌پرسند.

ٮسلك الٮاس عں الساعه

بگو: «دانش آن تنها نزد خدا است،

ڡل اٮما علمها عٮد الله

و چه چیز تو را از آن آگاهی می‌دهد؟

وما ٮدرٮك

ای کسانی که باور آوردید! چون آنان که موسی را آزردند مباشید؛ خدا او را از آنچه می‌گفتند بی‌تعهد ساخت،

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮكوٮوا كالدٮں ادوا موسى ڡٮراه الله مما ڡالوا

ای کسانی که باور آوردید! در برابر خدا محتاط باشید، و سخنی راست بگویید: او کردارهای شما را شایسته خواهد ساخت، و تقصیرهای شما را خواهد بخشود.

ٮاٮها الدٮں امٮوا اٮڡوا الله وڡولوا ڡولا سدٮدا ٮصلح لكم اعملكم وٮعڡر لكم دٮوٮكم

و انسان آن را برداشت: او همانا بسیار ستمگر و بسیار نادان بود — تا خدا دورویان مرد و زن، انبازگیرندگان مرد و زن را کیفر دهد، و خدا با نرمی به سوی باورمندان مرد و زن بازگردد.

وحملها الاٮسں اٮه كاں طلوما حهولا لٮعدٮ الله المٮڡڡٮں والمٮڡڡٮ والمسركٮں والمسركٮ وٮٮوٮ الله على المومٮٮں والمومٮٮ