Saba سبأ

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. ستایش از آنِ خدا است، آنکه آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ اوست،

ٮسم الله الرحمں الرحٮم الحمد لله الدى له ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

و ستایش در زندگی واپسین از آنِ اوست.

وله الحمد ڡى الاحره

او آنچه را در زمین فرو می‌رود و آنچه را از آن بیرون می‌آید، آنچه را از آسمان فرود می‌آید و آنچه را در آن بالا می‌رود می‌داند.

ٮعلم ما ٮلح ڡى الارص وما ٮحرح مٮها وما ٮٮرل مں السما وما ٮعرح ڡٮها

و انکارکنندگان گفتند: «آن لحظه به ما نخواهد رسید.»

وڡال الدٮں كڡروا لا ٮاٮٮٮا الساعه

بگو: «آری، به سرپرست من سوگند، آن بی‌گمان به شما خواهد رسید،

ڡل ٮلى ورٮى لٮاٮٮٮكم

و نه چیزی کوچک‌تر و نه بزرگ‌تر از آن، بی‌آنکه در دفتری آشکار باشد — تا او باورآورندگانی را که کردارهای شایسته به‌جا آوردند بازپرداخت کند.»

ولا اصعر مں دلك ولا اكٮر الا ڡى كٮٮ مٮٮں لٮحرى الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ

آیا دربارهٔ خدا دروغی برساخته است، یا دچار اختلال است؟»

اڡٮرى على الله كدٮا ام ٮه حٮه

آیا پس آنچه را پیش روی آنان و آنچه را پشت سر آنان است، از آسمان و زمین، ندیده‌اند؟

اڡلم ٮروا الى ما ٮٮں اٮدٮهم وما حلڡهم مں السما والارص

اگر ما را پسند می‌افتاد، زمین را وامی‌داشتیم که آنان را ببلعد، یا پاره‌ای از آسمان بر آنان فرومی‌افکندیم.

اں ٮسا ٮحسڡ ٮهم الارص او ٮسڡط علٮهم كسڡا مں السما

و ما برای او آهن را نرم ساختیم: «زره‌های فراخ بساز، و پیوند حلقه‌ها را نیک اندازه بگیر،

والٮا له الحدٮد اں اعمل سٮعٮ وڡدر ڡى السرد

و کردارهای شایسته به‌جا آورید،

واعملوا صلحا

و برای سلیمان، باد: رفتنش یک ماه بود، و روان شدن شامگاهی‌اش یک ماه.

ولسلٮمں الرٮح عدوها سهر ورواحها سهر

و ما برای او چشمهٔ نفت را روان ساختیم.

واسلٮا له عٮں الڡطر

و از میان نهانیان برخی در برابر او به اجازهٔ سرپرستش کار می‌کردند؛

ومں الحں مں ٮعمل ٮٮں ٮدٮه ٮادں رٮه

برای او آنچه را او را پسند می‌افتاد می‌ساختند: نیایشگاه‌ها، مجسمه‌ها، حوض‌هایی همانند مخزن‌های بزرگ، و دیگ‌هایی استوار.

ٮعملوں له ما ٮسا مں محرٮٮ وٮمٮٮل وحڡاں كالحواٮ وڡدور راسٮٮ

«کار کنید، ای خاندان داوود،

اعملوا ال داود

از سر سپاس‌گزاری» —

سكرا

سپس چون مرگ را بر او تصویب کردیم، هیچ چیز مرگ او را به آنان نشان نداد، مگر جنبنده‌ای از زمین که عصای او را می‌جوید؛

ڡلما ڡصٮٮا علٮه الموٮ ما دلهم على موٮه الا داٮه الارص ٮاكل مٮساٮه

برای سبا، در زیستگاهشان همانا نشانه‌ای بود:

لڡد كاں لسٮا ڡى مسكٮهم اٮه

دو باغ، در راست و چپ.

حٮٮاں عں ٮمٮں وسمال

«از روزی سرپرست خود بخورید، و برای او سپاس‌گزار باشید:

كلوا مں ررٯ رٮكم واسكروا له

اما روی برتافتند، و ما بر آنان سیلاب ویرانگر سد را فرستادیم،

ڡاعرصوا ڡارسلٮا علٮهم سٮل العرم

این‌گونه آنان را بازپرداخت کردیم برای آنچه انکار کردند:

دلك حرٮٮهم ٮما كڡروا

و ما میان آنان و شهرهایی که خجسته گردانده بودیم شهرهایی آشکار نهاده بودیم، و در آن‌ها گذر را اندازه کرده بودیم:

وحعلٮا ٮٮٮهم وٮٮں الڡرى الٮى ٮركٮا ڡٮها ڡرى طهره وڡدرٮا ڡٮها السٮر

اما گفتند: «ای سرپرست ما، منزل‌های سفرهای ما را دور کن» — و بر خود ستم کردند؛ ما آنان را آنگاه موضوع سخن‌ها ساختیم، و آنان را یکسره متلاشی کردیم.

ڡڡالوا رٮٮا ٮعد ٮٮں اسڡارٮا وطلموا اٮڡسهم ڡحعلٮهم احادٮٮ ومرڡٮهم كل ممرٯ

و او را بر آنان هیچ اقتداری نبود، مگر برای آنکه ما آن را که به زندگی واپسین باور دارد از آن که دربارهٔ آن در حیرانی است بازشناسیم.

وما كاں له علٮهم مں سلطں الا لٮعلم مں ٮومں ٮالاحره ممں هو مٮها ڡى سك

بگو: «آنان را که غیر از خدا ادعا می‌کنید فرابخوانید:

ڡل ادعوا الدٮں رعمٮم مں دوں الله

سنگینیِ یک ذره را نه در آسمان‌ها و نه بر زمین در اختیار ندارند،

لا ٮملكوں مٮڡال دره ڡى السموٮ ولا ڡى الارص

و در آن‌ها هیچ بهره‌ای ندارند،

وما لهم ڡٮهما مں سرك

و میانجی‌گری نزد او سود نمی‌رساند مگر برای آن که او برایش آن را اجازه دهد،

ولا ٮٮڡع السڡعه عٮده الا لمں ادں له

تا آنکه چون هراس از هسته‌هایشان برداشته شود، بگویند: «سرپرست شما چه گفت؟» — خواهند گفت: «حقیقت.

حٮى ادا ڡرع عں ڡلوٮهم ڡالوا مادا ڡال رٮكم ڡالوا الحٯ

بگو: «چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌دهد؟» بگو: «خدا.

ڡل مں ٮررڡكم مں السموٮ والارص ڡل الله

بگو: «سرپرست ما ما را گردهم خواهد آورد، سپس میان ما با حقیقت گشایش خواهد کرد؛

ڡل ٮحمع ٮٮٮٮا رٮٮا ٮم ٮڡٮح ٮٮٮٮا ٮالحٯ

بگو: «آنان را که به‌عنوان انباز به او پیوسته‌اید به من نشان دهید. نه چنین! —

ڡل اروٮى الدٮں الحڡٮم ٮه سركا كلا

و ما تو را تنها برای همهٔ انسان‌ها فرستادیم، مژده‌دهنده و هشداردهنده،

وما ارسلٮك الا كاڡه للٮاس ٮسٮرا وٮدٮرا

و انکارکنندگان گفتند: «ما هرگز به این خوانش و نه به آنچه پیش از آن بوده باور نخواهیم آورد.»

وڡال الدٮں كڡروا لں ٮومں ٮهدا الڡراں ولا ٮالدى ٮٮں ٮدٮه

و اگر ببینی، چون ستمگران نزد سرپرست خود بازداشته خواهند شد، سخن را به یکدیگر بازمی‌گردانند:

ولو ٮرى اد الطلموں موڡوڡوں عٮد رٮهم ٮرحع ٮعصهم الى ٮعص الڡول

و کسانی که ناتوان شمرده می‌شدند به کسانی که خودبزرگ‌بین بودند خواهند گفت: «این بلکه توطئه‌ای بود، شب و روز، آنگاه که به ما دستور می‌دادید خدا را انکار کنیم و برای او رقیبانی قرار دهیم.»

وڡال الدٮں اسٮصعڡوا للدٮں اسٮكٮروا ٮل مكر الٮل والٮهار اد ٮامروٮٮا اں ٮكڡر ٮالله وٮحعل له اٮدادا

و حسرت خود را هنگام دیدن کیفر پنهان خواهند داشت.

واسروا الٮدامه لما راوا العداٮ

و ما بر گردن‌های انکارکنندگان طوق خواهیم نهاد:

وحعلٮا الاعلل ڡى اعٮاٯ الدٮں كڡروا

بگو: «سرپرست من روزی را برای هر که او را پسند افتد همانا می‌گستراند، و اندازه می‌کند؛

ڡل اں رٮى ٮٮسط الررٯ لمں ٮسا وٮڡدر

بگو: «سرپرست من روزی را برای هر که از فرمان‌برداران خود او را پسند افتد همانا می‌گستراند، و برای او اندازه می‌کند؛

ڡل اں رٮى ٮٮسط الررٯ لمں ٮسا مں عٮاده وٮڡدر له

و هر چه هزینه کنید، او جایگزین می‌کند،

وما اٮڡڡٮم مں سى ڡهو ٮحلڡه

خواهند گفت: «شکوه بر تو باد! تو متحد مایی، نه آنان:

ڡالوا سٮحٮك اٮٮ ولٮٮا مں دوٮهم

آنان بلکه از نهانیان فرمان می‌بردند؛

ٮل كاٮوا ٮعٮدوں الحں

و چون نشانه‌های ما، روشن، بر آنان برخوانده شود، می‌گویند: «این تنها مردی است که می‌خواهد راه آنچه نیاکان شما از آن فرمان می‌بردند را بر شما ببندد»؛ و می‌گویند: «این تنها وانمودی برساخته است.»

وادا ٮٮلى علٮهم اٮٮٮا ٮٮٮٮ ڡالوا ما هدا الا رحل ٮرٮد اں ٮصدكم عما كاں ٮعٮد اٮاوكم وڡالوا ما هدا الا اڡك مڡٮرى

و ما به آنان هیچ نوشته‌ای ندادیم که بپژوهند،

وما اٮٮٮهم مں كٮٮ ٮدرسوٮها

و کسانی که پیش از آنان بودند دروغ انگاشتند — به یک‌دهم آنچه به آنان داده بودیم نرسیده‌اند —

وكدٮ الدٮں مں ڡٮلهم وما ٮلعوا معسار ما اٮٮٮهم

و فرستادگان مرا دروغ انگاشتند.

ڡكدٮوا رسلى

بگو: «من شما را تنها به یک چیز اندرز می‌دهم:

ڡل اٮما اعطكم ٮوحده

اینکه برای خدا برخیزید، دو دو یا یک یک، سپس بیندیشید —

اں ٮڡوموا لله مٮٮى وڡردى ٮم ٮٮڡكروا

همراه شما هیچ اختلالی ندارد؛

ما ٮصاحٮكم مں حٮه

بگو: «هر پاداشی که از شما خواستم، آن برای خود شماست؛

ڡل ما سالٮكم مں احر ڡهو لكم

پاداش من تنها بر عهدهٔ خدا است،

اں احرى الا على الله

بگو: «سرپرست من حقیقت را همانا می‌افکند،

ڡل اں رٮى ٮڡدڡ ٮالحٯ

بگو: «اگر گمراه شوم، تنها بر ضد خویشتن خود گمراه می‌شوم؛ و اگر راهنمایی پذیرم، به‌واسطهٔ آنچه سرپرست من به من پرده‌برداری می‌کند راهنمایی می‌پذیرم —

ڡل اں صللٮ ڡاٮما اصل على ٮڡسى واں اهٮدٮٮ ڡٮما ٮوحى الى رٮى

اما چگونه آنچه را پیش‌تر انکار می‌کردند، از جایی چنین دور، برای آنان دست‌یافتنی می‌بود؟

واٮى لهم الٮٮاوس مں مكاں ٮعٮد وڡد كڡروا ٮه مں ڡٮل