Ash-Shura الشورى

آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ او است،

له ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

نزدیک است که آسمان‌ها از بالا بشکافند،

ٮكاد السموٮ ٮٮڡطرں مں ڡوڡهں

در حالی که کارگزاران شکوه سرپرست خود را با ستایش او می‌سرایند و برای هر که بر زمین است بخشایش می‌خواهند.

والملٮكه ٮسٮحوں ٮحمد رٮهم وٮسٮعڡروں لمں ڡى الارص

و اما کسانی که غیر از او متحدانی برمی‌گیرند، خدا بر آنان نگهبان است؛

والدٮں اٮحدوا مں دوٮه اولٮا الله حڡٮط علٮهم

چنین برای تو خوانشی بی‌عیب پرده برداشتیم، تا شهر مرکزی شهرها و کسانی را که پیرامون آن‌اند هشدار دهی، و از روز گردهمایی هشدار دهی، که هیچ تردیدی در آن نیست:

وكدلك اوحٮٮا الٮك ڡراٮا عرٮٮا لٮٮدر ام الڡرى ومں حولها وٮٮدر ٮوم الحمع لا رٮٮ ڡٮه

گروهی در باغ،

ڡرٮٯ ڡى الحٮه

و اگر خدا را پسند افتاده بود، آنان را یک جامعه می‌ساخت،

ولو سا الله لحعلهم امه وحده

اما هر که را پسند او افتد در مهر خود وارد می‌کند؛

ولكں ٮدحل مں ٮسا ڡى رحمٮه

یا غیر از او متحدانی برگرفته‌اند؟

ام اٮحدوا مں دوٮه اولٮا

با این همه خدا است که متحد است،

ڡالله هو الولى

و اوست که مردگان را دوباره زندگی می‌دهد؛

وهو ٮحى الموٮى

و هر چیزی که در آن اختلاف دارید، داوری آن به خدا بازمی‌گردد.

وما احٮلڡٮم ڡٮه مں سى ڡحكمه الى الله

این است خدا، سرپرست من؛

دلكم الله رٮى

به او وکالت می‌دهم،

علٮه ٮوكلٮ

آغازگر آسمان‌ها و زمین، برای شما از خودتان جفت‌هایی ساخت، و از دام‌ها جفت‌هایی؛ بدین وسیله شما را پراکنده می‌کند.

ڡاطر السموٮ والارص حعل لكم مں اٮڡسكم اروحا ومں الاٮعم اروحا ٮدروكم ڡٮه

هیچ چیز به او نمی‌ماند،

لٮس كمٮله سى

سپرده‌های آسمان‌ها و زمین از آنِ او است؛

له مڡالٮد السموٮ والارص

روزی را بر هر که پسند او افتد می‌گستراند و اندازه می‌کند،

ٮٮسط الررٯ لمں ٮسا وٮڡدر

او برای شما در قانون آنچه را به نوح سفارش کرده بود، آنچه را برای تو پرده برداشتیم، و آنچه را به ابراهیم، موسی و عیسی سفارش کردیم نهاد: «قانون را پابرجا نگه دارید، و در آن دچار چنددستگی نشوید.»

سرع لكم مں الدٮں ما وصى ٮه ٮوحا والدى اوحٮٮا الٮك وما وصٮٮا ٮه اٮرهٮم وموسى وعٮسى اں اڡٮموا الدٮں ولا ٮٮڡرڡوا ڡٮه

آنچه تو آنان را به آن فرامی‌خوانی بر انبازگیرندگان گران است.

كٮر على المسركٮں ما ٮدعوهم الٮه

حال آنکه آنان جز پس از آنکه دانش به ایشان رسید دچار چنددستگی نشدند،

وما ٮڡرڡوا الا مں ٮعد ما حاهم العلم

از روی زورگویی میان خودشان.

ٮعٮا ٮٮٮهم

و اگر سخنی پیشین از سرپرست تو تا سرآمدی نام‌برده نبود، میان آنان فصل می‌شد.

ولولا كلمه سٮڡٮ مں رٮك الى احل مسمى لڡصى ٮٮٮهم

پس به همین سبب فراخوان ده و راست بایست چنان که به تو دستور داده شده است، و از هیجان‌های آنان پیروی مکن.

ڡلدلك ڡادع واسٮڡم كما امرٮ ولا ٮٮٮع اهواهم

و بگو: «به هر نوشتاری که خدا فرود آورده است باور دارم، و به من دستور داده شده است که میان شما دادگری کنم.

وڡل امٮٮ ٮما اٮرل الله مں كٮٮ وامرٮ لاعدل ٮٮٮكم

خدا سرپرست ما و سرپرست شما است؛

الله رٮٮا ورٮكم

کردارهای ما از آنِ ما، کردارهای شما از آنِ شما؛

لٮا اعملٮا ولكم اعملكم

میان ما و شما هیچ برهانی نیست؛

لا ححه ٮٮٮٮا وٮٮٮكم

خدا ما را گرد خواهد آورد،

الله ٮحمع ٮٮٮٮا

و کسانی که دربارهٔ خدا ستیزه می‌کنند پس از آنکه به او پاسخ داده شد، استدلالشان نزد سرپرستشان بی‌اعتبار است، و بر آنان خشمی است،

والدٮں ٮحاحوں ڡى الله مں ٮعد ما اسٮحٮٮ له ححٮهم داحصه عٮد رٮهم وعلٮهم عصٮ

خدا است که نوشتار را همراه با حقیقت فرود آورد، و نیز ترازو را.

الله الدى اٮرل الكٮٮ ٮالحٯ والمٮراں

و چه چیز تو را از آن آگاه می‌کند؟

وما ٮدرٮك

کسانی که به آن باور ندارند در شتاب‌دادن به آن می‌کوشند،

ٮسٮعحل ٮها الدٮں لا ٮومٮوں ٮها

در حالی که کسانی که باور آورده‌اند از آن سرشار از هراس‌اند و می‌دانند که آن حقیقت است.

والدٮں امٮوا مسڡڡوں مٮها وٮعلموں اٮها الحٯ

خدا نسبت به فرمان‌برداران خود ظریف است؛

الله لطٮڡ ٮعٮاده

هر که را پسند او افتد روزی می‌دهد،

ٮررٯ مں ٮسا

هر که کشت زندگی واپسین را بخواهد، کشت او را برایش می‌افزاییم؛

مں كاں ٮرٮد حرٮ الاحره ٮرد له ڡى حرٮه

و هر که کشت زندگی نزدیک را بخواهد، از آن به او سهمی می‌دهیم،

ومں كاں ٮرٮد حرٮ الدٮٮا ٮوٮه مٮها

یا انبازانی دارند که برای آنان در قانون آنچه را خدا اجازه نداده است نهاده‌اند؟

ام لهم سركوا سرعوا لهم مں الدٮں ما لم ٮادں ٮه الله

و اگر سخن جداسازی نبود، میان آنان فصل شده بود؛

ولولا كلمه الڡصل لڡصى ٮٮٮهم

ستمگران را خواهی دید که از آنچه به دست آورده‌اند هراسان‌اند، در حالی که بر آنان خواهد رسید؛

ٮرى الطلمٮں مسڡڡٮں مما كسٮوا وهو واڡع ٮهم

در حالی که کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند در گلزارهای باغ‌ها خواهند بود،

والدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ ڡى روصاٮ الحٮاٮ

آنچه پسند آنان افتد نزد سرپرستشان خواهند داشت:

لهم ما ٮساوں عٮد رٮهم

این است آنچه خدا به فرمان‌برداران خود که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند مژده می‌دهد.

دلك الدى ٮٮسر الله عٮاده الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ

بگو: «من از شما برای این هیچ پاداشی نمی‌خواهم، مگر دوستی در نزدیکی.»

ڡل لا اسلكم علٮه احرا الا الموده ڡى الڡرٮى

و هر که کاری نیک به دست آورد، زیبایی آن را برایش می‌افزاییم؛

ومں ٮڡٮرڡ حسٮه ٮرد له ڡٮها حسٮا

یا خواهند گفت که او بر خدا دروغی ساخته است؟

ام ٮڡولوں اڡٮرى على الله كدٮا

حال آنکه اگر خدا را پسند می‌افتاد، بر هستهٔ تو مهر می‌نهاد؛

ڡاں ٮسا الله ٮحٮم على ڡلٮك

اما خدا نادرستی را می‌زداید و حقیقت را با سخنان خود تحقق می‌بخشد،

وٮمح الله الٮطل وٮحٯ الحٯ ٮكلمٮه

و او به کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند پاسخ می‌دهد، و از لطف خود بیشتر به آنان می‌دهد؛

وٮسٮحٮٮ الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ وٮرٮدهم مں ڡصله

و اگر خدا روزی را بر فرمان‌برداران خود می‌گستراند، در زمین به تعدی دست می‌زدند؛

ولو ٮسط الله الررٯ لعٮاده لٮعوا ڡى الارص

اما آنچه را پسند او افتد با اندازه فرود می‌آورد،

ولكں ٮٮرل ٮڡدر ما ٮسا

اوست که باران نجات‌بخش را فرود می‌آورد پس از آنکه ناامید شده‌اند، و مهر خود را می‌گستراند؛

وهو الدى ٮٮرل العٮٮ مں ٮعد ما ڡٮطوا وٮٮسر رحمٮه

و از نشانه‌های او: آفرینش آسمان‌ها و زمین، و همهٔ جنبندگانی که در آن‌ها پراکنده است؛

ومں اٮٮه حلٯ السموٮ والارص وما ٮٮ ڡٮهما مں داٮه

شما نمی‌توانید او را در زمین ناتوان کنید،

وما اٮٮم ٮمعحرٮں ڡى الارص

هر آنچه به شما داده شده است جز بهره‌مندی زندگی نزدیک نیست؛

ڡما اوٮٮٮم مں سى ڡمٮع الحٮوه الدٮٮا

و بازپرداخت بدی بدی‌ای همانند آن است؛

وحروا سٮٮه سٮٮه مٮلها

اما هر که چشم بپوشد و آشتی کند، پاداشش بر عهدهٔ خدا است،

ڡمں عڡا واصلح ڡاحره على الله

راه تنها بر کسانی گشوده است که به انسان‌ها ستم می‌کنند و در زمین بی حق به تعدی دست می‌زنند.

اٮما السٮٮل على الدٮں ٮطلموں الٮاس وٮٮعوں ڡى الارص ٮعٮر الحٯ

و هر که را خدا گمراه کند، پس از آن دیگر هیچ متحدی ندارد.

ومں ٮصلل الله ڡما له مں ولى مں ٮعده

و آنان را خواهی دید که در برابر آن عرضه شده‌اند، فروتن،

وٮرٮهم ٮعرصوں علٮها حسعٮں

از گوشهٔ پلکی نهان می‌نگرند، از اثر خواری.

مں الدل ٮٮطروں مں طرڡ حڡى

و کسانی که باور آوردند خواهند گفت: «زیان‌کاران همانا کسانی‌اند که خویشتن خود و کسان خود را در روز حضور به زیان کشانده‌اند.»

وڡال الدٮں امٮوا اں الحسرٮں الدٮں حسروا اٮڡسهم واهلٮهم ٮوم الڡٮمه

آنان هیچ متحدی نخواهند داشت که غیر از خدا یاری‌شان کند.

وما كاں لهم مں اولٮا ٮٮصروٮهم مں دوں الله

سرپرست خود را پاسخ دهید پیش از آنکه از جانب خدا روزی بیاید که بازگرداندنی نیست؛

اسٮحٮٮوا لرٮكم مں ڡٮل اں ٮاٮى ٮوم لا مرد له مں الله

شما در آن روز هیچ پناهگاهی نخواهید داشت،

ما لكم مں ملحا ٮومٮد

اگر روی گردانند، ما تو را نگهبان بر آنان نفرستاده‌ایم؛

ڡاں اعرصوا ڡما ارسلٮك علٮهم حڡٮطا

بر تو جز ابلاغ نیست.

اں علٮك الا الٮلع

و چون به انسان مهری از جانب خود بچشانیم، از آن شادی می‌کند؛

واٮا ادا ادڡٮا الاٮسں مٮا رحمه ڡرح ٮها

پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ خدا است؛

لله ملك السموٮ والارص

به هر که پسند او افتد دختران عطا می‌کند، و به هر که پسند او افتد پسران عطا می‌کند، یا پسران و دختران را جفت می‌کند، و هر که را پسند او افتد نازا می‌گرداند،

ٮهٮ لمں ٮسا اٮٮا وٮهٮ لمں ٮسا الدكور او ٮروحهم دكراٮا واٮٮا وٮحعل مں ٮسا عڡٮما

بر هیچ آدمی روا نیست که خدا با او سخن گوید، مگر با پرده‌برداری، یا از پشت پرده‌ای، یا با فرستادن فرستاده‌ای که به اجازهٔ او آنچه را پسند او افتد پرده برمی‌دارد؛

وما كاں لٮسر اں ٮكلمه الله الا وحٮا او مں وراى ححاٮ او ٮرسل رسولا ڡٮوحى ٮادٮه ما ٮسا

چنین برای تو جریانی از دستور خود پرده برداشتیم؛

وكدلك اوحٮٮا الٮك روحا مں امرٮا

و تو بی‌گمان به جاده‌ای راست راه می‌نمایی — جادهٔ خدا، که آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ او است.

واٮك لٮهدى الى صرط مسٮڡٮم صرط الله الدى له ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص