Al-Fath الفتح

اوست که تسکین را در هسته‌های باورمندان فرود آورد، تا باوری بر باورشان بیفزایند.

هو الدى اٮرل السكٮٮه ڡى ڡلوٮ المومٮٮں لٮردادوا اٮمٮا مع اٮمٮهم

خدا همه‌چیزدان و فرزانه است — تا باورمندان و زنان باورمند را به باغ‌هایی درآورد که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، و کردارهای بدشان را از آنان بپوشاند؛ این نزد خدا کامیابی سترگ است — و تا دورویان، مردان و زنان، و انبازگیرندگان مرد و زن، کسانی که دربارهٔ خدا پنداری بد می‌بندند را کیفر دهد.

وكاں الله علٮما حكٮما لٮدحل المومٮٮں والمومٮٮ حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر حلدٮں ڡٮها وٮكڡر عٮهم سٮاٮهم وكاں دلك عٮد الله ڡورا عطٮما وٮعدٮ المٮڡڡٮں والمٮڡڡٮ والمسركٮں والمسركٮ الطاٮٮں ٮالله طں السو

بر آنان، چرخهٔ بدی.

علٮهم داٮره السو

و خدا بر آنان خشم گرفت، آنان را نفرین کرد، و جهنم را برای آنان آماده ساخت.

وعصٮ الله علٮهم ولعٮهم واعد لهم حهٮم

و لشکرهای آسمان‌ها و زمین از آنِ خدا است.

ولله حٮود السموٮ والارص

کسانی که به تو وفاداری می‌سپارند، جز این نیست که به خدا وفاداری می‌سپارند.

اں الدٮں ٮٮاٮعوٮك اٮما ٮٮاٮعوں الله

دست خدا بر فراز دست‌های آنان است.

ٮد الله ڡوٯ اٮدٮهم

هر که آن را بشکند، آن را جز به زیان خود نمی‌شکند.

ڡمں ٮكٮ ڡاٮما ٮٮكٮ على ٮڡسه

سرشناسانِ واپس‌مانده به تو خواهند گفت: «دارایی‌ها و خانواده‌هایمان ما را مشغول کردند؛ برای ما بخشایش بخواه.»

سٮڡول لك المحلڡوں مں الاعراٮ سعلٮٮا امولٮا واهلوٮا ڡاسٮعڡر لٮا

آنان با زبان خود چیزی می‌گویند که در هسته‌هایشان نیست.

ٮڡولوں ٮالسٮٮهم ما لٮس ڡى ڡلوٮهم

بگو: «پس چه کسی در برابر خدا توانی هرچند اندک به سود شما دارد، اگر او بخواهد به شما آسیب رساند یا بخواهد به شما سود رساند؟»

ڡل ڡمں ٮملك لكم مں الله سٮا اں اراد ٮكم صرا او اراد ٮكم ٮڡعا

و پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ خدا است.

ولله ملك السموٮ والارص

هر که را او را پسند افتد می‌بخشاید، و هر که را او را پسند افتد کیفر می‌دهد.

ٮعڡر لمں ٮسا وٮعدٮ مں ٮسا

کسانی که واپس گذاشته شده‌اند خواهند گفت، چون برای گرفتن غنیمت روانه شوید: «بگذارید از شما پیروی کنیم.»

سٮڡول المحلڡوں ادا اٮطلڡٮم الى معاٮم لٮاحدوها دروٮا ٮٮٮعكم

می‌خواهند سخن خدا را دگرگون کنند.

ٮرٮدوں اں ٮٮدلوا كلم الله

بگو: «هرگز از ما پیروی نخواهید کرد.

ڡل لں ٮٮٮعوٮا

خدا پیش‌تر چنین گفته است.»

كدلكم ڡال الله مں ڡٮل

آنگاه خواهند گفت: «نه، شما بر ما رشک می‌برید.»

ڡسٮڡولوں ٮل ٮحسدوٮٮا

به سرشناسانی که واپس گذاشته شده‌اند بگو: «به سوی قومی با سخت‌گیری شدید فراخوانده خواهید شد؛ با آنان پیکار خواهید کرد، یا آنکه آنان بی‌خدشه نزد خدا خواهند شد.»

ڡل للمحلڡٮں مں الاعراٮ سٮدعوں الى ڡوم اولى ٮاس سدٮد ٮڡٮلوٮهم او ٮسلموں

اگر گردن نهید، خدا به شما پاداشی نیکو خواهد داد.

ڡاں ٮطٮعوا ٮوٮكم الله احرا حسٮا

بر نابینا تنگنایی نیست، و بر لنگ تنگنایی نیست، و بر بیمار تنگنایی نیست.

لٮس على الاعمى حرح ولا على الاعرح حرح ولا على المرٮص حرح

و هر که به خدا و فرستادهٔ او گردن نهد، او را به باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است وارد خواهد کرد.

ومں ٮطع الله ورسوله ٮدحله حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر

خدا همانا از باورمندان خشنود شد، آنگاه که زیر درخت به تو وفاداری می‌سپردند؛ او آنچه را در هسته‌هایشان بود دانست، تسکین را بر آنان فرود آورد، و در عوض به آنان گشایشی نزدیک و غنیمتی فراوان داد که خواهند گرفت.

لڡد رصى الله عں المومٮٮں اد ٮٮاٮعوٮك ٮحٮ السحره ڡعلم ما ڡى ڡلوٮهم ڡاٮرل السكٮٮه علٮهم واٮٮهم ڡٮحا ڡرٮٮا ومعاٮم كٮٮره ٮاحدوٮها

و خدا به شما غنیمتی فراوان وعده داد که خواهید گرفت؛ او این یکی را برای شما شتاب بخشید و دست‌های مردمان را از شما بازداشت،

وعدكم الله معاٮم كٮٮره ٮاحدوٮها ڡعحل لكم هده وكڡ اٮدى الٮاس عٮكم

و دیگری را که هنوز به آن نرسیده بودید: خدا آن را از پیش فراگرفته است.

واحرى لم ٮڡدروا علٮها ڡد احاط الله ٮها

این است هنجارِ خدا، که پیش‌تر گذشته است.

سٮه الله الٮى ڡد حلٮ مں ڡٮل

اوست که دست‌هایشان را از شما بازداشت و دست‌های شما را از آنان، در میانهٔ غوغا، پس از آنکه شما را بر آنان پیروزی داد.

وهو الدى كڡ اٮدٮهم عٮكم واٮدٮكم عٮهم ٮٮطں مكه مں ٮعد اں اطڡركم علٮهم

آنان‌اند که انکار کردند و راه را بر شما به جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض بستند، در حالی که مانع رسیدن هدیهٔ بازداشته‌شده به جای رهایی‌اش شدند.

هم الدٮں كڡروا وصدوكم عں المسحد الحرام والهدى معكوڡا اں ٮٮلع محله

و اگر مردان باورمند و زنان باورمندی نبودند که آنان را نمی‌شناختید و ممکن بود پایمالشان کنید، تا آنکه بی‌آنکه بدانید به سبب آنان ننگی به شما برسد — تا خدا هر که را پسند او افتد در مهر خود وارد کند.

ولولا رحال مومٮوں وٮسا مومٮٮ لم ٮعلموهم اں ٮطوهم ڡٮصٮٮكم مٮهم معره ٮعٮر علم لٮدحل الله ڡى رحمٮه مں ٮسا

آنگاه که کسانی که انکار می‌کردند در هسته‌هایشان شور نهادند، شورِ روزگار نادانی.

اد حعل الدٮں كڡروا ڡى ڡلوٮهم الحمٮه حمٮه الحهلٮه

پس خدا تسکین خود را بر فرستادهٔ خود و بر باورمندان فرود آورد و سخنِ احتیاط را بر آنان نهاد، که به آن حق بیشتری داشتند و لایق آن بودند.

ڡاٮرل الله سكٮٮٮه على رسوله وعلى المومٮٮں والرمهم كلمه الٮڡوى وكاٮوا احٯ ٮها واهلها

خدا بی‌گمان رؤیای فرستادهٔ خود را به حقیقت راست‌گو گردانید: بی‌گمان به جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض وارد خواهید شد، اگر خدا را پسند افتد، در ایمنی، سر تراشیده یا موی کوتاه‌کرده، بی‌آنکه ترسی داشته باشید.

لڡد صدٯ الله رسوله الرٮا ٮالحٯ لٮدحلں المسحد الحرام اں سا الله امٮٮں محلڡٮں روسكم ومڡصرٮں لا ٮحاڡوں

اوست که فرستادهٔ خود را با راهنمایی و قانونِ حقیقت فرستاد، تا آن را بر هر قانونی چیره گرداند.

هو الدى ارسل رسوله ٮالهدى ودٮں الحٯ لٮطهره على الدٮں كله

محمد فرستادهٔ خداست.

محمد رسول الله

و کسانی که با اویند بر انکارکنندگان سخت‌گیرند و میان خود مهربان.

والدٮں معه اسدا على الكڡار رحما ٮٮٮهم

آنان را خم‌شده و پیشانی بر خاک نهاده می‌بینی، در حالی که لطفی از خدا و خشنودی او را می‌جویند.

ٮرٮهم ركعا سحدا ٮٮٮعوں ڡصلا مں الله ورصوٮا

نشانِ ویژهٔ آنان بر چهره‌هایشان است، اثرِ پیشانی بر خاک نهادن.

سٮماهم ڡى وحوههم مں اٮر السحود

این است نمونهٔ آنان در تورات.

دلك مٮلهم ڡى الٮورٮه

و نمونهٔ آنان در انجیل نمونهٔ دانه‌ای است که جوانهٔ خود را بیرون می‌آورد، آن را نیرو می‌بخشد، ستبر می‌شود و بر ساقهٔ خود راست می‌ایستد، و کارندگان را خیره می‌کند — تا به سبب آنان انکارکنندگان را خشمگین کند.

ومٮلهم ڡى الاٮحٮل كررع احرح سطه ڡارره ڡاسٮعلط ڡاسٮوى على سوڡه ٮعحٮ الرراع لٮعٮط ٮهم الكڡار