At-Tur الطور

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. سوگند به کوه! سوگند به نوشته‌ای ثبت‌شده، بر پوستی گسترده! سوگند به خانهٔ رفت‌وآمدشده! سوگند به سقف برافراشته! سوگند به دریایی که به جوش آورده شده است! کیفر سرپرست تو بی‌گمان خواهد رسید —

ٮسم الله الرحمں الرحٮم والطور وكٮٮ مسطور ڡى رٯ مٮسور والٮٮٮ المعمور والسڡڡ المرڡوع والٮحر المسحور اں عداٮ رٮك لوڡع

هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را بازدارد.

ما له مں داڡع

روزی که آسمان با گردشی سخت تکان داده خواهد شد و کوه‌ها به حرکت درخواهند آمد —

ٮوم ٮمور السما مورا وٮسٮر الحٮال سٮرا

وای، در آن روز، بر دروغ‌انگارندگان، کسانی که در گفتارهای پوچ بازی می‌کنند.

ڡوٮل ٮومٮد للمكدٮٮں الدٮں هم ڡى حوص ٮلعٮوں

روزی که به سوی آتش جهنم با خشونت رانده خواهند شد،

ٮوم ٮدعوں الى ٮار حهٮم دعا

«این است آتشی که آن را دروغ می‌انگاشتید.

هده الٮار الٮى كٮٮم ٮها ٮكدٮوں

پس آیا این چشم‌بندی است، یا آنکه شما روشن نمی‌بینید؟

اڡسحر هدا ام اٮٮم لا ٮٮصروں

شما جز بر پایهٔ آنچه می‌کردید بازپرداخت نمی‌شوید.»

اٮما ٮحروں ما كٮٮم ٮعملوں

و سرپرستشان آنان را در برابر کیفر کوره محتاط ساخته است.

ووڡٮهم رٮهم عداٮ الححٮم

«بخورید و بنوشید گوارا، برای آنچه می‌کردید»، تکیه‌زده بر تخت‌هایی ردیف‌شده؛ و ما آنان را به همسخنانِ پشتیبان پیوستیم.

كلوا واسرٮوا هٮٮا ٮما كٮٮم ٮعملوں مٮكٮں على سرر مصڡوڡه وروحٮهم ٮحور عٮں

هر کس در گرو آنچه به دست آورده است نگه داشته شده است.

كل امرى ٮما كسٮ رهٮں

و آنان را از خوشخوراکی‌ها و گوشت، از آنچه آرزو می‌کنند، بهره‌مند خواهیم ساخت؛ در آن جامی را دست‌به‌دست خواهند داد که در آن نه بیهودگی‌ای است و نه برانگیختن به تخطی.

وامددٮهم ٮڡكهه ولحم مما ٮسٮهوں ٮٮٮرعوں ڡٮها كاسا لا لعو ڡٮها ولا ٮاٮٮم

و پسران جوانی که از آنِ آنان‌اند در میانشان رفت‌وآمد خواهند کرد، همانند مرواریدهایی نیک پنهان‌شده.

وٮطوڡ علٮهم علماں لهم كاٮهم لولو مكٮوں

و روبه‌روی یکدیگر خواهند ایستاد، از هم می‌پرسند،

واڡٮل ٮعصهم على ٮعص ٮٮسالوں

می‌گویند: «ما پیش‌تر میان کسان خود پر از هراس بودیم؛ خدا بر ما منت نهاد و ما را از کیفر باد سوزان محتاط ساخت.

ڡالوا اٮا كٮا ڡٮل ڡى اهلٮا مسڡڡٮں ڡمں الله علٮٮا ووڡٮٮا عداٮ السموم

ما پیش‌تر او را می‌خواندیم: او همانا نیکوکار و مهربان است.»

اٮا كٮا مں ڡٮل ٮدعوه اٮه هو الٮر الرحٮم

پس یادآوری کن: به دهش سرپرستت، تو نه فالگیری و نه دچار اختلال.

ڡدكر ڡما اٮٮ ٮٮعمٮ رٮك ٮكاهں ولا محٮوں

یا می‌گویند: «سخنوری فریبا، برای او ضربه‌های تقدیر را چشم می‌داریم»؟

ام ٮڡولوں ساعر ٮٮرٮص ٮه رٮٮ المٮوں

زیرا من نیز با شما از انتظارکشندگانم.»

ڡاٮى معكم مں المٮرٮصٮں

یا آنکه سنجیدگی‌شان است که این را به آنان فرمان می‌دهد، یا قومی‌اند که از هر حدی می‌گذرند؟

ام ٮامرهم احلمهم ٮهدا ام هم ڡوم طاعوں

بلکه آنان باور نمی‌آورند.

ٮل لا ٮومٮوں

پس گفتاری همانند آن بیاورند، اگر راست‌گو هستند!

ڡلٮاٮوا ٮحدٮٮ مٮله اں كاٮوا صدڡٮں

یا آنکه از هیچ آفریده شده‌اند، یا خود آفرینندگان‌اند؟

ام حلڡوا مں عٮر سى ام هم الحلڡوں

بلکه آنان هیچ یقینی ندارند.

ٮل لا ٮوڡٮوں

یا آنکه ذخیره‌های سرپرست تو نزد آنان است، یا آنان اِعمال‌کنندگان فشارند؟

ام عٮدهم حراٮں رٮك ام هم المصٮطروں

پس هر که از میان آنان گوش می‌دهد، سلطه‌ای آشکار بیاورد!

ڡلٮاٮ مسٮمعهم ٮسلطں مٮٮں

یا آنکه او دختران را می‌داشت، در حالی که شما پسران را می‌داشتید؟

ام له الٮٮٮ ولكم الٮٮوں

یا آنکه از آنان پاداشی می‌خواهی، چنان‌که زیر بار بدهی سنگین شده‌اند؟

ام ٮسلهم احرا ڡهم مں معرم مٮڡلوں

یا آنکه آنچه فراتر از حواس است نزد آنان است، چنان‌که آن را می‌نویسند؟

ام عٮدهم العٮٮ ڡهم ٮكٮٮوں

بلکه انکارکنندگان‌اند که نیرنگ‌خورده خواهند بود.

ڡالدٮں كڡروا هم المكٮدوں

شکوه بر خدا باد، برتر از آنچه به او انباز می‌گیرند!

سٮحں الله عما ٮسركوں

و اگر پاره‌ای از آسمان را می‌دیدند که فرو می‌افتد، می‌گفتند: «انبوهی از ابر.»

واں ٮروا كسڡا مں السما ساڡطا ٮڡولوا سحاٮ مركوم

پس آنان را وا گذار، تا به روز خود برسند، روزی که در آن صاعقه‌زده خواهند شد — روزی که نیرنگ‌شان هیچ سودی به آنان نخواهد رساند و یاری داده نخواهند شد.

ڡدرهم حٮى ٮلڡوا ٮومهم الدى ڡٮه ٮصعڡوں ٮوم لا ٮعٮى عٮهم كٮدهم سٮا ولا هم ٮٮصروں

اما بیشتر آنان نمی‌دانند.

ولكں اكٮرهم لا ٮعلموں

و چون برمی‌خیزی، با ستایش شکوهِ سرپرست خود را بسرای،

وسٮح ٮحمد رٮك حٮں ٮڡوم

و شکوهِ او را بسرای بخشی از شب، و نیز هنگام فروکاستن ستارگان.

ومں الٮل ڡسٮحه وادٮر الٮحوم