Al-Waqi'a الواقعة
When the Event Occurs إذا وقعت الواقعة
The section and its links
The return judged far-fetched, the sworn Day, then the community (50, then 51-67)
What was shown before: The return judged far-fetched is set out in 50. 50
به نام خدا، بیاندازه مهربان، مهربان. چون رویداد رخ دهد، هیچکس نخواهد توانست رخدادنش را دروغ انگارد.
ٮسم الله الرحمں الرحٮم ادا وڡعٮ الواڡعه لٮس لوڡعٮها كادٮه
پایینآورنده، بالابرنده — آنگاه که زمین با لرزشی سخت لرزانده خواهد شد، و کوهها با خردکردنی تمام خرد خواهند شد، و غباری پراکنده خواهند گشت، و شما سه دسته خواهید بود.
حاڡصه راڡعه ادا رحٮ الارص رحا وٮسٮ الحٮال ٮسا ڡكاٮٮ هٮا مٮٮٮا وكٮٮم اروحا ٮلٮه
یاران سمت راست — یاران سمت راست چهاند؟
ڡاصحٮ المٮمٮه ما اصحٮ المٮمٮه
و یاران سمت چپ — یاران سمت چپ چهاند؟
واصحٮ المسمه ما اصحٮ المسمه
و پیشیگیرندگان، پیشیگیرندگان...
والسٮڡوں السٮڡوں
آنان نزدیکشدگاناند، در باغهای دهش.
اولٮك المڡرٮوں ڡى حٮٮ الٮعٮم
گروهی انبوه از نخستینها و اندکی از واپسینها، بر تختهای بافته، تکیهزده بر آن، رو به روی هم.
ٮله مں الاولٮں وڡلٮل مں الاحرٮں على سرر موصوٮه مٮكٮں علٮها مٮڡٮلٮں
کودکانی جاودانهگرداندهشده با جامها، ابریقها و پیالهای از آب چشمه — که از آن نه دچار سردرد خواهند شد و نه مست کرده خواهند شد — و خوشخوراکیهایی که برخواهند گزید، و گوشت پرندهای که آرزو خواهند کرد، گرداگرد آنان رفتوآمد خواهند کرد.
ٮطوڡ علٮهم ولدں محلدوں ٮاكواٮ واٮارٮٯ وكاس مں معٮں لا ٮصدعوں عٮها ولا ٮٮرڡوں وڡكهه مما ٮٮحٮروں ولحم طٮر مما ٮسٮهوں
و همدمانِ پشتیبان، همانند مرواریدِ نیک پنهانشده، در بازپرداخت آنچه میکردند.
وحور عٮں كامٮل اللولو المكٮوں حرا ٮما كاٮوا ٮعملوں
در آن نه بیهودگی خواهند شنید و نه برانگیختن به تخطی.
لا ٮسمعوں ڡٮها لعوا ولا ٮاٮٮما
جز سخنی: «آرامش، آرامش».
الا ڡٮلا سلما سلما
و یاران راست — یاران راست چهاند؟
واصحٮ الٮمٮں ما اصحٮ الٮمٮں
در میان کُنارهای بیخار، موزهایی با خوشههای روی هم چیده، سایهای گسترده، آبی روان و بیتوقف، خوشخوراکیهای فراوان، بیگسست و بیمانع، و بسترهای برافراشته.
ڡى سدر محصود وطلح مٮصود وطل ممدود وما مسكوٮ وڡكهه كٮٮره لا مڡطوعه ولا ممٮوعه وڡرس مرڡوعه
ما آنان را به پیدایشی پدید آوردیم، و از آنان موجوداتی آغازین ساختیم، دوستدار، بارور و همتبار، برای یاران راست.
اٮا اٮساٮهں اٮسا ڡحعلٮهں اٮكارا عرٮا اٮراٮا لاصحٮ الٮمٮں
گروهی از نخستینها و گروهی از واپسینها.
ٮله مں الاولٮں وٮله مں الاحرٮں
و یاران چپ — یاران چپ چهاند؟
واصحٮ السمال ما اصحٮ السمال
در بادی سوزان، آبی جوشان، و سایهای از دود سیاه — نه خنک و نه بخشنده.
ڡى سموم وحمٮم وطل مں ٮحموم لا ٮارد ولا كرٮم
آنان پیشتر ثروتمند بودند.
اٮهم كاٮوا ڡٮل دلك مٮرڡٮں
و بر سوگندشکنیِ سترگ پافشاری میکردند.
وكاٮوا ٮصروں على الحٮٮ العطٮم
و میگفتند: «آنگاه که مرده، خاک و استخوان خواهیم بود، آیا واقعاً برانگیخته خواهیم شد؟ و نیاکان نخستین ما نیز؟»
وكاٮوا ٮڡولوں اٮدا مٮٮا وكٮا ٮراٮا وعطما اٮا لمٮعوٮوں اواٮاوٮا الاولوں
بگو: «نخستینها و واپسینها بیگمان در وعدهگاهی معین از روزی شناختهشده فراهم آورده خواهند شد.»
ڡل اں الاولٮں والاحرٮں لمحموعوں الى مٮڡٮ ٮوم معلوم
سپس شما، ای گمراهان دروغانگار، بیگمان از درخت زقوم خواهید خورد، شکمهایتان را از آن پر خواهید کرد، سپس بر آن آبی جوشان خواهید نوشید، چنانکه شتران تشنه مینوشند.
ٮم اٮكم اٮها الصالوں المكدٮوں لاكلوں مں سحر مں رڡوم ڡمالوں مٮها الٮطوں ڡسرٮوں علٮه مں الحمٮم ڡسرٮوں سرٮ الهٮم
این است پذیرایی آنان در روز سررسید.
هدا ٮرلهم ٮوم الدٮں
ماییم که شما را آفریدیم.
ٮحں حلڡٮكم
پس چرا راستگو اعلام نمیکنید؟
ڡلولا ٮصدڡوں
پس آیا آنچه را میریزید دیدهاید؟ آیا شما آن را میآفرینید، یا ما آفرینندهایم؟
اڡرٮٮم ما ٮمٮوں اٮٮم ٮحلڡوٮه ام ٮحں الحلڡوں
ماییم که مرگ را در میان شما مقرر کردیم، و ما پیشی گرفته نمیشویم: میتوانیم همانندان شما را جایگزین شما کنیم و شما را در آنچه نمیدانید پدید آوریم.
ٮحں ڡدرٮا ٮٮٮكم الموٮ وما ٮحں ٮمسٮوڡٮں على اں ٮٮدل امٮلكم وٮٮسٮكم ڡى ما لا ٮعلموں
و شما همانا پیدایشِ نخست را شناختهاید.
ولڡد علمٮم الٮساه الاولى
پس چرا به یاد نمیآورید؟
ڡلولا ٮدكروں
پس آیا آنچه را شخم میزنید دیدهاید؟ آیا شما آن را میکارید، یا ما کارندهایم؟
اڡرٮٮم ما ٮحرٮوں اٮٮم ٮررعوٮه ام ٮحں الررعوں
اگر ما را پسند میافتاد، آن را خردهریز میساختیم، و شما میماندید در حالی که زاری میکردید: «ما بیگمان بدهکار شدهایم! بلکه ما محروم شدهایم.»
لو ٮسا لحعلٮه حطما ڡطلٮم ٮڡكهوں اٮا لمعرموں ٮل ٮحں محروموں
پس آیا آبی را که مینوشید دیدهاید؟ آیا شما آن را از ابرها فرود آوردهاید، یا ما فرود آورندهایم؟
اڡرٮٮم الما الدى ٮسرٮوں اٮٮم اٮرلٮموه مں المرں ام ٮحں المٮرلوں
اگر ما را پسند میافتاد، آن را تلخ میساختیم.
لو ٮسا حعلٮه احاحا
پس چرا سپاسگزار نیستید؟
ڡلولا ٮسكروں
پس آیا آتشی را که میافروزید دیدهاید؟ آیا شما درخت آن را پدید آوردهاید، یا ما پدیدآورندهایم؟
اڡرٮٮم الٮار الٮى ٮوروں اٮٮم اٮساٮم سحرٮها ام ٮحں المٮسوں
ما آن را مایهٔ یادآوری و بهرهای برای کسانی که خود را توانمند میدانند ساختیم.
ٮحں حعلٮها ٮدكره ومٮعا للمڡوٮں
پس به نام سرپرست خود، آن سترگ، شکوه بسرای.
ڡسٮح ٮاسم رٮك العطٮم
نه! من سوگند میخورم به جایگاه ستارگان — و این بیگمان سوگندی سترگ است، اگر بدانید — که این بیگمان خوانشی والاست، در نوشتاری نیک پنهانشده، که جز پاکشدگان آن را لمس نمیکنند.
ڡلا اڡسم ٮموڡع الٮحوم واٮه لڡسم لو ٮعلموں عطٮم اٮه لڡراں كرٮم ڡى كٮٮ مكٮوں لا ٮمسه الا المطهروں
فرودی از سرپرستِ همهٔ هستیها.
ٮٮرٮل مں رٮ العلمٮں
آیا با این گفتار سهلانگارانه برخورد میکنید، و روزی خود را در این میگذارید که دروغ انگارید؟
اڡٮهدا الحدٮٮ اٮٮم مدهٮوں وٮحعلوں ررڡكم اٮكم ٮكدٮوں
پس چرا، آنگاه که به گلو برسد، و شما در آن دم مینگرید، و ما به او از شما نزدیکتریم، اما شما روشن نمیبینید — پس چرا، اگر وامدار نبودید، آن را بازنمیگردانید، اگر راستگو هستید؟
ڡلولا ادا ٮلعٮ الحلڡوم واٮٮم حٮٮٮد ٮٮطروں وٮحں اڡرٮ الٮه مٮكم ولكں لا ٮٮصروں ڡلولا اں كٮٮم عٮر مدٮٮٮں ٮرحعوٮها اں كٮٮم صدڡٮں
اما آنکه از شمار نزدیکشدگان است: آسایش، عطر، و باغی از دهش.
ڡاما اں كاں مں المڡرٮٮں ڡروح ورٮحاں وحٮٮ ٮعٮم
و اما آنکه از شمار یاران راست است: «آرامش بر تو»، از سوی یاران راست.
واما اں كاں مں اصحٮ الٮمٮں ڡسلم لك مں اصحٮ الٮمٮں
و اما آنکه از شمار دروغانگارندگان گمراه است: پذیراییِ آبی جوشان و سوختنی در کوره.
واما اں كاں مں المكدٮٮں الصالٮں ڡٮرل مں حمٮم وٮصلٮه ححٮم
این بیگمان حقیقتِ یقین است.
اں هدا لهو حٯ الٮڡٮں
پس به نام سرپرست خود، آن سترگ، شکوه بسرای.
ڡسٮح ٮاسم رٮك العطٮم