Al-Jinn الجن

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. بگو: «برای من پرده برداشته شد که گروهی از نهانیان گوش دادند، و گفتند: ما خوانشی شگفت شنیدیم، که به راست‌کرداری راه می‌نماید؛ پس به آن باور آوردیم، و دیگر هرگز کسی را با سرپرست خود انباز نخواهیم گرفت.

ٮسم الله الرحمں الرحٮم ڡل اوحى الى اٮه اسٮمع ٮڡر مں الحں ڡڡالوا اٮا سمعٮا ڡراٮا عحٮا ٮهدى الى الرسد ڡامٮا ٮه ولں ٮسرك ٮرٮٮا احدا

و عظمتِ سرپرست ما والاست: او نه همسری برای خود برگرفته است و نه فرزندی.

واٮه ٮعلى حد رٮٮا ما اٮحد صحٮه ولا ولدا

و بی‌خرد ما دربارهٔ خدا سخنان گزاف می‌گفت.

واٮه كاں ٮڡول سڡٮهٮا على الله سططا

و ما می‌پنداشتیم که نه انسان‌ها و نه نهانیان هرگز بر خدا دروغ نخواهند گفت.

واٮا طٮٮا اں لں ٮڡول الاٮس والحں على الله كدٮا

و مردانی از میان انسان‌ها بودند که به مردانی از میان نهانیان پناه می‌بردند، و این جز بر له‌شدگی‌شان نیفزود.

واٮه كاں رحال مں الاٮس ٮعودوں ٮرحال مں الحں ڡرادوهم رهڡا

و آنان می‌پنداشتند، چنان‌که شما خود می‌پنداشتید، که خدا هرگز کسی را برنخواهد انگیخت.

واٮهم طٮوا كما طٮٮٮم اں لں ٮٮعٮ الله احدا

و ما آسمان را لمس کردیم، و آن را پر از نگهبانی سخت و پرتاب‌های شعله‌ور یافتیم.

واٮا لمسٮا السما ڡوحدٮها ملٮٮ حرسا سدٮدا وسهٮا

و ما در آن به جایگاه‌هایی می‌نشستیم تا گوش دهیم؛ اما اکنون هر که بخواهد گوش دهد پرتابه‌ای شعله‌ور در کمین خود می‌یابد.

واٮا كٮا ٮڡعد مٮها مڡعد للسمع ڡمں ٮسٮمع الاں ٮحد له سهاٮا رصدا

و ما نمی‌دانیم که برای کسانی که بر زمین‌اند بدی خواسته شده است یا سرپرستشان برای آنان راست‌کرداری می‌خواهد.

واٮا لا ٮدرى اسر ارٮد ٮمں ڡى الارص ام اراد ٮهم رٮهم رسدا

ما به راه‌های رفتاری پراکنده تقسیم شده بودیم.

كٮا طراٮٯ ڡددا

و ما پنداشتیم که هرگز نخواهیم توانست خدا را بر زمین ناتوان کنیم، و نه با گریختن او را ناتوان کنیم.

واٮا طٮٮا اں لں ٮعحر الله ڡى الارص ولں ٮعحره هرٮا

پس هر که به سرپرست خود باور دارد نه از زیان‌دیدن می‌ترسد و نه از له‌شدگی.

ڡمں ٮومں ٮرٮه ڡلا ٮحاڡ ٮحسا ولا رهڡا

هر که بی‌خدشه نزد خدا باشد، آنان راست‌کرداری جسته‌اند،

ڡمں اسلم ڡاولٮك ٮحروا رسدا

و اما کج‌روان، هیزم جهنم شده‌اند.

واما الڡسطوں ڡكاٮوا لحهٮم حطٮا

و هر که از یادآوریِ سرپرست خود کناره می‌گیرد، او را در کیفری درمی‌آوریم که پیوسته بالا می‌رود.

ومں ٮعرص عں دكر رٮه ٮسلكه عداٮا صعدا

و اینکه جاهای پیشانی بر خاک نهادن از آنِ خداست: پس هیچ‌کس را با خدا مخوانید.

واں المسحد لله ڡلا ٮدعوا مع الله احدا

و اینکه چون فرمان‌بردار خدا برخاست تا او را بخواند، نزدیک بود که بر او به‌صورت انبوهی فشرده هجوم آورند.»

واٮه لما ڡام عٮد الله ٮدعوه كادوا ٮكوٮوں علٮه لٮدا

بگو: «من جز سرپرست خود را نمی‌خوانم، و هیچ‌کس را با او انباز نمی‌گیرم.»

ڡل اٮما ادعوا رٮى ولا اسرك ٮه احدا

بگو: «من برای شما نه آسیبی در اختیار دارم و نه راست‌کرداری.»

ڡل اٮى لا املك لكم صرا ولا رسدا

و هر که از خدا و فرستادهٔ او نافرمانی کند همانا آتش جهنم را خواهد داشت، تا در آن جاودانه بماند، تا ابد.»

ومں ٮعص الله ورسوله ڡاں له ٮار حهٮم حلدٮں ڡٮها اٮدا

تا آنگاه که آنچه را به آنان وعده داده شده است ببینند، آنگاه بدانند چه کسی در یاری ضعیف‌تر و در شمار کمتر است.

حٮى ادا راوا ما ٮوعدوں ڡسٮعلموں مں اصعڡ ٮاصرا واڡل عددا

بگو: «من نمی‌دانم آنچه به شما وعده داده شده است نزدیک است یا سرپرست من برای آن مدتی مقرر خواهد کرد.»

ڡل اں ادرى اڡرٮٮ ما ٮوعدوں ام ٮحعل له رٮى امدا

آن‌که آنچه فراتر از حواس است را می‌داند، و آن را برای هیچ‌کس آشکار نمی‌کند، مگر برای فرستاده‌ای که از او خشنود شده است؛ آنگاه پیش روی او و پشت سر او دیده‌بانانی می‌گمارد، تا بداند که پیام‌های سرپرستشان را درست رسانده‌اند؛ او هر آنچه نزد آنان است را فراگرفته و هر چیز را دقیق برشمرده است.

علم العٮٮ ڡلا ٮطهر على عٮٮه احدا الا مں ارٮصى مں رسول ڡاٮه ٮسلك مں ٮٮں ٮدٮه ومں حلڡه رصدا لٮعلم اں ڡد اٮلعوا رسلٮ رٮهم واحاط ٮما لدٮهم واحصى كل سى عددا