Al-Muddaththir المدثر
You who are covered in a cloak المدثر
The section and its links
“Leave Me” and “be patient”: the messenger facing denial (68, then 69-77)
What was shown before: “Leave Me” and “be patient” come from 68. 68
به نام خدا، بیاندازه مهربان، مهربان. ای ردابهدوش! برخیز و هشدار ده،
ٮسم الله الرحمں الرحٮم ٮاٮها المدٮر ڡم ڡاٮدر
و سرپرست خود را، بزرگی او را اعلام کن،
ورٮك ڡكٮر
و جامههایت را، پاک کن،
وٮٮاٮك ڡطهر
و آلودگی را، از آن دوری کن،
والرحر ڡاهحر
و آنچه میبخشی را با بسیار شمردن به رخ نکش،
ولا ٮمٮں ٮسٮكٮر
و برای سرپرستت، شکیبا باش.
ولرٮك ڡاصٮر
سپس چون در بوق دمیده خواهد شد، آن روز روزی دشوار خواهد بود، بههیچروی آسان نه برای انکارکنندگان.
ڡادا ٮڡر ڡى الٮاڡور ڡدلك ٮومٮد ٮوم عسٮر على الكڡرٮں عٮر ٮسٮر
مرا با آنکه تنها آفریدم واگذار، آنکه برایش داراییهای گسترده نهادم، و پسرانی گواه، و برایش همهچیز را بهفراخی هموار ساختم — و باز آز دارد که من بیشتر دهم! نه چنین!
درٮى ومں حلڡٮ وحٮدا وحعلٮ له مالا ممدودا وٮٮٮں سهودا ومهدٮ له ٮمهٮدا ٮم ٮطمع اں ارٮد كلا
او در برابر نشانههای ما لجوج بود.
اٮه كاں لاٮٮٮا عٮٮدا
او را با سربالایی سخت له خواهم کرد.
سارهڡه صعودا
او اندیشید و اندازه گرفت — نابود باد شیوهٔ اندازهگیریاش! باز هم نابود باد شیوهٔ اندازهگیریاش! سپس نگریست، سپس ترشرویی کرد و چهرهاش را سخت ساخت، سپس پشت کرد و خودبزرگبین شد، و گفت: «این جز چشمبندیِ روایتشده نیست، این جز سخن یک آدمی نیست.»
اٮه ڡكر وڡدر ڡڡٮل كٮڡ ڡدر ٮم ڡٮل كٮڡ ڡدر ٮم ٮطر ٮم عٮس وٮسر ٮم ادٮر واسٮكٮر ڡڡال اں هدا الا سحر ٮوٮر اں هدا الا ڡول الٮسر
او را در سقر خواهم سوزاند.
ساصلٮه سڡر
و چه کسی تو را خواهد شناساند که سقر چیست؟
وما ادرٮك ما سڡر
چیزی را باقی نمیگذارد و چیزی را وانمیگذارد،
لا ٮٮڡى ولا ٮدر
آدمیان را آشکارا دگرگون میکند.
لواحه للٮسر
بر آن، نوزده.
علٮها ٮسعه عسر
ما یاران آتش را جز کارگزاران قرار ندادیم،
وما حعلٮا اصحٮ الٮار الا ملٮكه
و شمار آنان را مگر آزمونی برای انکارکنندگان مقرر نکردیم، تا کسانی که نوشتار به آنان داده شده است یقین یابند، کسانی که باور دارند در باور بیفزایند، کسانی که نوشتار به آنان داده شده است و باورمندان تردید نکنند، و تا کسانی که هستهشان بیماری دارد، و نیز انکارکنندگان، بگویند: «خدا با این نمونه چه خواسته است؟»
وما حعلٮا عدٮهم الا ڡٮٮه للدٮں كڡروا لٮسٮٮڡں الدٮں اوٮوا الكٮٮ وٮرداد الدٮں امٮوا اٮمٮا ولا ٮرٮاٮ الدٮں اوٮوا الكٮٮ والمومٮوں ولٮڡول الدٮں ڡى ڡلوٮهم مرص والكڡروں مادا اراد الله ٮهدا مٮلا
اینچنین خدا هر که را پسند او افتد گمراه میکند و هر که را پسند او افتد راه مینماید.
كدلك ٮصل الله مں ٮسا وٮهدى مں ٮسا
و هیچکس لشکرهای سرپرست تو را نمیشناسد، مگر او.
وما ٮعلم حٮود رٮك الا هو
و این جز یادآوریای برای آدمیان نیست.
وما هى الا دكرى للٮسر
نه چنین! سوگند به ماه! سوگند به شب چون فرو کاهد! سوگند به بامداد چون بدرخشد! این بیگمان یکی از بزرگترین چیزهاست، هشداری برای آدمیان، برای هر که از شما را پسند افتد که پیش رود یا پس ماند.
كلا والڡمر والٮل اد ادٮر والصٮح ادا اسڡر اٮها لاحدى الكٮر ٮدٮرا للٮسر لمں سا مٮكم اں ٮٮڡدم او ٮٮاحر
هر خویشتن در گرو آنچه به دست آورده است نگه داشته شده است، مگر یاران راست،
كل ٮڡس ٮما كسٮٮ رهٮٮه الا اصحٮ الٮمٮں
در باغها، از کنارگذاشتهشدگان میپرسند: «چه چیز شما را به سقر کشاند؟»
ڡى حٮٮ ٮٮسالوں عں المحرمٮں ما سلككم ڡى سڡر
خواهند گفت: «ما از کسانی نبودیم که تماس برقرار میکردند، و تنگدست را خوراک نمیدادیم، و با غوطهوران غوطهور میشدیم، و روز سررسید را دروغ میانگاشتیم، تا آنگاه که یقین بر ما آمد.»
ڡالوا لم ٮك مں المصلٮں ولم ٮك ٮطعم المسكٮں وكٮا ٮحوص مع الحاٮصٮں وكٮا ٮكدٮ ٮٮوم الدٮں حٮى اٮٮٮا الٮڡٮں
آنگاه میانجیگریِ میانجیها به آنان سود نخواهد رساند.
ڡما ٮٮڡعهم سڡعه السڡعٮں
آنان را چه شده که از یادآوری روی میگردانند، همچون خرهای وحشیِ رمیده، که از برابر شیری میگریزند؟
ڡما لهم عں الٮدكره معرصٮں كاٮهم حمر مسٮٮڡره ڡرٮ مں ڡسوره
هر شخص از آنان بلکه میخواهد که به او سالنامههایی گسترده داده شود.
ٮل ٮرٮد كل امرى مٮهم اں ٮوٮى صحڡا مٮسره
نه چنین! بلکه آنان از زندگی واپسین نمیترسند.
كلا ٮل لا ٮحاڡوں الاحره
نه چنین! این یادآوری است.
كلا اٮه ٮدكره
هر که بخواهد، آن را به یاد آورد.
ڡمں سا دكره
و آنان آن را به یاد نخواهند آورد مگر آنکه خدا را پسند افتد.
وما ٮدكروں الا اں ٮسا الله
اوست که سزاوار است از او محتاط باشند، و سزاوار است که بخشایش دهد.
هو اهل الٮڡوى واهل المعڡره