Abasa عبس

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. چهره درهم کشید و پشت کرد، زیرا نابینا به نزد او آمد.

ٮسم الله الرحمں الرحٮم عٮس وٮولى اں حاه الاعمى

و چه چیز تو را از آن آگاه می‌کند؟

وما ٮدرٮك

شاید خود را پاک کند، یا به یاد آورد، و یادآوری برایش سودمند باشد.

لعله ٮركى او ٮدكر ڡٮٮڡعه الدكرى

اما آن‌که خود را توانگر می‌بیند، تو به پیشواز او می‌روی، و بر عهدهٔ تو نیست که او خود را پاک نکند.

اما مں اسٮعٮى ڡاٮٮ له ٮصدى وما علٮك الا ٮركى

این یادآوری است،

اٮها ٮدكره

— هر که می‌خواهد آن را به یاد آورد —، در سالنامه‌هایی گرامی‌داشته‌شده، بلند و پاک‌شده، در دستان پیک‌هایی، بزرگوار و نیکوکار.

ڡمں سا دكره ڡى صحڡ مكرمه مرڡوعه مطهره ٮاٮدى سڡره كرام ٮرره

انسان هلاک باد، چه بسیار که انکار می‌کند!

ڡٮل الاٮسں ما اكڡره

او را از چه چیز آفریده است؟

مں اى سى حلڡه

از قطره‌ای او را آفرید، سپس او را اندازه گرفت، سپس راه را برایش آسان ساخت، سپس او را میراند و در گور نهاد.

مں ٮطڡه حلڡه ڡڡدره ٮم السٮٮل ٮسره ٮم اماٮه ڡاڡٮره

سپس، چون او را پسند افتد، او را گسترش خواهد داد.

ٮم ادا سا اٮسره

نه چنین! هنوز آنچه را به او تکلیف کرده بود به پایان نرسانده است.

كلا لما ٮڡص ما امره

پس انسان به خوراک خود بنگرد:

ڡلٮٮطر الاٮسں الى طعامه

این ما هستیم که آب را فراوان ریختیم، سپس زمین را به شکاف‌هایی شکافتیم، سپس در آن دانه و انگور و علوفه و زیتون‌ها و نخل‌ها و باغ‌های دربستهٔ انبوه و مزه‌ها و چراگاه‌ها رویاندیم، به‌عنوان بهره برای شما و دام‌های شما.

اٮا صٮٮٮا الما صٮا ٮم سڡڡٮا الارص سڡا ڡاٮٮٮٮا ڡٮها حٮا وعٮٮا وڡصٮا ورٮٮوٮا وٮحلا وحداٮٯ علٮا وڡكهه واٮا مٮعا لكم ولاٮعمكم

سپس، چون کرکننده خواهد آمد، روزی که مرد از برادرش و مادرش و پدرش و همدمش و پسرانش خواهد گریخت،

ڡادا حاٮ الصاحه ٮوم ٮڡر المر مں احٮه وامه واٮٮه وصحٮٮه وٮٮٮه

برای هر کس از میان آنان، در آن روز، مشغولیتی خواهد بود که او را به خود خواهد گرفت.

لكل امرى مٮهم ٮومٮد ساں ٮعٮٮه

چهره‌هایی، در آن روز، درخشان خواهند بود، خندان، شادمان.

وحوه ٮومٮد مسڡره صاحكه مسٮٮسره

و چهره‌هایی، در آن روز، غبار بر خود خواهند داشت، پوشیده از غبار سیاه.

ووحوه ٮومٮد علٮها عٮره ٮرهڡها ڡٮره

اینان آنانی‌اند که انکار می‌کنند، تبهکاران.

اولٮك هم الكڡره الڡحره