An-Nazi'at

Tanrı'nın adıyla, Tümüyle Esirgeyen, Esirgeyen. Dalarak söküp alanlara, yumuşaklıkla çözenlere, yüzerek yüzenlere, öne geçerek geçenlere, işleri düzenleyenlere andolsun — ilk sarsıntının sarsacağı, ardından onu izleyen ikincinin geleceği Gün,

ٮسم الله الرحمں الرحٮم والٮرعٮ عرڡا والٮسطٮ ٮسطا والسٮحٮ سٮحا ڡالسٮڡٮ سٮڡا ڡالمدٮرٮ امرا ٮوم ٮرحڡ الراحڡه ٮٮٮعها الرادڡه

o gün çekirdekler titreyecek, görme yetileri alçak gönüllü olacak.

ڡلوٮ ٮومٮد واحڡه اٮصرها حسعه

Diyecekler ki: “Çürümüş kemikler olduktan sonra, gerçekten ilk hâlimize mi döndürüleceğiz?”

ٮڡولوں اٮا لمردودوں ڡى الحاڡره ادا كٮا عطما ٮحره

Diyecekler ki: “Öyleyse bu, kaybettiren bir rövanş olur!” Oysa bu yalnızca tek bir gürleme olacak ve bir de bakacaksın ki dünyanın yüzünde ayaktalar.

ڡالوا ٮلك ادا كره حاسره ڡاٮما هى رحره وحده ڡادا هم ٮالساهره

Musa'nın anlatısı sana ulaştı mı? Vasisi onu kutsanmış Tuva vadisinde çağırdığında:

هل اٮٮك حدٮٮ موسى اد ٮادٮه رٮه ٮالواد المڡدس طوى

“Firavun'a git, o her ölçüden taştı; ona de ki: ‘Arınmak ister misin, seni Vasine ulaştırayım da O'ndan çekinesin?’”

ادهٮ الى ڡرعوں اٮه طعى ڡڡل هل لك الى اں ٮركى واهدٮك الى رٮك ڡٮحسى

Böylece ona en büyük işareti gösterdi; ama o yalanladı ve karşı geldi, sonra çabalayarak arkasını döndü, topladı, seslendi ve dedi ki: “Sizin efendiniz benim, en yücesi.” Bunun üzerine Tanrı onu son yaşamın ve ilk yaşamın caydırıcı örneğiyle yakaladı.

ڡارٮه الاٮه الكٮرى ڡكدٮ وعصى ٮم ادٮر ٮسعى ڡحسر ڡٮادى ڡڡال اٮا رٮكم الاعلى ڡاحده الله ٮكال الاحره والاولى

Elbette bunda çekinen için bir ibret vardır.

اں ڡى دلك لعٮره لمں ٮحسى

Sizi yaratmak mı daha zor, yoksa gök mü?

اٮٮم اسد حلڡا ام السما

Onu kurdu, tavanını yükseltti, sonra ona biçim verdi; gecesini karanlık kıldı ve kuşluk aydınlığını çıkardı.

ٮٮٮها رڡع سمكها ڡسوٮها واعطس لٮلها واحرح صحٮها

Yeryüzünü de bundan sonra filizlendirdi: ondan suyunu ve otlağını çıkardı, dağları ise demirledi — sizin ve sürüleriniz için bir yararlanma.

والارص ٮعد دلك دحٮها احرح مٮها ماها ومرعٮها والحٮال ارسٮها مٮعا لكم ولاٮعمكم

Sonra o büyük Felaket geldiğinde, insanın uğrunda çabaladığını hatırlayacağı ve Kor Ocağı'nın gören herkese gösterileceği Gün,

ڡادا حاٮ الطامه الكٮرى ٮوم ٮٮدكر الاٮسں ما سعى وٮررٮ الححٮم لمں ٮرى

her ölçüden taşan ve bu dünyadaki yaşamı yeğleyene gelince, Kor Ocağı şüphesiz onun sığınağıdır;

ڡاما مں طعى واٮر الحٮوه الدٮٮا ڡاں الححٮم هى الماوى

Vasisinin huzurunda durmaktan korkan ve Özü duygudan alıkoyana gelince, Bahçe şüphesiz onun sığınağıdır.

واما مں حاڡ مڡام رٮه وٮهى الٮڡس عں الهوى ڡاں الحٮه هى الماوى

Sana Saat'i soruyorlar: ne zaman demir atacak?

ٮسلوٮك عں الساعه اٮاں مرسٮها

Onun hatırlatılmasıyla senin ne ilgin var?

ڡٮم اٮٮ مں دكرٮها

Onun son sınırı Vasinedir.

الى رٮك مٮٮهٮها

Sen yalnızca ondan çekinenin uyarıcısısın.

اٮما اٮٮ مٮدر مں ٮحسٮها

Onu gördükleri Gün, sanki yalnızca bir akşam ya da bir kuşluk vakti kalmış gibi gelecek onlara.

كاٮهم ٮوم ٮروٮها لم ٮلٮٮوا الا عسٮه او صحٮها